Στην πολιτική ζωή του τόπου, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προσώπων· είναι η απουσία γνώσης, ευθύνης και βάθους. Συλλογικά όργανα γεμάτα τίτλους, βιογραφικά και φωνές, που όμως αδυνατούν να παραγάγουν στοιχειώδη στρατηγική σκέψη. Η ποσότητα βαφτίζεται συμμετοχή και η πολυλογία μεταμφιέζεται σε δημοκρατία, ενώ στην πράξη επικρατεί ο αυτοσχεδιασμός και η ανεπάρκεια.
Η εξουσία ασκείται συχνά από ανθρώπους που συγχέουν την προβολή με την επάρκεια και την επικοινωνία με τη διακυβέρνηση. Αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς γνώση των συνεπειών, χωρίς κοστολόγηση, χωρίς θεσμική μνήμη. Όλοι μιλούν, ελάχιστοι κατανοούν· όλοι παρεμβαίνουν, κανείς δεν λογοδοτεί.
Κι έτσι, σαρανταπέντε «Γιάννηδες» γύρω από ένα τραπέζι δεν παράγουν συλλογική σοφία, αλλά αναπαράγουν τη μετριότητα. Όταν η πολιτική καταντά άθροισμα εγωισμών και όχι σύνθεση γνώσης, τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: θόρυβος χωρίς κατεύθυνση, εξουσία χωρίς σχέδιο, κράτος χωρίς πυξίδα.
Η παροιμία δεν είναι απλώς λαϊκή σοφία. Είναι πολιτική διάγνωση. Και όσο επιβεβαιώνεται, τόσο η χώρα θα κυβερνάται όχι από τους ικανούς, αλλά από εκείνους που απλώς μιλούν πιο δυνατά.