Στον Δήμο Κύμης – Αλιβερίου δεν περισσεύει μόνο η τοξικότητα. Περισσεύουν και οι πρόθυμοι λασπολόγοι, εκείνοι που αναλαμβάνουν να πουν δημόσια όσα η εξουσία δεν τολμά να υπογράψει με το όνομά της.
Η επίθεση σε αξιοπρεπή συνδημότη δεν είναι ένα «μεμονωμένο επεισόδιο». Είναι το σύμπτωμα ενός αρρωστημένου πολιτικού κλίματος, που εδώ και πάνω από δέκα χρόνια τρέφεται από φανατισμό, μίσος και υπόγειες εργολαβίες χαρακτήρων.
Δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να απαντήσω στην αήθη επίθεση εναντίον ενός αξιόλογου και αξιοπρεπούς συνδημότη. Και δεν το έκανα γιατί η προσωπική διαδρομή του καθενός είναι αυτή που δίνει βάρος στα λόγια του. Όταν ο άλλος έχει επιλέξει να κινείται μέσα στη λάσπη, τότε και ο λόγος του δεν είναι τίποτε περισσότερο από βρόμικο κατάλοιπο της ίδιας του της πορείας.
Οι γνωστοί κουκουλοφόροι της πολιτικής αθλιότητας, οι μόνιμοι «μπαλακλοφόροι» του δημόσιου βίου, έχουν εδώ και καιρό αναλάβει εργολαβικά τη σπίλωση όσων θεωρούν ότι αντιπολιτεύονται τη Δημοτική Αρχή. Με κακοήθεια, με εμπάθεια, με το γνωστό ύφος του υπονόμου, επιχειρούν να δολοφονήσουν χαρακτήρες, να σπιλώσουν υπολήψεις, να δηλητηριάσουν την τοπική κοινωνία.
Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο αυτοί. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η Δημοτική Αρχή που βολεύεται από αυτή την κατάσταση. Που ανέχεται, αν δεν ενθαρρύνει, την τοξικότητα. Που αφήνει να καλλιεργείται το μίσος και ο φανατισμός σε έναν Δήμο που ταλαιπωρείται πάνω από μια δεκαετία από το ίδιο νοσηρό κλίμα. Που χρησιμοποιεί τον «χρήσιμο ηλίθιο» για να διακινεί όσα η ίδια θέλει να πει, αλλά δεν έχει το πολιτικό θάρρος να εκστομίσει ανοιχτά.
Τι βάρος μπορούν να έχουν τα λόγια ενός αναξιοπρεπούς ανθρώπου; Κανένα. Η ίδια η διαδρομή του τα ακυρώνει. Η ίδια του η στάση τα μετατρέπει σε φτερό στον άνεμο, σε σκουπίδι που σηκώνεται για λίγο και μετά χάνεται μέσα στη δυσοσμία που το γέννησε.
Απέναντι σε αυτή τη σαπίλα, υπάρχει ακόμη κάτι που αξίζει: η αξιοπρέπεια. Και αυτήν την αναγνωρίζω και τη σέβομαι στον συνδημότη μου, ακόμη κι αν δεν ανήκουμε στην ίδια δημοτική παράταξη. Γιατί στην πολιτική, πάνω από τις παρατάξεις, υπάρχουν οι άνθρωποι. Και πάνω από τις κραυγές των υπονόμων, υπάρχει το ήθος.
Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» μπορεί να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Αλλά η πραγματική ευθύνη βαραίνει πάντα εκείνους που τους ταΐζουν, τους χρησιμοποιούν και μετά παριστάνουν τους ανήξερους. Και στον Δήμο Κύμης – Αλιβερίου, αυτό πλέον το έχουν καταλάβει όλοι.
