Η Δήμαρχος Χαλκιδέων εμφανίστηκε να μιλά για επιτυχίες, ποσοστά, ΣΒΑΚ, πάρκινγκ και έργα. Μόνο που έξω από το στούντιο υπάρχει μια πόλη που ταλαιπωρείται, σκοντάφτει, ψάχνει να παρκάρει, περιμένει τη Δημοτική Αγορά και πληρώνει ξανά για έργα που υποτίθεται ότι παραδόθηκαν.
Η χθεσινή συνέντευξη είχε τίτλο «Η Έλενα Βάκα αποκαλύπτεται».
Και πράγματι αποκαλύφθηκε.
Αποκαλύφθηκε μια Δημοτική Αρχή που μοιάζει να ζει σε παράλληλη πραγματικότητα. Μια διοίκηση που βλέπει «υλοποίηση 80%», εκεί όπου οι δημότες βλέπουν λακκούβες, κυκλοφοριακό χάος, έργα που φθείρονται πρόωρα, δρόμους χωρίς λογική, ποδηλατόδρομους που ξαναβάφονται, πάρκινγκ που ανακοινώνονται αλλά δεν φαίνονται και μια πόλη που κάθε μέρα γίνεται δυσκολότερη για όσους την κατοικούν.
Η Δήμαρχος Χαλκιδέων δήλωσε ότι υλοποίησε το 80% του προγράμματος της πρώτης θητείας 2019-2023.
Το ερώτημα είναι απλό:
Σε ποια Χαλκίδα αναφέρεται;
Στη Χαλκίδα των δελτίων Τύπου ή στη Χαλκίδα που ζει ο κόσμος κάθε πρωί;
Γιατί η πραγματική Χαλκίδα δεν είναι αυτή των ωραίων φράσεων. Είναι η Χαλκίδα όπου ο οδηγός ψάχνει μισή ώρα να παρκάρει. Είναι η Χαλκίδα όπου ο επαγγελματίας βλέπει τον πελάτη να αποφεύγει το κέντρο γιατί δεν έχει πού να σταματήσει. Είναι η Χαλκίδα όπου ο πεζός σκοντάφτει σε κακοσχεδιασμένες παρεμβάσεις. Είναι η Χαλκίδα όπου κάθε έργο παρουσιάζεται ως «ανάπλαση» και τελικά γίνεται καθημερινή δοκιμασία.
Η Βενιζέλου δεν είναι επιτυχία — είναι παράδειγμα διοικητικής αποτυχίας
Η Δήμαρχος είπε ότι το έργο της Βενιζέλου διευκόλυνε το κυκλοφοριακό.
Αυτό δεν είναι απλώς υπερβολή. Είναι προσβολή στην καθημερινή εμπειρία των πολιτών.
Ας πάει μια μέρα η Δημοτική Αρχή χωρίς κάμερες, χωρίς συνοδεία, χωρίς φωτογραφίες, να δει τι συμβαίνει στο κέντρο. Να δει την κίνηση. Να δει τα διπλοπαρκαρισμένα. Να δει την αγωνία όσων προσπαθούν να περάσουν. Να δει τους επαγγελματίες που φωνάζουν ότι το κέντρο δεν έγινε πιο λειτουργικό, αλλά πιο δύσκολο.
Και ας απαντήσει καθαρά:
Πού ακριβώς διευκολύνθηκε το κυκλοφοριακό;
Στη Βενιζέλου, που αντί να γίνει υπόδειγμα αστικής παρέμβασης, έγινε σημείο μόνιμης γκρίνιας;
Στον ποδηλατόδρομο, που αντί να γίνει σωστός και ανθεκτικός, κάθε τόσο θέλει ξανά βάψιμο;
Στα σημεία όπου ο πεζός δεν καταλαβαίνει πού τελειώνει η ασφαλής διέλευση και πού αρχίζει η παγίδα;
Σε ένα έργο δεν κρίνεται μόνο η κορδέλα. Κρίνεται η αντοχή. Κρίνεται η λειτουργικότητα. Κρίνεται η ασφάλεια. Κρίνεται αν μετά από λίγους μήνες χρειάζεται πάλι χρήματα, διορθώσεις, συντηρήσεις και μπαλώματα.
