Από τις υποκλοπές μέχρι τα Τέμπη, ο Γιώργος Φλωρίδης εμφανίζεται λιγότερο ως εγγυητής θεσμών και περισσότερο ως υπερασπιστής του κυβερνητικού αφηγήματος
Υπάρχουν στιγμές που ένας υπουργός αποκαλύπτει τον πραγματικό πολιτικό του ρόλο όχι μέσα από μεταρρυθμίσεις, αλλά μέσα από τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά όταν η εξουσία πιέζεται.
Και ο Γιώργος Φλωρίδης, ειδικά το τελευταίο διάστημα, δίνει την εικόνα ενός υπουργού Δικαιοσύνης που δεν βγαίνει μπροστά για να απαιτήσει πλήρη θεσμική διαλεύκανση, αλλά για να περιορίσει την πολιτική ζημιά του Μεγάρου Μαξίμου.
Η υπόθεση των υποκλοπών είναι χαρακτηριστική. Ο υπουργός επιχείρησε να υποβαθμίσει τη συζήτηση γύρω από τη σχέση ΕΥΠ και Predator, παρουσιάζοντας περίπου ως παράλογο το ερώτημα γιατί να χρησιμοποιείται παράλληλα παράνομο λογισμικό όταν υπήρχαν «νόμιμες επισυνδέσεις». Μόνο που ακριβώς εκεί βρίσκεται η ουσία του σκανδάλου.
Διότι το γεγονός ότι πρόσωπα εμφανίζονται ως κοινοί στόχοι παρακολουθήσεων από την ΕΥΠ και απόπειρας παγίδευσης μέσω Predator δεν κλείνει τη συζήτηση. Την ανοίγει ακόμη περισσότερο. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του inside story που αναπαρήχθη από το in.gr, από τα 87 πρόσωπα στα κινητά των οποίων έγινε απόπειρα εγκατάστασης Predator, για τα 27 είχε εκδοθεί τουλάχιστον μία διάταξη άρσης απορρήτου από την ΕΥΠ.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ο πυρήνας ενός θεσμικού ερωτήματος: υπήρξε απλή σύμπτωση ή λειτουργία παράλληλων μηχανισμών παρακολούθησης γύρω από τους ίδιους ανθρώπους;
Και εδώ ο υπουργός Δικαιοσύνης θα έπρεπε να είναι ο πρώτος που θα ζητά πλήρη διαλεύκανση. Όχι ο πρώτος που επιχειρεί να μετατρέψει την ουσία σε επικοινωνιακή αντιπαράθεση.
Στην υπόθεση των υποκλοπών, η Δημοκρατία τραυματίστηκε. Η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς κλονίστηκε. Δημοσιογράφοι, πολιτικά πρόσωπα, επιχειρηματίες και παράγοντες της δημόσιας ζωής βρέθηκαν στο επίκεντρο ενός σκοτεινού μηχανισμού παρακολούθησης. Η ελληνική Δικαιοσύνη έχει ήδη ασχοληθεί με σκέλος της υπόθεσης Predator, ενώ τον Φεβρουάριο του 2026 τέσσερις κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι σε πρώτο βαθμό για την υπόθεση, με την υπόθεση να συνεχίζεται δικαστικά.
Κι όμως, αντί η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης να εκπέμπει μήνυμα θεσμικής εγρήγορσης, ο Γιώργος Φλωρίδης εμφανίζεται να υιοθετεί τη λογική της κυβερνητικής άμυνας.
Το ίδιο μοτίβο αναδεικνύεται και στην τραγωδία των Τεμπών. Εκεί όπου μια ολόκληρη κοινωνία ζητά αλήθεια, δικαιοσύνη και λογοδοσία, ο υπουργός εμφανίζεται συχνά περισσότερο προσηλωμένος στη διαχείριση της εικόνας της διαδικασίας παρά στη βαθύτερη απαίτηση για αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Οι δηλώσεις του για τα προβλήματα στην αίθουσα της δίκης και την οργάνωση της διαδικασίας προκάλεσαν νέο κύκλο αντιδράσεων και πολιτικής έντασης.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι λέει ο Φλωρίδης. Είναι ο ρόλος που φαίνεται να επιλέγει.
Αντί να λειτουργεί ως θεσμικό αντίβαρο, λειτουργεί ως πολιτικό ανάχωμα. Αντί να υπερασπίζεται την ανάγκη πλήρους λογοδοσίας, υπερασπίζεται το κυβερνητικό αφήγημα. Αντί να στέκεται απέναντι στη θεσμική καχυποψία της κοινωνίας, μοιάζει να την αντιμετωπίζει ως ενόχληση.
Ο άλλοτε πολιτικός του «κέντρου» έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο σκληρά πρόσωπα της μητσοτακικής εξουσίας. Σε έναν υπουργό που δεν περιορίζεται στον θεσμικό του ρόλο, αλλά αναλαμβάνει την πολιτική υπεράσπιση κάθε δύσκολης υπόθεσης που αγγίζει τον πυρήνα του Μαξίμου.
Από τις υποκλοπές μέχρι τα Τέμπη, η εικόνα είναι ίδια: όταν η κοινωνία ζητά απαντήσεις, ο Φλωρίδης απαντά με άμυνα. Όταν οι θεσμοί χρειάζονται καθαρότητα, εκείνος επιλέγει τη σύγκρουση. Όταν η Δικαιοσύνη πρέπει να πείσει ότι στέκεται πάνω από την πολιτική εξουσία, ο υπουργός της μοιάζει να μιλά περισσότερο ως πολιτικός συνήγορος της κυβέρνησης.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο.
Διότι σε μια δημοκρατία, ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν υπάρχει για να προστατεύει την κυβέρνηση από το πολιτικό κόστος. Υπάρχει για να προστατεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη.
Όταν όμως ο υπουργός Δικαιοσύνης μετατρέπεται σε πολιτική ασπίδα του Μαξίμου, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Φλωρίδης.
Είναι η ίδια η αντίληψη της εξουσίας για τους θεσμούς.
Ο Γιώργος Φλωρίδης δεν μοιάζει πια με υπουργό που ανησυχεί για το πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Μοιάζει με υπουργό που ανησυχεί για το πώς θα περιοριστεί η φθορά της κυβέρνησης.
Και αυτό, για έναν υπουργό Δικαιοσύνης, είναι πολιτικά αποκαλυπτικό και θεσμικά επικίνδυνο.