Ναι στον ποδηλατόδρομο.
Ναι στη βιώσιμη μετακίνηση.
Ναι σε μια πόλη που σέβεται τον πεζό, τον ποδηλάτη και το περιβάλλον.
Αλλά αυτό που συμβαίνει στη Χαλκίδα δεν λέγεται σοβαρός σχεδιασμός.
Λέγεται προχειρότητα.
Λέγεται μπάλωμα.
Λέγεται κάνουμε ένα έργο για να λέμε ότι το κάναμε και μετά αφήνουμε τους πολίτες να πληρώνουν το χάος.
Σε μια πόλη ήδη πνιγμένη από την άναρχη δόμηση, την έλλειψη πρασίνου, το κυκλοφοριακό και την ανυπαρξία οργανωμένων χώρων στάθμευσης, επιλέχθηκε να αφαιρεθεί ακόμη περισσότερο ζωτικός χώρος από τον δρόμο.
Μειώθηκαν οι θέσεις στάθμευσης.
Περιορίστηκε η πρόσβαση στα καταστήματα.
Δημιουργήθηκε μεγαλύτερη πίεση σε κατοίκους, γονείς, ηλικιωμένους, επαγγελματίες και οδηγούς.
Και όλα αυτά χωρίς να έχει προηγηθεί μια ολοκληρωμένη λύση για το πού θα σταθμεύουν τα αυτοκίνητα, πώς θα γίνεται η τροφοδοσία των καταστημάτων και πώς θα μετακινείται μια οικογένεια με μικρά παιδιά.
Το πιο εξοργιστικό είναι ότι στην οδό Βενιζέλου υπάρχει μεγάλο πεζοδρόμιο, το οποίο θα μπορούσε, με σοβαρή τεχνική μελέτη, να μοιραστεί με ασφάλεια ανάμεσα σε πεζούς και ποδηλάτες.
Αντί γι’ αυτό, προτιμήθηκε η εύκολη λύση:
Να κοπεί ο δρόμος.
Να χαθούν θέσεις.
Να στριμωχτεί ακόμη περισσότερο η πόλη.
Να επιβαρυνθεί η αγορά.
Να τσακώνονται στο τέλος μεταξύ τους οδηγοί, ποδηλάτες, πεζοί και επαγγελματίες.
Το κλασικό μοντέλο διοίκησης:
Εμείς αποφασίζουμε, εμείς κατασκευάζουμε και εσείς βρείτε τρόπο να επιβιώσετε.
Και μετά αρχίζουν τα κηρύγματα.
«Πάρτε ποδήλατο».
Μάλιστα.
Μόνο που δεν μπορούν όλοι να μεταφέρουν δύο μικρά παιδιά με ποδήλατο.
Δεν μπορούν όλοι να πάνε έναν ηλικιωμένο στον γιατρό με ποδήλατο.
Δεν μπορούν όλοι οι επαγγελματίες να μεταφέρουν προϊόντα με ποδήλατο.
Δεν μπορούν όλοι οι πολίτες να προσαρμόσουν τη ζωή τους σε έναν σχεδιασμό που έγινε χωρίς να υπολογιστεί η καθημερινότητά τους.
Και κάπως έτσι ο ίδιος ο κακός σχεδιασμός σπρώχνει τον πολίτη στην παρανομία.
Στάση με αλάρμ.
Παρκάρισμα για δύο λεπτά.
Κατάληψη του ποδηλατόδρομου.
Μια πράξη λανθασμένη και επικίνδυνη, αλλά απολύτως προβλέψιμη όταν δεν έχεις δημιουργήσει καμία πραγματική εναλλακτική λύση.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ο ποδηλατόδρομος.
Το πρόβλημα είναι ότι σε αυτή την πόλη τα έργα γίνονται αποσπασματικά, χωρίς συνολικό κυκλοφοριακό σχεδιασμό, χωρίς επαρκή στάθμευση, χωρίς ουσιαστική διαβούλευση και χωρίς να εξετάζεται τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα.
Πρώτα έπρεπε να δημιουργηθούν οργανωμένοι χώροι στάθμευσης.
Πρώτα έπρεπε να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στην αγορά.
Πρώτα έπρεπε να προβλεφθούν θέσεις ολιγόλεπτης στάσης και φορτοεκφόρτωσης.
Πρώτα έπρεπε να προστατευθούν οι πεζοί και οι ποδηλάτες με πραγματικές προδιαγραφές.
Και μετά να κατασκευαστεί ο ποδηλατόδρομος.
Όχι ανάποδα.
Όχι «κόβουμε έναν δρόμο, τραβάμε μερικές γραμμές και τελειώσαμε».
Η Χαλκίδα δεν αντέχει άλλα ημιτελή έργα, άλλους πειραματισμούς και άλλες αποφάσεις πάνω στις πλάτες των πολιτών.
Δεν χρειάζεται έργα βιτρίνας.
Χρειάζεται έργα που να λειτουργούν.
Γιατί ένας ποδηλατόδρομος που δημιουργεί περισσότερη ανασφάλεια, περισσότερη συμφόρηση και μεγαλύτερη ασφυξία στην αγορά δεν αποτελεί απόδειξη προόδου.
Αποτελεί απόδειξη ότι για ακόμη μία φορά έλειψε το βασικότερο:
Η κοινή λογική.