Και η Βενιζέλου, όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «έργο-βιτρίνα», στην πράξη εξελίσσεται σε πολιτικό σύμβολο προχειρότητας.
Ο ποδηλατόδρομος που βάφεται και ξαναβάφεται
Το παράδειγμα του ποδηλατόδρομου είναι χαρακτηριστικό.
Ένας σωστός ποδηλατόδρομος δεν είναι μια λωρίδα χρώματος που ξεθωριάζει, φθείρεται και χρειάζεται διαρκώς επανάληψη. Είναι τεχνική υποδομή. Θέλει σωστή μελέτη, σωστά υλικά, ασφαλή χάραξη, καθαρή σήμανση και ανθεκτική κατασκευή.
Στη Βενιζέλου τι βλέπουμε;
Βλέπουμε μια παρέμβαση που μοιάζει να χρειάζεται διαρκώς φροντιστήριο για να δείχνει ολοκληρωμένη. Σήμερα βάψιμο, αύριο συντήρηση, μεθαύριο διόρθωση, μετά πάλι αναμόρφωση προϋπολογισμού.
Αυτό δεν είναι σοβαρή αστική πολιτική.
Αυτό είναι διαχείριση εικόνας.
Και η εικόνα, όσο χρώμα κι αν της ρίξεις, όταν από κάτω υπάρχει προχειρότητα, ξεφλουδίζει.
Τα πάρκινγκ που ανακοινώνονται, αλλά δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα
Η Δήμαρχος μίλησε για δύο περιφερειακά πάρκινγκ και «έξυπνη στάθμευση» για μόνιμους κατοίκους.
Ωραίες λέξεις. Σύγχρονες. Επικοινωνιακές. Έτοιμες για τίτλους.
Μόνο που η πόλη δεν χρειάζεται λέξεις. Χρειάζεται θέσεις.
Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο:
Πού θα γίνουν αυτά τα πάρκινγκ; Πόσες θέσεις θα έχουν; Πότε θα λειτουργήσουν; Με ποιο κόστος; Με ποιο σχέδιο πρόσβασης στο κέντρο;
Γιατί αν το σχέδιο είναι απλώς να ανακοινώνονται «έξυπνες» λύσεις χωρίς πρακτικό αποτέλεσμα, τότε δεν μιλάμε για κυκλοφοριακή πολιτική. Μιλάμε για πολιτικό μάρκετινγκ.
Ο μόνιμος κάτοικος δεν παρκάρει σε εξαγγελίες.
Ο επαγγελματίας δεν κρατά ανοιχτό το μαγαζί του με συνεντεύξεις.
Ο επισκέπτης δεν αφήνει το αυτοκίνητο πάνω σε δελτία Τύπου.
Θέσεις στάθμευσης χρειάζονται. Όχι άλλες γενικότητες.
Δημοτική Αγορά: το πιο κουρασμένο «έρχεται» της Χαλκίδας
Ακούσαμε ξανά ότι στο τέλος της χρονιάς θα ξεκινήσει να λειτουργεί η Δημοτική Αγορά.
Ποιας χρονιάς;
Αυτό πλέον δεν είναι απλώς ερώτηση. Είναι ανέκδοτο που έχει κουράσει την πόλη.
Η Δημοτική Αγορά έχει γίνει το μόνιμο «σε λίγο» της Δημοτικής Αρχής. Το ακούμε, το ξανακούμε, το περιμένουμε, περνά ο χρόνος, αλλά η πόλη συνεχίζει να ζει με αναμονές.
Και κάθε φορά υπάρχει μια νέα διατύπωση. Ένα νέο χρονοδιάγραμμα. Μια νέα υπόσχεση. Μια νέα ημερομηνία. Ένα νέο «στο τέλος της χρονιάς».
Η Χαλκίδα όμως δεν μπορεί να διοικείται με ημερομηνίες που μετακινούνται σαν πιόνια.
Η Δημοτική Αγορά δεν είναι επικοινωνιακό σκηνικό. Είναι ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία της πόλης. Συνδέεται με την τοπική οικονομία, με την εμπορική κίνηση, με την εικόνα του κέντρου, με την ιστορική ταυτότητα της Χαλκίδας.
