Αποθήκες ΟΣΕ Χαλκίδας: από “το φροντίζουμε” σε “θα γίνει μόλις χρηματοδοτηθεί”
Η ανάρτηση του Δήμου επιχειρεί να βαφτίσει την κριτική “αντιπολίτευση”. Όμως, όταν υπάρχει παραχώρηση χώρου και υπόσχεση πολιτιστικής αξιοποίησης, δεν υπάρχει “αντιπολίτευση”· υπάρχει υποχρέωση λογοδοσίας.
Το “δεν είναι δικό μας” είναι εύκολη άμυνα. Το δύσκολο είναι να απαντήσεις στο βασικό: πόσο καιρό ο χώρος αυτός μένει εικόνα εγκατάλειψης και ποιος διοικεί το χρονοδιάγραμμα;
Ιδιοκτησία vs Ευθύνη
Το κτίριο μπορεί να μην είναι ιδιοκτησία Δήμου. Αλλά η αποθήκη και ο περιβάλλων χώρος έχουν παραχωρηθεί για έργο. Αυτό σημαίνει:
- ο Δήμος είναι υπεύθυνος για το project,
- ο Δήμος είναι υπεύθυνος για την εικόνα,
- ο Δήμος είναι υπεύθυνος να δίνει ημερομηνίες, όχι προθέσεις.
Η “συντήρηση με αδρανή” δεν είναι πολιτική, είναι παυσίπονο
Το να στρώνεις 3 φορές με αδρανή σε 1,5 χρόνο δεν είναι σχέδιο. Είναι πρόχειρη διαχείριση συμπτώματος.
Και το χειρότερο: γίνεται επίκληση της φωτογραφίας ως άλλοθι (“να, το φτιάξαμε”), αντί να γίνεται επίδειξη προόδου έργου: τι παραδόθηκε, τι εγκρίθηκε, τι τρέχει.
Το κρίσιμο ερώτημα: γιατί το έργο μένει στο “μόλις”;
Η ανάρτηση λέει: μελέτες έτοιμες, εγκρίσεις υπάρχουν, ένταξη “προς χρηματοδότηση” έγινε, και μετά “μόλις λάβουμε χρηματοδότηση θα δημοπρατηθεί”.
Άρα σήμερα η πόλη καλείται να χειροκροτήσει ένα έργο που… δεν ξεκίνησε.
Το “μόλις” δεν είναι δέσμευση. Είναι παράταση ευθύνης χωρίς ημερομηνία.
Timeline
- Ιούλιος 2022: Λένε ότι υπήρχε συμβασιοποίηση.
- Μετά: Πυρκαγιά – το γεγονός χρησιμοποιείται ως εξήγηση για την ανακοπή.
- Νοέμβριος 2025: Πρόχειρη αποκατάσταση εδάφους με αδρανή.
- Μάρτιος 2026: Ένταξη “προς χρηματοδότηση” στη ΣΒΑΑ και υπόσχεση “θα δημοπρατηθεί”.
Δεν είναι “κλωτσιές” στη δήμαρχο όταν απαιτείς απάντηση με ημερομηνίες.
Κλωτσιά είναι να παρουσιάζεται ως επιτυχία ένα έργο που βρίσκεται ακόμα στο “μόλις” — ενώ ο χώρος παραμένει βιτρίνα εγκατάλειψης για την πόλη και ντροπή για κάθε “παγκόσμια διαφήμιση”.