Μας πουλάνε «υπεράσπιση της Κύπρου», ενώ εδώ και δεκαετίες ανέχονται κατοχή, βάσεις, εγγυήτριες δυνάμεις και μια διαρκή εθνική ταπείνωση που βαφτίστηκε ρεαλισμός.
Όσοι σήμερα παριστάνουν τους προστάτες της Ανατολικής Μεσογείου δεν πήγαν ποτέ να σώσουν τους Κυπρίους. Πήγαν και πάνε για στρατιωτικά οικόπεδα, ενεργειακές διαδρομές, αποικιακά κατάλοιπα και εξυπηρέτηση συμμαχιών που δεν λογαριάζουν ούτε την Κύπρο ούτε τον Ελληνισμό.
Η μεγάλη αλήθεια που κρύβουν
Στην Κύπρο δεν υπάρχει μόνο η τουρκική κατοχή. Υπάρχει και το βρετανικό αποικιακό αποτύπωμα, που όχι μόνο δεν τελείωσε με την ανεξαρτησία, αλλά κατοχυρώθηκε πολιτικά και θεσμικά.
Το νησί κουβαλά δύο ανοιχτές πληγές:
από τη μια την τουρκική εισβολή και κατοχή,
από την άλλη τις βρετανικές «κυρίαρχες» βάσεις, δηλαδή ένα αποικιακό κατάλοιπο που παρέμεινε όρθιο και μετά το τέλος της αποικιοκρατίας.
Και το πιο εξοργιστικό; Όλο αυτό παρουσιάστηκε ως κανονικότητα. Ως μια δήθεν αναγκαία ισορροπία. Ως ένα καθεστώς που πρέπει να το αποδεχτούμε χωρίς να μιλάμε.
Άρα, κάθε φορά που ακούμε μεγάλα λόγια για «στήριξη της Κύπρου», οφείλουμε πρώτα να ρωτάμε: μιλάνε για την ελευθερία της Κύπρου ή για τη διαχείριση της υποδούλωσής της;
Το 1974 ξεγύμνωσε τις εγγυήτριες δυνάμεις
Η ιστορία έχει ήδη αποφανθεί για τον ρόλο των δήθεν εγγυητριών δυνάμεων.
Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε. Η Ελλάδα, τραυματισμένη από τη δική της εγκληματική εμπλοκή μέσω της χούντας και του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, αποδείχθηκε ανίκανη να προστατεύσει τον Κυπριακό Ελληνισμό. Η Βρετανία, παρούσα στρατιωτικά και θεσμικά, δεν εμπόδισε τίποτα.
Αυτή είναι η ουσία:
οι εγγυήτριες δυνάμεις δεν εγγυήθηκαν την Κύπρο.
Εγγυήθηκαν μόνο τα δικά τους συμφέροντα.
Και από τότε μέχρι σήμερα, η διεθνής κοινότητα αναμασά αποφάσεις, ψηφίσματα και δηλώσεις, χωρίς να επιβάλλει ποτέ δικαιοσύνη.
Η Κύπρος μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η κατοχή έμεινε. Οι παραβιάσεις έμειναν. Η τουρκική απειλή έμεινε. Οι βάσεις έμειναν.
Και τώρα θέλουν να μας πείσουν ότι όσοι δεν έλυσαν τίποτα επί μισό αιώνα, ξαφνικά κινητοποιούνται από ενδιαφέρον για τους Κυπρίους.
Ο πατριωτισμός της υποτέλειας
Τα τελευταία χρόνια Ελλάδα και Κύπρος ακολουθούν μια πολιτική πλήρους στοίχισης σε ξένους σχεδιασμούς στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ την ίδια ώρα επικαλούνται το διεθνές δίκαιο μόνο όπου τους βολεύει.
Μιλούν για ασφάλεια, αλλά κάνουν την Κύπρο πιο εκτεθειμένη.
Μιλούν για σταθερότητα, αλλά εντάσσουν το νησί όλο και βαθύτερα σε πολεμικούς σχεδιασμούς.
Μιλούν για εθνική στρατηγική, αλλά αποδέχονται στην πράξη ότι η Κύπρος λειτουργεί ως βάση, πέρασμα, κόμβος και εργαλείο.
Αυτό δεν είναι υπεράσπιση πατρίδας.
Είναι πολιτική υποτέλειας με εθνικό περιτύλιγμα.
Είναι ο πατριωτισμός των υπηρέτων: φωνές μεγάλες, σημαίες ψηλά, αλλά πλήρης σιωπή για το ουσιώδες — για την κατοχή, για τις βάσεις, για το ποιος πραγματικά αποφασίζει και για ποιον λόγο.
Δεν πάνε στην Κύπρο για να ελευθερώσουν την Κύπρο.
Πάνε για να προστατεύσουν βάσεις, διαδρόμους, συμβόλαια και αφεντικά.
Και όσοι το βαφτίζουν αυτό «εθνική ευθύνη», απλώς προσβάλλουν τη μνήμη, τη νοημοσύνη και την ιστορία του Ελληνισμού.