Και αντί να είναι ζωντανός πυρήνας δραστηριότητας, έχει μετατραπεί σε διαρκή υπόσχεση.
Πλατεία Εμπόρων: ενιαίο έργο ή κομμάτι-κομμάτι αφήγημα;
Μετά τη Δημοτική Αγορά, ειπώθηκε ότι θα ξεκινήσει και η ανάπλαση της πλατείας Εμπόρων.
Εδώ το ερώτημα είναι σαφές:
Δεν παρουσιάζονταν όλα αυτά ως ένα ενιαίο έργο;
Γιατί τώρα εμφανίζονται σαν διαδοχικά επεισόδια μιας σειράς που δεν τελειώνει ποτέ;
Πρώτα η Αγορά. Μετά η πλατεία. Μετά κάτι άλλο. Μετά νέα παράταση. Μετά νέα ανακοίνωση. Μετά νέα φωτογραφία.
Η πόλη όμως δεν είναι εργοτάξιο δηλώσεων. Είναι ζωντανός οργανισμός. Και όταν τα έργα καθυστερούν, όταν σπάνε σε φάσεις χωρίς καθαρή εικόνα, όταν η καθημερινότητα μένει πίσω, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι διοικητικό.
Η συντήρηση της Βενιζέλου και το μεγάλο ερώτημα: γιατί να πληρώσουν ξανά οι δημότες;
Το πιο βαρύ σημείο της συνέντευξης ήταν η αναφορά ότι στην επόμενη αναμόρφωση του προϋπολογισμού του 2026 θα μπουν χρήματα για τη συντήρηση της Βενιζέλου.
Εδώ πια δεν μιλάμε για πολιτική εντύπωση.
Μιλάμε για δημόσιο χρήμα.
Η Δήμαρχος Χαλκιδέων, μετά από δύο θητείες, οφείλει να γνωρίζει ότι στα δημόσια έργα υπάρχει περίοδος υποχρεωτικής συντήρησης και ευθύνης του αναδόχου μετά την περαίωση. Αν το έργο παρουσιάζει αστοχίες, φθορές ή προβλήματα εντός αυτού του διαστήματος, πρέπει να εξηγηθεί με απόλυτη διαφάνεια ποιος έχει την ευθύνη και ποιος πληρώνει.
Άρα το ερώτημα είναι απλό και δεν σηκώνει μισόλογα:
Γιατί να μπουν χρήματα από τον δημοτικό προϋπολογισμό για τη Βενιζέλου;
Γιατί να πληρώσουν ξανά οι δημότες;
Υπάρχει ευθύνη αναδόχου ή όχι;
Έχουν ζητηθεί αποκαταστάσεις;
Έχει γίνει τεχνικός έλεγχος;
Υπάρχει καταγραφή κακοτεχνιών;
Ή απλώς θα βάλει πάλι το χέρι στην τσέπη ο πολίτης για να καλυφθούν πρόχειρες επιλογές;
Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι η ουσία της διοίκησης.
Διότι όταν ένα έργο πληρώνεται, παραδίδεται, φθείρεται, ξανασυντηρείται και ξαναπληρώνεται, τότε ο πολίτης δεν βλέπει ανάπτυξη. Βλέπει λογαριασμό.
Χωρίς επιχειρησιακό πρόγραμμα, με πολλά λόγια
Για ακόμη μία φορά, δεν δόθηκε ουσιαστική απάντηση στο μεγάλο κενό: ο Δήμος Χαλκιδέων δείχνει να κινείται χωρίς ολοκληρωμένο επιχειρησιακό πρόγραμμα, χωρίς συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο, χωρίς ιεράρχηση που να πείθει.
Και αυτό φαίνεται παντού.
Φαίνεται στη Βενιζέλου.
Φαίνεται στη στάθμευση.
Φαίνεται στη Δημοτική Αγορά.
Φαίνεται στην πλατεία Εμπόρων.
Φαίνεται στη συνολική εικόνα μιας πόλης που γεμίζει εξαγγελίες, αλλά αδειάζει από λειτουργικότητα.
