Όταν το περιπολικό κλείνει τον ποδηλατόδρομο για να γράψει αυτοκίνητο που είναι πάνω στο πεζοδρόμιο, δεν μιλάμε απλώς για παράβαση. Μιλάμε για μια πόλη σε πλήρη κυκλοφοριακή παράνοια.
Χαλκίδα: Όταν η τάξη βγαίνει για έλεγχο και γίνεται μέρος του χάους
Στη Χαλκίδα έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε σκηνές που αν δεν ήταν πραγματικές, θα έμοιαζαν με κακόγουστη φάρσα.
Δύο αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στο πεζοδρόμιο στη Βενιζέλου. Ένας δημόσιος χώρος που θα έπρεπε να ανήκει στους πεζούς, στους ηλικιωμένους, στους γονείς με καρότσια, στα άτομα με αναπηρία, μετατρέπεται για ακόμη μία φορά σε πρόχειρο πάρκινγκ.
Και τότε εμφανίζεται το περιπολικό για να βάλει τάξη.
Μόνο που, σύμφωνα με την καταγγελία αναγνώστη, το περιπολικό σταματά στον ποδηλατόδρομο, εμποδίζει προσωρινά την κυκλοφορία και αναγκάζεται να μετακινηθεί γιατί δεν μπορούσε να περάσει άλλο όχημα.
Δηλαδή, για να γραφτεί η παράβαση στο πεζοδρόμιο, κλείνει ο ποδηλατόδρομος.
Αν αυτό δεν είναι εικόνα πλήρους παραλογισμού, τότε τι είναι;
Βγήκαν για έλεγχο ή για να επιβεβαιώσουν το μπάχαλο;
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Αστυνομία έγραψε. Καλά έκανε και έγραψε. Επιτέλους.
Το πρόβλημα είναι ότι η εικόνα του ελέγχου έμοιαζε να αναπαράγει το ίδιο το χάος που υποτίθεται ότι ήρθε να αντιμετωπίσει. Σε μια πόλη που δεν έχεις πού να παρκάρεις, δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις και δεν μπορείς να περπατήσεις, ακόμη και η επιβολή του νόμου γίνεται με τρόπο που μοιάζει πρόχειρος, αμήχανος, σχεδόν χαβαλετζίδικος.
Γιατί αυτό βλέπει ο πολίτης.
Βλέπει τον οδηγό να καβαλάει το πεζοδρόμιο.
Βλέπει το περιπολικό να κλείνει τον ποδηλατόδρομο.
Βλέπει τη Βενιζέλου να μπλοκάρει.
Βλέπει την πόλη να λειτουργεί στο περίπου.
Και μετά του λένε ότι υπάρχει σχέδιο.
Ποιο σχέδιο; Το «όπου βρούμε σταματάμε»; Το «όποιος προλάβει παρκάρει»; Το «γράψε τον έναν, κλείσε τον άλλον δρόμο και βλέπουμε»;
Ο πολίτης δεν αντέχει άλλο το θέατρο
Ας μιλήσουμε καθαρά. Η Χαλκίδα δεν έχει μόνο πρόβλημα παράνομης στάθμευσης. Έχει πρόβλημα διοίκησης, σχεδιασμού και καθημερινής λειτουργίας.
Δεν γίνεται να ζητάς από τον πολίτη να σέβεται τους κανόνες, όταν η ίδια η πόλη δεν του δίνει καμία λειτουργική λύση. Δεν γίνεται να μιλάς για ποδηλατόδρομους, όταν αυτοί χρησιμοποιούνται σαν πάρκινγκ. Δεν γίνεται να μιλάς για πεζοδρόμια, όταν είναι μονίμως κατειλημμένα. Δεν γίνεται να μιλάς για κυκλοφοριακή τάξη, όταν το κέντρο είναι μόνιμα πνιγμένο.
Αλλά, από την άλλη, η έλλειψη πάρκινγκ δεν είναι άλλοθι για να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει.
Ούτε ο οδηγός δικαιούται να ανεβαίνει στο πεζοδρόμιο.
Ούτε η πόλη δικαιούται να είναι χωρίς σχέδιο.
Ούτε οι έλεγχοι δικαιούνται να γίνονται με εικόνα προχειρότητας.
Γιατί στο τέλος ο πολίτης δεν βλέπει κράτος. Βλέπει μια σκηνή καθημερινής τρέλας.
Να γράφουν, αλλά σοβαρά
Το θετικό είναι ότι άρχισαν να γράφουν. Μακάρι να συνεχίσουν. Να γράφουν κάθε αυτοκίνητο πάνω σε πεζοδρόμιο. Κάθε μηχανάκι πάνω σε ποδηλατόδρομο. Κάθε όχημα πάνω σε διάβαση, ράμπα, γωνία και σημείο που εμποδίζει την πόλη να αναπνεύσει.
Αλλά να το κάνουν σοβαρά.
Όχι με εικόνες που δίνουν την εντύπωση ότι βγήκαν για χαβαλέ. Όχι με περιπολικά που γίνονται και αυτά κομμάτι του προβλήματος. Όχι με αποσπασματικές κινήσεις της μιας ημέρας, για να ξαναγυρίσει την επόμενη το ίδιο χάος.
Η Χαλκίδα χρειάζεται κανόνες. Χρειάζεται χώρους στάθμευσης. Χρειάζεται ελέγχους. Χρειάζεται σχέδιο. Χρειάζεται σεβασμό στον πεζό και στον οδηγό.
Γιατί σήμερα δεν έχουμε τίποτα από όλα αυτά.
Έχουμε μόνο μια πόλη που ασφυκτιά, οδηγούς που παρκάρουν όπου βρουν, ποδηλατόδρομους που κλείνουν από όλους και μια καθημερινότητα που θυμίζει περισσότερο φάρσα παρά οργανωμένη πόλη.
Και το χειρότερο;
Όλοι το βλέπουν.
Όλοι το ξέρουν.
Και για χρόνια, όλοι κάνουν πως εκπλήσσονται.