Μελέτη 131.000 ευρώ, ερωτήματα χωρίς απάντηση και μια Δημοτική Επιτροπή που είπε απλώς: «Εγκρίνεται»
Υπάρχουν έργα που ανακοινώνονται.
Υπάρχουν μελέτες που παραλαμβάνονται.
Και υπάρχουν και ερωτήματα που μένουν να αιωρούνται πάνω από τις αποφάσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σαν να μην αφορούν κανέναν.
Η υπόθεση της μελέτης για την κατασκευή ανοικτού θεάτρου στο Δήλεσι, στον Δήμο Τανάγρας, δεν είναι μια απλή τεχνική διαδικασία. Δεν είναι ένα υπηρεσιακό χαρτί που περνά από επιτροπή, συνοδεύεται από ένα τυπικό «εγκρίνεται» και μετά μπαίνει στο αρχείο. Είναι μια υπόθεση με δημόσιο χρήμα, με σοβαρό κόστος και με ερωτήματα που οφείλουν να απαντηθούν δημόσια.
Σύμφωνα με όσα έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί από το 2024, η συγκεκριμένη μελέτη έχει κόστος 131.000 ευρώ. Τη Δευτέρα, στη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής του Δήμου Τανάγρας, η μελέτη φέρεται να παρελήφθη με συνοπτικές διαδικασίες, με την κλασική διοικητική φράση: «Εγκρίνεται – εγκρίνεται».
Μόνο που εδώ δεν αρκεί το «εγκρίνεται».
Χρειάζονται απαντήσεις.
Πού ακριβώς θα γίνει το θέατρο;
Το πρώτο και αυτονόητο ερώτημα είναι το εξής:
Ποιος είναι ο χώρος στον οποίο προβλέπεται να κατασκευαστεί το ανοικτό θέατρο στο Δήλεσι;
Γιατί μια τέτοια εγκατάσταση δεν είναι ούτε παγκάκι ούτε μικρή πλατεία. Απαιτεί συγκεκριμένη χωροθέτηση, τεχνική ωριμότητα, περιβαλλοντική εκτίμηση, πρόσβαση, στάθμευση, ασφάλεια, υποδομές και σαφή εικόνα για τη χρήση της.
Τρία χρόνια τώρα, έχει υπάρξει επίσημη, καθαρή και δημόσια ενημέρωση προς τους κατοίκους και τους δημότες;
Έχει ειπωθεί με σαφήνεια πού ακριβώς προβλέπεται να γίνει το έργο;
Έχει παρουσιαστεί το σκεπτικό επιλογής του χώρου;
Διότι άλλο πράγμα είναι να ενημερώνεται ο δημότης ότι υπογράφηκε μια σύμβαση και άλλο πράγμα να ενημερώνεται ουσιαστικά για το τι ακολουθεί μετά τη σύμβαση.
Μια τέτοια μελέτη δεν είναι απλή υπόθεση
Μια μελέτη για ανοικτό θέατρο δεν περιορίζεται σε ένα σχέδιο επί χάρτου. Περιλαμβάνει κρίσιμα τεχνικά αντικείμενα: αρχιτεκτονική προσέγγιση, γεωτεχνική διερεύνηση, ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις, περιβαλλοντικές παραμέτρους και συνολική τεχνική τεκμηρίωση.
Αυτό σημαίνει ότι ο δημότης έχει δικαίωμα να γνωρίζει.
Όχι περίπου. Όχι προφορικά. Όχι «κάποια στιγμή».
Αλλά επίσημα.
Ποια είναι η προβλεπόμενη χωρητικότητα του θεάτρου;
Ποιες υποδομές θα το συνοδεύουν;
Πώς θα εξυπηρετείται η πρόσβαση των πολιτών;
Υπάρχει πρόβλεψη για στάθμευση;
Υπάρχουν περιβαλλοντικοί περιορισμοί;
Ποια είναι η εκτίμηση του συνολικού κόστους κατασκευής;
Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι η ουσία.