Μια σοβαρή Δημοτική Αρχή δεν διοικεί με αποσπασματικές παρεμβάσεις. Δεν βαφτίζει κάθε έργο «ανάπλαση». Δεν εμφανίζει κάθε καθυστέρηση ως στάδιο σχεδιασμού. Δεν παρουσιάζει κάθε πρόβλημα ως παρεξήγηση των πολιτών.
Μια σοβαρή Δημοτική Αρχή βάζει στόχους, χρονοδιαγράμματα, προϋπολογισμούς, ευθύνες και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Εδώ τι έχουμε;
Ποσοστά αυτοθαυμασμού και μια πόλη που δεν τα αναγνωρίζει.
Δεν φταίνε οι δημότες που βλέπουν το αυτονόητο
Η Δημοτική Αρχή Βάκα πρέπει να καταλάβει κάτι απλό: οι πολίτες δεν είναι εχθροί επειδή διαμαρτύρονται. Δεν είναι «γκρινιάρηδες» επειδή βλέπουν κακοτεχνίες. Δεν είναι «αρνητές» επειδή δεν χειροκροτούν κάθε συνέντευξη.
Οι πολίτες ζουν την πόλη.
Δεν την βλέπουν από μακέτες. Δεν την ακούν από μικρόφωνα. Δεν την περιγράφουν από γραφεία.
Την περπατούν. Την οδηγούν. Την πληρώνουν.
Και όταν βλέπουν έναν δρόμο να μην λειτουργεί, έναν ποδηλατόδρομο να φθείρεται, μια Αγορά να καθυστερεί, πάρκινγκ να ανακοινώνονται χωρίς σαφείς απαντήσεις και έργα να ζητούν νέα κονδύλια για συντήρηση, έχουν κάθε δικαίωμα να μιλούν.
Και μάλιστα δυνατά.
Η Χαλκίδα δεν αντέχει άλλο κουτόχορτο
Η Χαλκίδα δεν έχει ανάγκη από Δημάρχους που αποκαλύπτονται σε συνεντεύξεις.
Έχει ανάγκη από διοικήσεις που αποδεικνύονται στην πράξη.
Δεν έχει ανάγκη από άλλα ποσοστά υλοποίησης. Έχει ανάγκη από δρόμους που λειτουργούν.
Δεν έχει ανάγκη από άλλες εξαγγελίες για πάρκινγκ. Έχει ανάγκη από πραγματικές θέσεις στάθμευσης.
Δεν έχει ανάγκη από ποδηλατόδρομους που βάφονται και ξαναβάφονται. Έχει ανάγκη από υποδομές που αντέχουν.
Δεν έχει ανάγκη από Δημοτική Αγορά που κάθε χρόνο «έρχεται». Έχει ανάγκη από έργα που τελειώνουν.
Δεν έχει ανάγκη από προϋπολογισμούς που ξαναπληρώνουν προβλήματα. Έχει ανάγκη από υπευθυνότητα, έλεγχο και λογοδοσία.
Η πόλη δεν είναι σκηνικό για πολιτικές φωτογραφίες.
Η πόλη δεν είναι πεδίο δοκιμών για πρόχειρες επιλογές.
Η πόλη δεν είναι ταμείο για να πληρώνει ξανά και ξανά τις ίδιες αστοχίες.
Η Χαλκίδα έχει χορτάσει λόγια.
Έχει χορτάσει «θα».
Έχει χορτάσει χρονοδιαγράμματα που αλλάζουν.
Έχει χορτάσει έργα βιτρίνας.
Έχει χορτάσει αυτοθαυμασμό.
Όχι άλλο κουτόχορτο.
Όχι άλλη κοροϊδία.
Όχι άλλα έργα που παρουσιάζονται ως επιτυχίες και μετά ζητούν ξανά λεφτά από την τσέπη των δημοτών.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλη επικοινωνία.
Χρειάζεται Δήμο που να διοικεί. Δήμαρχο που να απαντά. Έργα που να στέκονται. Και δημότες που να μην πληρώνουν δύο και τρεις φορές το ίδιο λάθος.