Κάτοικοι καταγγέλλουν εγκατάλειψη των παραλιών και ζητούν ασφαλείς κατασκευές και διαδρόμους πρόσβασης για ηλικιωμένους και άτομα με κινητικές δυσκολίες.
Εικόνες εγκατάλειψης που δεν συνάδουν με έναν από τους σημαντικότερους παραθεριστικούς προορισμούς της Αττικής περιγράφουν κάτοικοι και επισκέπτες του Ωρωπού. Στο επίκεντρο βρίσκονται σκουριασμένες και, σε αρκετές περιπτώσεις, σπασμένες μεταλλικές μπάρες μέσα στη θάλασσα, τις οποίες χρησιμοποιούν κυρίως ηλικιωμένοι για να περάσουν πάνω από τις πέτρες και να μπουν στο νερό.
Το θέμα ανέδειξε με δημόσια παρέμβασή της η Μαρία Δάρα, ζητώντας την άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων κατασκευών και την αντικατάστασή τους με ανοξείδωτες μπάρες κατάλληλες για θαλάσσια χρήση.
Παράλληλα, θέτει ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: την απουσία ξύλινων διαδρόμων που θα επέτρεπαν την ασφαλή πρόσβαση στη θάλασσα σε ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, ηλικιωμένους, γονείς με παιδικά καρότσια και λουόμενους που δυσκολεύονται να κινηθούν πάνω στις μεγάλες πέτρες.
«Χρόνια είναι έτσι»
Η ανάρτηση προκάλεσε δεκάδες αντιδράσεις κατοίκων, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα δεν εμφανίστηκε φέτος, αλλά παραμένει άλυτο εδώ και χρόνια.
Ιδιαίτερες αναφορές γίνονται στην παραλία των Αγίων Αποστόλων, στην Αγκώνα και στο Μαρκόπουλο Ωρωπού. Κάτοικοι περιγράφουν μπάρες διαβρωμένες από το θαλασσινό νερό, σπασμένα σημεία και κατασκευές που δεν προσφέρουν πλέον στήριξη, αλλά δημιουργούν τον κίνδυνο τραυματισμού.
Στην Αγκώνα, σύμφωνα με σχετική μαρτυρία, ηλικιωμένες γυναίκες που κολυμπούν εδώ και δεκαετίες στο ίδιο σημείο δυσκολεύονται πλέον να μπουν στη θάλασσα, επειδή η μπάρα την οποία χρησιμοποιούσαν έχει σκουριάσει και έχει σπάσει. Πρόκειται μάλιστα για ακτή με μεγάλες πέτρες, όπου μια σταθερή και ασφαλής χειρολαβή δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά βασική υποδομή προστασίας.
Άλλοι κάτοικοι αναφέρουν ότι σε ορισμένα σημεία οι μπάρες αφαιρέθηκαν χωρίς να αντικατασταθούν, ενώ διατυπώνεται και ο ισχυρισμός ότι κάποιες κατασκευές είχαν τοποθετηθεί πρόχειρα από ιδιώτες. Το ζήτημα αυτό οφείλει να αποσαφηνιστεί από τον Δήμο: ποιος τοποθέτησε τις μπάρες, ποιος έχει την ευθύνη συντήρησής τους και ποιες από αυτές πληρούν τις αναγκαίες προδιαγραφές ασφαλείας;
Παραλίες χωρίς πραγματική προσβασιμότητα
Η συζήτηση δεν περιορίζεται στη σκουριά. Αναδεικνύει το συνολικό έλλειμμα προσβασιμότητας στις ακτές του Δήμου Ωρωπού.
Σε πολλές παραλίες η πρόσβαση γίνεται πάνω από χαλίκια, μεγάλες πέτρες και ανώμαλο έδαφος. Για έναν νέο και υγιή άνθρωπο αυτό μπορεί να αποτελεί απλώς μια δυσκολία. Για έναν ηλικιωμένο ή έναν πολίτη με κινητικό πρόβλημα μπορεί να σημαίνει πλήρη αποκλεισμό από τη θάλασσα.
Οι κάτοικοι ζητούν ξύλινους διαδρόμους, ασφαλείς χειρολαβές και κατάλληλες υποδομές, ώστε οι παραλίες να μπορούν να χρησιμοποιούνται από όλους. Ζητούν, δηλαδή, τα αυτονόητα σε έναν παραθαλάσσιο δήμο που κάθε καλοκαίρι υποδέχεται χιλιάδες παραθεριστές.
Σκουπίδια, κατεστραμμένες υποδομές και περιορισμένος ελεύθερος χώρος
Μέσα από τα σχόλια καταγράφεται μια γενικότερη εικόνα δυσαρέσκειας για την κατάσταση της παραλιακής ζώνης. Κάτοικοι κάνουν λόγο για πλαστικά απορρίμματα κατά μήκος της παραλιακής λεωφόρου Ωρωπού–Αγίων Αποστόλων, χαλασμένες ντουζιέρες, ελλιπή φωτισμό, κατεστραμμένους δρόμους και προβλήματα καθαριότητας.
Παράλληλα, διατυπώνονται καταγγελίες για υπερβολική ανάπτυξη ξαπλωστρών από παραλιακές επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα να περιορίζεται σημαντικά ο χώρος που απομένει για τους ελεύθερους λουόμενους. Πρόκειται για ισχυρισμούς που χρειάζονται έλεγχο από τις αρμόδιες υπηρεσίες ως προς τις παραχωρήσεις και την τήρηση των προβλεπόμενων ορίων.
Οι αναφορές κατοίκων επεκτείνονται ακόμη και σε ζητήματα θαλάσσιας ρύπανσης και αποχέτευσης. Δεν μπορούν να θεωρηθούν δεδομένα χωρίς επίσημες μετρήσεις, αποτυπώνουν όμως το έντονο κλίμα δυσπιστίας που έχει διαμορφωθεί.
Η σκουριασμένη μπάρα μέσα στη θάλασσα είναι τελικά κάτι περισσότερο από μια άσχημη εικόνα. Είναι το σύμβολο μιας εγκατάλειψης που, σύμφωνα με τους κατοίκους, επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι.
Ο Δήμος Ωρωπού οφείλει να πραγματοποιήσει άμεσα αυτοψία, να απομακρύνει κάθε επικίνδυνη κατασκευή και να παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο ασφαλούς και ισότιμης πρόσβασης στις παραλίες. Γιατί η συντήρηση δεν πρέπει να ξεκινά μετά το ατύχημα και η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη προς τους πολίτες. Είναι υποχρέωση.