Υπάρχουν θέματα που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τα άφησαν για χρόνια κάτω από το χαλί. Τα βάφτισαν «διαχείριση», τα τύλιξαν με ωραίες λέξεις, τα έκρυψαν πίσω από ανθρωπιστικές διακηρύξεις και οικονομικά επιχειρήματα. Μόνο που η πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται επειδή η πολιτική τάξη αρνείται να την κοιτάξει κατάματα.
Η παράτυπη μετανάστευση δεν είναι πια ένα περιφερειακό ζήτημα. Είναι θέμα εθνικής ασφάλειας, κοινωνικής συνοχής, δημογραφικής αντοχής και κρατικής κυριαρχίας.
Και η Ευρώπη βρίσκεται πλέον στο παρά πέντε.
Η υποκρισία των «εύκολων λύσεων»
Για χρόνια, όποιος ζητούσε σοβαρή φύλαξη συνόρων, αυστηρή μεταναστευτική πολιτική και αποτελεσματικές επιστροφές παρουσιαζόταν περίπου ως ακραίος. Την ίδια ώρα, όσοι μιλούσαν γενικά και αόριστα για «εργατικά χέρια» και «ανάγκες της οικονομίας» απέφευγαν να απαντήσουν στο βασικό ερώτημα: ποιος ελέγχει τελικά ποιος μπαίνει, ποιος μένει και με ποιους όρους;
Άλλο η οργανωμένη νόμιμη μετανάστευση, με κανόνες, ανάγκες, συμβάσεις και ένταξη.
Και άλλο η ανεξέλεγκτη είσοδος, τα κυκλώματα διακινητών, οι ψευδαισθήσεις περί αυτόματης ενσωμάτωσης και η μετατροπή ολόκληρων κοινωνιών σε πεδία πειραματισμού.
Η Ευρώπη έκανε το λάθος να συγχέει την ανθρωπιά με την αφέλεια. Και η αφέλεια στην πολιτική πληρώνεται ακριβά.
Σύνορα χωρίς αποτροπή δεν είναι σύνορα
Κανένα κράτος δεν μπορεί να σταθεί αν δεν ελέγχει τα σύνορά του. Καμία δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει αν η πολιτική της υπαγορεύεται από τετελεσμένα. Καμία κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει όταν της ζητούν να απορροφά διαρκώς πιέσεις χωρίς σχέδιο, χωρίς όριο και χωρίς ειλικρίνεια.
Η λύση δεν είναι οι κραυγές. Η λύση είναι σκληρή, νόμιμη και οργανωμένη πολιτική:
φύλαξη συνόρων, πραγματική αποτροπή, ταχείες διαδικασίες ασύλου, άμεσες επιστροφές όσων δεν δικαιούνται προστασία, χτύπημα των διακινητών, συμφωνίες επανεισδοχής, έλεγχος ΜΚΟ και ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στον πρόσφυγα και στον παράτυπο οικονομικό μετανάστη.
Αυτά δεν είναι «ακρότητα». Είναι τα αυτονόητα ενός σοβαρού κράτους.
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη αυταπάτη
Για την Ελλάδα, το ζήτημα είναι ακόμη πιο κρίσιμο. Η χώρα βρίσκεται στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, δίπλα σε περιοχές αστάθειας και απέναντι σε μια Τουρκία που έχει αποδείξει ότι μπορεί να εργαλειοποιήσει ανθρώπινες ροές για γεωπολιτική πίεση.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι μόνο κοινωνικό. Είναι και εθνικό.
Όταν η Ελλάδα πιέζεται στα νησιά, στον Έβρο, στα αστικά κέντρα, στις δομές φιλοξενίας και στις τοπικές κοινωνίες, δεν μπορεί η απάντηση να είναι γενικόλογες εκθέσεις, επιδοτούμενα προγράμματα και ευχολόγια από τις Βρυξέλλες.
Χρειάζεται καθαρή γραμμή: ανθρωπιά για όσους πραγματικά κινδυνεύουν, αλλά μηδενική ανοχή στην παράνομη είσοδο, στα δίκτυα διακίνησης και στην πολιτική του «μπείτε και βλέπουμε».
Η Δύση πρέπει να σταματήσει να κοροϊδεύει τον εαυτό της. Δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή χωρίς όρια. Δεν υπάρχει κράτος χωρίς σύνορα. Δεν υπάρχει ανθρωπισμός όταν οι κυβερνήσεις αφήνουν τους διακινητές να κάνουν πολιτική.
Η ώρα των μισόλογων τελείωσε.
Η Ευρώπη ή θα ξαναπάρει τον έλεγχο των συνόρων της με νόμιμο, αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο ή θα συνεχίσει να βλέπει τις κοινωνίες της να διαλύονται μέσα σε ένα μείγμα φόβου, υποκρισίας και πολιτικής παράλυσης.
Και τότε δεν θα φταίνε οι πολίτες που προειδοποιούσαν.
Θα φταίνε εκείνοι που έβλεπαν το πρόβλημα να έρχεται — και προτίμησαν να κάνουν πως δεν υπάρχει.