Την ώρα που μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις εμφανίζονται επιφυλακτικές, σύμφωνα με το πρωτοσέλιδο της «Εστίας», η Ελλάδα φέρεται να πιέζεται να συμβάλει με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την Ουκρανία, ενώ τα ζητήματα ασφάλειας στο Αιγαίο και το Ιόνιο παραμένουν ανοιχτά.
Το ΝΑΤΟ ζητά, η Ελλάδα πληρώνει;
Σοβαρό πολιτικό και εθνικό ζήτημα ανοίγει το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Εστία», σύμφωνα με το οποίο το ΝΑΤΟ ζητά από την Ελλάδα ποσό 621 εκατομμυρίων ευρώ για την ενίσχυση της Ουκρανίας.
Το θέμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς – όπως αναφέρει το δημοσίευμα – η απαίτηση έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία χώρες όπως η Γαλλία και η Βρετανία εμφανίζονται διστακτικές ως προς την παροχή νέας βοήθειας, ενώ η Ελλάδα, μια χώρα με ανοιχτά μέτωπα στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και πλέον με υβριδικές απειλές και στο Ιόνιο, καλείται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη.
Το ερώτημα είναι απλό και πολιτικά εκρηκτικό:
Με ποια λογική ζητείται από την Ελλάδα να σηκώσει τέτοιο βάρος, όταν η ίδια αντιμετωπίζει καθημερινά απειλές, αμφισβητήσεις και προκλήσεις στα σύνορά της;
Η υπόθεση του drone στη Λευκάδα
Το πρωτοσέλιδο της «Εστίας» συνδέει το αίτημα του ΝΑΤΟ με ένα άλλο ανησυχητικό ζήτημα: την υπόθεση του θαλάσσιου drone στη Λευκάδα.
Η αναφορά δεν είναι τυχαία. Διότι αν πράγματι υπάρχουν περιστατικά που δείχνουν αυξημένη δραστηριότητα, παρακολούθηση ή υβριδικές κινήσεις σε ελληνικό χώρο, τότε η συζήτηση αλλάζει επίπεδο. Δεν μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίζεται μόνο ως ταμείο συνεισφοράς για τρίτες κρίσεις, ενώ οι δικές της ανάγκες ασφαλείας μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα.
Η χώρα έχει ήδη καταβάλει σημαντικό κόστος στην ουκρανική κρίση: πολιτικό, οικονομικό, ενεργειακό και αμυντικό. Έχει πάρει θέση, έχει στηρίξει συμμαχικές αποφάσεις, έχει αποδεχθεί τις συνέπειες μιας ευρωπαϊκής γραμμής που πολλές φορές χαράσσεται αλλού και πληρώνεται δυσανάλογα από κράτη όπως η Ελλάδα.
Δεν είναι ζήτημα φιλοουκρανισμού ή αντιουκρανισμού
Το ζήτημα δεν είναι αν η Ουκρανία πρέπει να στηριχθεί ή όχι. Το ζήτημα είναι ποιος πληρώνει, πόσο πληρώνει και με ποια ανταλλάγματα εθνικής ασφάλειας.
Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα χωρίς προβλήματα. Δεν είναι μια ουδέτερη γεωγραφική μονάδα στο κέντρο της Ευρώπης. Είναι χώρα πρώτης γραμμής. Έχει απέναντί της μια Τουρκία που αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα, μιλά για «Γαλάζια Πατρίδα», επαναφέρει γκρίζες ζώνες και επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα σε θάλασσα, αέρα και διπλωματικό πεδίο.
Άρα, πριν ζητηθούν εκατοντάδες εκατομμύρια από την Ελλάδα, θα έπρεπε να υπάρχει μια σαφής απάντηση:
Τι εγγυάται το ΝΑΤΟ για την ελληνική ασφάλεια;
Διότι συμμαχία δεν μπορεί να σημαίνει μόνο υποχρεώσεις για την Αθήνα και σιωπή όταν απειλείται η ελληνική κυριαρχία.
Η κυβέρνηση οφείλει εξηγήσεις
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να περάσει ένα τέτοιο ζήτημα στα ψιλά. Αν υπάρχει επίσημο αίτημα για 621 εκατ. ευρώ, πρέπει να ενημερωθεί η Βουλή και ο ελληνικός λαός. Να εξηγηθεί ποιος ζήτησε τι, με ποια διαδικασία, σε ποιο πλαίσιο και ποια είναι η ελληνική απάντηση.
Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να γίνεται με αυτόματο πιλότο. Ούτε η άμυνα της χώρας μπορεί να λειτουργεί ως λογιστικό παράρτημα συμμαχικών αποφάσεων.
Η Ελλάδα έχει υποχρεώσεις. Αλλά έχει και δικαιώματα. Έχει συμμάχους, αλλά έχει και απειλές. Έχει διεθνή ρόλο, αλλά έχει και εθνικά συμφέροντα.
Και αυτά τα συμφέροντα πρέπει να προηγούνται.
Αν το ΝΑΤΟ ζητά από την Ελλάδα 621 εκατομμύρια ευρώ για την Ουκρανία, τότε η Ελλάδα πρέπει να ζητήσει κάτι πολύ απλό:
καθαρές εγγυήσεις για την ασφάλειά της.
Όχι γενικόλογες δηλώσεις. Όχι διπλωματικές ισορροπίες. Όχι ίσες αποστάσεις όταν η Τουρκία προκαλεί.
Διότι η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι πάντα πρόθυμη όταν πληρώνει και πάντα μόνη όταν απειλείται.