Η ακρίβεια έχει γίνει μόνιμη κατάσταση. Όχι «κύμα». Όχι «παροδικό φαινόμενο». Μόνιμη θηλιά. Η ελληνική οικογένεια αγανακτεί γιατί ο μήνας δεν βγαίνει: οι λογαριασμοί τρέχουν, το καλάθι στο σούπερ μάρκετ μικραίνει, το εισόδημα δεν φτάνει ούτε για τα στοιχειώδη. Η καθημερινότητα δεν είναι ζωή — είναι αγώνας επιβίωσης με σταθερό αντίπαλο την ίδια την πραγματικότητα.
Και όσο ο κόσμος μετράει ευρώ και ανάσες, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μετράει «αφήγημα». Μας λέει πως «όλα πάνε καλά» και όποιος μιλά για κρίση είναι υπερβολικός, μίζερος, «κακομοίρης». Δηλαδή τι ακριβώς; Ότι το πρόβλημα είναι η γλώσσα μας και όχι οι τιμές; Ότι ο πολίτης φταίει που δεν έχει να πληρώσει; Ότι η κοινωνία πρέπει να σωπάσει για να μη χαλάσει η εικόνα;
Ο μήνας δεν βγαίνει — και αυτό δεν είναι άποψη
Η ακρίβεια δεν είναι ιδεολογική διαφωνία. Είναι απόδειξη. Είναι ρεύμα, ενοίκιο, καύσιμο, ψωμί, παιδικά, φάρμακα. Είναι το «θα το αφήσω για τον άλλο μήνα» που έγινε κανόνας. Είναι η οικογένεια που κόβει ακόμη και από τα αυτονόητα, γιατί αλλιώς «δεν βγαίνει». Και όταν η κοινωνία ζει σε μόνιμο καθεστώς άγχους, δεν υπάρχει «ανάπτυξη» που να την παρηγορεί — υπάρχει μόνο φθορά.
Λουκέτα παντού: η ραχοκοκαλιά σπάει
Την ίδια ώρα, χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις — αυτές που κρατάνε γειτονιές όρθιες, που δίνουν δουλειά, που πληρώνουν φόρους, που στηρίζουν οικογένειες — βάζουν λουκέτο ή σέρνονται από δόση σε δόση. Κόστος λειτουργίας στα ύψη, τζίρος πιεσμένος, ρευστότητα ανύπαρκτη, ανταγωνισμός άνισος. Το έργο είναι γνωστό: οι μικροί ξεμένουν, οι μεγάλοι αντέχουν, οι μεσαίοι εξαφανίζονται. Και μετά μας λένε ότι «η αγορά αυτορυθμίζεται». Ναι, αυτορυθμίζεται: προς τα πάνω για λίγους, προς τον πάτο για πολλούς.
Η επικοινωνία δεν πληρώνει λογαριασμούς
Η κυβέρνηση μπορεί να βαφτίζει την κρίση «κανονικότητα» και την οργή «γκρίνια». Μπορεί να στήνει πανηγύρια στα δελτία και να κουνάει δείκτες. Αλλά ο δείκτης που μετράει πραγματικά — το πορτοφόλι — δεν λέει ψέματα. Και το χειρότερο δεν είναι ότι δεν υπάρχουν λύσεις. Το χειρότερο είναι ο κυνισμός: να σου λένε ότι όλα πάνε καλά, την ώρα που εσύ κάνεις λογαριασμό για να μη μείνεις χωρίς ρεύμα.
Στο τέλος μένει η αλήθεια — και αυτή γράφει
Η πραγματικότητα δεν κρύβεται. Δεν επικοινωνείται. Δεν «βαφτίζεται». Τη ζούμε κάθε μέρα: στο ταμείο, στο ενοίκιο, στο βενζινάδικο, στον λογαριασμό. Και όταν μια κοινωνία πιέζεται μέχρι να σπάσει, δεν τη σώζει κανένα σύνθημα. Τη σώζουν πράξεις.
Μέχρι τότε, ας σταματήσει τουλάχιστον η προσβολή. Γιατί όταν η οικογένεια δεν αντέχει και η μικρή επιχείρηση κλείνει, το «όλα πάνε καλά» δεν είναι απλώς λάθος. Είναι πρόκληση.