Έχει το απόλυτο δικαίωμα να γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια, κάθε πτυχή, κάθε πιθανή αιτία που στέρησε τη ζωή στο παιδί του. Το να τίθεται σε διαπραγμάτευση αυτό το δικαίωμα, να μπαίνει στη ζυγαριά με «καθυστερήσεις», «δικονομικές στρατηγικές» και «επικοινωνιακά παιχνίδια», είναι τουλάχιστον προκλητικό.
Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να παριστάνει ότι προστατεύει τη διαδικασία, αν στο μεταξύ αφήνει ανοιχτά ερωτηματικά. Γιατί όσο μένουν ερωτηματικά, θα μένουν και σκιές. Και οι σκιές γεννούν συνωμοσίες, καχυποψία και δυσπιστία απέναντι σε όλους – θεσμούς, κράτος, κυβέρνηση, Δικαιοσύνη.
Οι γονείς δεν ζητούν χάρες. Ζητούν το ελάχιστο: την αλήθεια. Και η αλήθεια δεν πρέπει να φοβάται καμία εξέταση, καμία τοξικολογική, καμία ιατροδικαστική. Αντίθετα, μόνο μέσα από την πλήρη διερεύνηση θα μπορέσει να υπάρξει κάθαρση.
Όποιος προσπαθεί να εμποδίσει αυτήν την απαίτηση, είτε με τον μανδύα της «τυπικότητας» είτε με το άλλοθι της «επιτάχυνσης», δείχνει ότι δεν έχει καταλάβει το αυτονόητο: ότι ο πόνος ενός γονιού δεν είναι εργαλείο για να τον χειρίζεσαι, αλλά ιερό δικαίωμα που απαιτεί σεβασμό.