Όταν η άσκηση πολιτικής προσομοιάζει με τις πολιτικές σειρές House of cards ή Scandal- ίντριγκας, κυνισμού και αμοραλισμού, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα όχι μόνο γι’αυτούς που την ασκούν αλλά και για την κοινωνία που παρακολουθεί άπραγη, χωρίς πολλά περιθώρια επέμβασης ή παρέμβασης ή αλλαγής ή προσαρμογής. Μέσα σε αυτό το νοσηρό κλίμα των οικονομικών σκανδάλων, το οποίο δεν περιορίζεται σε ένα δύο επίορκους αλλά λαμβάνει έκταση εντυπωσιακή, ποιός είναι ο ρόλος του ενεργού πολίτη? πώς προστατεύεται η κοινωνική συνοχή όταν κλονίζεται η πίστη ότι το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει, αφού υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά ? πώς θωρακίζεται η κοινωνία απέναντι στη διαφθορά- η μόνη πραγματική προστασία είναι η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί που λειτουργούν ανεξάρτητα από κυβερνήσεις . Πώς θωρακίζεται η νέα γενιά απέναντι στα “πρότυπα’ διαφθοράς που παράγονται – με την παιδεία που προάγει την πολιτική ηθική όχι ως θεωρία αλλά ως πρακτική αξία. Στην τελική ο πολίτης στην κάλπη επιλέγει με ελεύθερη βούληση ή ζει με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να αλλάξει με τη ψήφο του τα πράγματα? Η ψήφος είναι η αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη. Η δημοκρατία δεν τελειώνει στην κάλπη, εκεί ξεκινά.
Η πολιτισμική αλλαγή απαιτεί μετατόπιση του βάρους από το “εγω” στο “εμείς”. H διαφθορά ανθίζει εκεί όπου το ατομικό συμφέρον θεωρείται ανώτερο από το δημόσιο αγαθό και συντηρείται όσο η κοινωνία την ανέχεται ως «αναγκαίο κακό».
Αν θέλουμε να αλλάξει η «σκηνή», πρέπει να αλλάξει το «κοινό». Εμείς.