Η Ολομέλεια της Βουλής αποφάσισε την άρση της βουλευτικής ασυλίας του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Δημήτρη Μαρκόπουλου, μετά από ψηφοφορία με σαφή πλειοψηφία. Η εξέλιξη ανοίγει τον δρόμο για δικαστική διερεύνηση, ύστερα από έγκληση που έχει καταθέσει ο Στέφανος Κασσελάκης, πρόεδρος του κόμματος «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο».
Τι σημαίνει η άρση ασυλίας
- Η άρση ασυλίας δεν είναι καταδίκη και δεν προδικάζει ενοχή ή αθωότητα.
- Είναι διαδικαστική απόφαση που επιτρέπει να προχωρήσει η υπόθεση στη Δικαιοσύνη, με τους κανόνες της ποινικής διαδικασίας.
- Πολιτικά, καταγράφει μια καθαρή κοινοβουλευτική επιλογή να μην υπάρξει «ομπρέλα» προστασίας σε υπόθεση που σχετίζεται με δημόσιες δηλώσεις.
Η δικογραφία: το πλαίσιο της υπόθεσης
- Το αίτημα προκύπτει από έγκληση της 2ας Ιουλίου 2025.
- Η δικογραφία αφορά φερόμενες πράξεις εξύβρισης και συκοφαντικής δυσφήμησης που, σύμφωνα με την περιγραφή, τελέστηκαν δημόσια.
- Το περιστατικό τοποθετείται χρονικά στις 20 Ιουνίου 2025, σε τηλεοπτική εκπομπή της δημόσιας τηλεόρασης.
Το πολιτικό «φορτίο» γύρω από το πρόσωπο
Παράλληλα, το όνομα του Δημήτρη Μαρκόπουλου έχει ήδη βρεθεί σε έντονη δημόσια συζήτηση λόγω του ρόλου του στην Εξεταστική Επιτροπή για το δυστύχημα στα Τέμπη. Η αντιπολίτευση τον είχε κατηγορήσει για μεροληψία υπέρ κυβερνητικών στελεχών και για χειρισμούς που τροφοδότησαν την πολιτική ένταση. Οι καταγγελίες αυτές ανήκουν στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης και δεν ταυτίζονται με δικαστική κρίση.
Αριθμοί που «γράφουν»
- Ψήφισαν: 246
- Υπέρ άρσης: 234
- Κατά: 12
Αυτό μεταφράζεται σε ένα μήνυμα: όταν το θέμα φτάνει στην Ολομέλεια, η Βουλή —στην πράξη— επιλέγει να αφήσει την υπόθεση να κριθεί θεσμικά εκεί που πρέπει: στη Δικαιοσύνη.
Timeline
- 20/06/2025: το επίμαχο περιστατικό (τηλεοπτική εμφάνιση/τοποθέτηση).
- 02/07/2025: κατάθεση έγκλησης από Στέφανο Κασσελάκη.
- Άρση ασυλίας: εγκρίνεται από την Ολομέλεια μετά από ψηφοφορία.
Η άρση ασυλίας δεν είναι πολιτική «νίκη» κανενός. Είναι το ελάχιστο αυτονόητο: όταν ο δημόσιος λόγος ξεφεύγει από την πολιτική κριτική και περνά στο πεδίο της προσωπικής προσβολής, ο θεσμός δεν μπορεί να παριστάνει ότι δεν ακούει.