Τα αδέσποτα δεν ζουν σε αφίσες.
Ζουν στον δρόμο. Με φόλες, τροχαία, κακοποίηση, εγκατάλειψη.
Κι εκεί που άλλοι θυμούνται τα ζώα μόνο για φωτογραφία, υπάρχει και η άλλη πλευρά: άνθρωποι που σηκώνουν βάρος.
Ένας από αυτούς είναι ο Γρηγόρης Γουρδομιχάλης, Πρόεδρος του ΠΕ.ΣΥ.Δ.Α.Π. και του ΔΙΚΕΠΑΖ.
Δεν είναι “τίτλος”. Είναι βάρδια.
Ο ίδιος το λέει καθαρά:
«Η ιδιότητα του Προέδρου δεν είναι τίτλος. Είναι καθημερινή δέσμευση και πράξη αλληλεγγύης».
Και αυτή η φράση δεν γράφεται για να “ακουστεί ωραία”.
Γράφεται γιατί πίσω της υπάρχει πράξη.
- οργανωμένες παρεμβάσεις
- περιπολίες
- σίτιση
- περίθαλψη
- ενημέρωση
- προώθηση υιοθεσιών
Όχι “θα”. Όχι “να δούμε”.
Τώρα.
Η πόλη έχει πρόβλημα. Και κάποιοι παριστάνουν ότι δεν το βλέπουν.
Στην πράξη, τα αδέσποτα είναι η πιο ειλικρινής εικόνα μιας πόλης.
Αν τα αφήνεις να πεθαίνουν, κάτι σάπιο υπάρχει στη διοίκηση και στη νοοτροπία.
Γιατί:
- τα αδέσποτα δεν “εμφανίζονται μόνα τους”
- τα αδέσποτα δεν “φταίνε”
- και το “δεν έχω ευθύνη” είναι το πιο φθηνό άλλοθι
Κάθε εγκατάλειψη είναι υπογραφή.
“Τα ζώα δεν πρέπει να ζουν σε κλουβιά”
Η θέση του κ. Γουρδομιχάλη είναι σαφής:
Τα ζώα δεν είναι για φυλακή.
Είναι για ζωή. Ελεύθερα. Με κανόνες, φροντίδα και ευθύνη.
Και μιλάει με παραδείγματα:
πολλά κακοποιημένα, άρρωστα, δηλητηριασμένα αδέσποτα που θεραπεύτηκαν από την αρχή λειτουργίας του ΔΙΚΕΠΑΖ.
Το ΔΙΚΕΠΑΖ δεν είναι “καταφύγιο”. Είναι Νοσοκομείο.
Εδώ είναι η λεπτομέρεια που αλλάζει τα πάντα:
Το ΔΙΚΕΠΑΖ λειτουργεί εδώ και 23 χρόνια και δεν είναι καταφύγιο.
Είναι νοσοκομείο ζώων.
Τι σημαίνει αυτό;
- τα ζώα μένουν όσο χρειάζεται για να αναρρώσουν
- μετά υιοθετούνται ή επανεντάσσονται
Δηλαδή: θεραπεία → αποκατάσταση → επιστροφή στη ζωή.
Όχι αποθήκευση ψυχών.
“Οι Δήμοι έπαιρναν ψίχουλα”
Κι εδώ μπαίνει το σκληρό κομμάτι.
Ο κ. Γουρδομιχάλης λέει κάτι που όλοι ξέρουν αλλά λίγοι λένε δυνατά:
Για χρόνια οι Δήμοι έπαιρναν πολύ λίγα χρήματα για τα αδέσποτα.
Και όταν έχεις ψίχουλα, δεν κάνεις διαχείριση — κάνεις μπαλώματα.
Και μετά τι γίνεται;
- γεμίζει ο δρόμος αδέσποτα
- φουσκώνει η αγανάκτηση
- ανοίγει χώρος για “λύσεις” ντροπής (δηλητήρια, εξαφανίσεις, κουκούλωμα)
Να το πούμε ωμά: η εγκατάλειψη είναι πολιτική επιλογή, όταν γίνεται συνήθεια.
Παρά τα εμπόδια, επιμένει. Και ζητά διάλογο.
Παρά τα οικονομικά και θεσμικά προβλήματα, δηλώνει αισιόδοξος.
Και καλεί την πολιτεία σε θεσμικό διάλογο:
- για τα περιβαλλοντικά ζητήματα
- και για την πραγματική προστασία των αδέσποτων
Με απλά λόγια:
Λύσεις, όχι ευχές.
Πόσα περιστατικά κακοποίησης έχουν καταγγελθεί και πόσα έφτασαν ποτέ σε καταδίκη; Πόσα χρήματα δίνονται πραγματικά και πού ακριβώς πάνε; Πόσες στειρώσεις έγιναν, πόσες υιοθεσίες ολοκληρώθηκαν και με ποια διαδικασία; Ποιος ελέγχει, ποιος αξιολογεί, ποιος λογοδοτεί;
Γιατί χωρίς νούμερα, όλα είναι “παραμύθι”.
Τα αδέσποτα δεν χρειάζονται “δάκρυα”.
Χρειάζονται ευθύνη.
Και η ευθύνη δεν είναι συναίσθημα.
Είναι πράξη. Είναι δομή. Είναι έλεγχος. Είναι χρήμα. Είναι δουλειά.
Όποιος δεν μπορεί να το σηκώσει, να το πει.
Όποιος το σηκώνει, να στηριχτεί.
Γιατί στο τέλος, μια πόλη κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους.
Και τα αδέσποτα είναι ο καθρέφτης μας.