Αν οι καταγγελίες είναι τόσο βαριές όσο παρουσιάζονται δημόσια, τότε δεν υπάρχει “θεατής”. Υπάρχει μόνο ευθύνη: θεσμική, νομική και ανθρώπινη.
Η δημόσια παρουσία του Βασίλη Κοκοτσάκη και της ομάδας του –με παρεμβάσεις, ισχυρισμούς και τεχνικές εκθέσεις που, όπως λέγεται, έχουν διακινηθεί σε συγγενείς και δικηγόρους– άνοιξε έναν κύκλο που δεν κλείνει με αναρτήσεις και τηλεπαράθυρα. Κλείνει μόνο με ονομαστικές νομικές ενέργειες, θεσμική πίεση και διαδικασίες που “γράφουν” στο δικαστήριο.
1) Το πρώτο ερώτημα: επάρκεια και διαπίστευση
Το ζήτημα δεν είναι αν “συμφωνεί” ή “διαφωνεί” κανείς με τον Κοκοτσάκη. Το ζήτημα είναι αν οι τεχνικές του θέσεις:
- στηρίζονται σε αναγνωρισμένη εγκληματολογική μεθοδολογία,
- και αν τα εργαλεία/λογισμικά που επικαλείται είναι διαπιστευμένα και αποδεκτά στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας.
Διότι, αν δεν είναι, τότε ανοίγει ένα σοβαρό κενό: μπορεί να δημιουργείται θόρυβος στην κοινωνία, αλλά να μη δημιουργείται αποδεικτικό αποτέλεσμα στη Δικαιοσύνη.
2) Το δεύτερο ερώτημα: τα “λάθος” πεδία και οι κρίσιμες εξετάσεις
Υπάρχει επίσης ισχυρισμός ότι έγιναν λάθη ως προς το πού πρέπει να αναζητηθούν κρίσιμα ευρήματα (π.χ. σε ρούχα/αντικείμενα έναντι άλλων σημείων). Αν αυτό ισχύει, τότε μιλάμε για τεχνική αστοχία που πρέπει να απαντηθεί με στοιχεία, όχι με ύφος.
3) Το τρίτο –και πιο βαρύ– ερώτημα: όταν βγαίνεις “με πειστήρια”, τι ακολουθεί;
Όταν κάποιος εμφανίζεται δημόσια, μαζί με άλλους τεχνικούς/πραγματογνώμονες, και αφήνει να εννοηθεί ότι “τα βάζει” με θεσμούς ή με συγκεκριμένα πρόσωπα, τότε το επόμενο βήμα δεν είναι τα χειροκροτήματα. Είναι:
- ονομαστικές μηνύσεις/μηνυτήριες αναφορές,
- συγκεκριμένη δικογραφιακή στρατηγική,
- και θεσμική πίεση ώστε να ερευνηθούν οι ισχυρισμοί.
Αν, όπως υποστηρίζεται, υπάρχουν “συγκεκριμένα ονόματα”, τότε η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από μισόλογα. Έχει ανάγκη από καθαρή νομική πράξη.
4) Και το ανθρώπινο κομμάτι: προστασία και ευθύνη
Υπάρχει αναφορά σε φόβους/ανησυχίες για την ασφάλεια της οικογένειας. Αυτό, ανεξάρτητα από πολιτικές συμπάθειες ή αντιπάθειες, είναι κόκκινη γραμμή. Όποιος μπαίνει σε τέτοια πεδία, οφείλει να έχει δίπλα του:
- νομική κάλυψη,
- θεσμική στήριξη,
- και σοβαρό δίκτυο προστασίας.
Συμπέρασμα
Αν τα “πειστήρια” είναι πραγματικά πειστήρια, τότε δεν υπάρχει δρόμος χωρίς σύγκρουση. Και αν η κοινωνία θέλει δικαίωση, δεν μπορεί να αφήνει όσους βγαίνουν μπροστά να μένουν μόνοι, ενώ όλοι οι υπόλοιποι περιορίζονται σε οργή και σχόλια.