Από τα 131.000 ευρώ της μελέτης στο άγνωστο κόστος του έργου
Το κόστος της μελέτης, στα 131.000 ευρώ, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το ύψος του συνολικού έργου. Αν μια μελέτη αυτού του τύπου αντιστοιχεί κατά προσέγγιση σε ένα ποσοστό του συνολικού προϋπολογισμού, τότε το τελικό κόστος κατασκευής μπορεί να κινηθεί σε επίπεδα πολύ υψηλότερα του ενός εκατομμυρίου ευρώ.
Και εδώ έρχεται το κρίσιμο ερώτημα:
Πώς θα χρηματοδοτηθεί το έργο;
Από ίδιους πόρους του Δήμου;
Από πρόγραμμα της Περιφέρειας;
Από ευρωπαϊκή χρηματοδότηση;
Από εθνικό πρόγραμμα;
Υπάρχει ήδη εξασφαλισμένη χρηματοδότηση ή απλώς παραλαμβάνεται μια μελέτη για ένα έργο που παραμένει οικονομικά μετέωρο;
Διότι οι μελέτες χωρίς καθαρό σχέδιο υλοποίησης κινδυνεύουν να γίνουν ακριβά χαρτιά. Και τα ακριβά χαρτιά, όταν πληρώνονται με δημόσιο χρήμα, απαιτούν δημόσιο έλεγχο.
Η Δημοτική Αρχή οφείλει απαντήσεις, όχι αφωνία
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας δημότης ρωτά.
Το πρόβλημα είναι όταν κανείς δεν απαντά.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν λειτουργεί με σιωπές. Λειτουργεί με λογοδοσία. Όταν ένα έργο αφορά μια τοπική κοινωνία, όταν δεσμεύει δημόσιους πόρους και όταν προϋποθέτει σημαντική μελλοντική δαπάνη, η ενημέρωση δεν είναι χάρη. Είναι υποχρέωση.
Οι πολίτες δεν είναι θεατές σε αποφάσεις που λαμβάνονται για λογαριασμό τους. Είναι οι πραγματικοί χρηματοδότες, οι τελικοί αποδέκτες και οι πρώτοι που θα ζήσουν τις συνέπειες κάθε επιλογής.
Γι’ αυτό και τα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν καθαρά:
Πού θα γίνει το ανοικτό θέατρο;
Πόσες θέσεις θα έχει;
Ποιο είναι το συνολικό προβλεπόμενο κόστος;
Από πού θα χρηματοδοτηθεί;
Πότε προβλέπεται να περάσει από τη μελέτη στην πράξη;
Έχει υπάρξει ουσιαστική ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας;
Η αφωνία έχει πάντα κόστος
Η σιωπή, σε τέτοιες υποθέσεις, δεν προστατεύει κανέναν. Αντίθετα, γεννά υποψίες, καχυποψία και πολιτικό κόστος. Και όταν η διοίκηση συνηθίζει να απαντά με τυπικά «εγκρίνεται» αντί με ουσιαστική ενημέρωση, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Γιατί η διαφάνεια δεν αρχίζει όταν μπαίνουν οι μπουλντόζες.
Αρχίζει από τη στιγμή που δεσμεύεται το πρώτο ευρώ.
Και στο Δήλεσι, για το ανοικτό θέατρο, οι πολίτες δεν ζητούν τίποτα παράλογο. Ζητούν να μάθουν τι σχεδιάζεται, πού σχεδιάζεται, πόσο θα κοστίσει και ποιος θα πληρώσει.
Αν αυτές οι απαντήσεις δεν δοθούν, τότε το πρόβλημα δεν θα το έχει εκείνος που ρωτά.
Θα το έχει εκείνος που σιωπά.
Γιατί η αφωνία έχει πάντοτε κόστος.