Η εικόνα είναι πια ξεκάθαρη.
Ο Δήμος Χαλκιδέων λειτουργεί με μια Δημοτική Αρχή που διοικεί χωρίς σχέδιο, χωρίς λογοδοσία και χωρίς ντροπή.
Από το 2019 μέχρι και σήμερα, διανύουμε το 2026 και ο Δήμος συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς εγκεκριμένο Πενταετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα, όπως επιβάλλει ο νόμος. Όχι μία φορά. Ούτε στην πρώτη θητεία, ούτε στη δεύτερη.
Μια θεσμική υποχρέωση, βασικό εργαλείο στρατηγικού σχεδιασμού, αγνοείται με τρόπο που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί πια αμέλεια. Είναι πολιτική επιλογή.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η ίδια Δημοτική Αρχή πλήρωσε συμβούλους, με απευθείας ανάθεση, για να συντάξουν – υποτίθεται – το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα 2024–2028.
Ποσό: 16.650,72 ευρώ.
Ημερομηνία πληρωμής: 18/11/2025.
Επιπλέον πληρωμή: Προβλέπεται, βάσει σύμβασης.
Κι όμως:
Το πρόγραμμα δεν παρουσιάστηκε ποτέ στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Δεν εγκρίθηκε.
Δεν εφαρμόστηκε.
Πληρώθηκε για να μην χρησιμοποιηθεί.
Η ερώτηση είναι απλή:
Τι ακριβώς πληρώθηκε; Ποιος το παρέλαβε; Πού είναι; Και γιατί δεν συζητήθηκε ποτέ δημόσια;
Την ίδια στιγμή, οι απευθείας αναθέσεις έχουν γίνει καθεστώς.
Όχι για λόγους κατεπείγοντος ή αναγκαιότητας – όπως προβλέπει η νομοθεσία.
Αλλά για να αποφεύγεται η διαφάνεια, ο έλεγχος και ο ανταγωνισμός.
Μια εξουσία που λειτουργεί στο σκοτάδι, με λίγους «ημετέρους», πίσω από κλειστές πόρτες και με ανοιχτά ταμεία.
Και τώρα;
Στη ΔΕΥΑΧ, κάποιοι τρέχουν στην Εισαγγελία.
Ψάχνουν «διευκρινίσεις», αναζητούν «διέξοδο», ανησυχούν – ξαφνικά – για τη νομιμότητα.
Όχι από αίσθημα ευθύνης.
Αλλά επειδή ο έλεγχος πλησιάζει.
Γιατί όσο και να προσπάθησαν να χτίσουν ένα σύστημα χωρίς θεσμικά αντίβαρα, με απόλυτο έλεγχο στη ροή του χρήματος, έρχεται η στιγμή που τα ερωτήματα θα τεθούν επίσημα, με ονόματα και υπογραφές.
- Πόσα έχουν πληρωθεί σε αναθέσεις τα τελευταία χρόνια;
- Ποιοι τα πήραν;
- Ποιος ενέκρινε τις πληρωμές χωρίς έγκριση Δημοτικού Συμβουλίου;
- Ποιος παρέλαβε τις μελέτες και τα προγράμματα που κανείς δεν είδε;
Η κοινωνία δικαιούται να ξέρει.
Η Δικαιοσύνη οφείλει να ελέγξει.
Και η Δημοτική Αρχή οφείλει να λογοδοτήσει.
Κάποιοι πίστεψαν πως η εξουσία είναι ασπίδα και το δημόσιο χρήμα προσωπική υπόθεση.
Πίστεψαν πως ποτέ δεν θα χρειαστεί να εξηγήσουν πού πήγαν τα λεφτά και τι παρήγαγαν.
Ότι οι αναθέσεις είναι χαρτιά που κανείς δεν διαβάζει.
Αλλά αυτό τελειώνει εδώ.
Γιατί όταν πληρώνεις με δημόσιο χρήμα χωρίς αποτέλεσμα,
όταν λειτουργείς έξω από το θεσμικό πλαίσιο,
όταν κοροϊδεύεις πολίτες, συμβούλους και υπηρεσίες,
δεν είναι απλώς “κακοδιοίκηση”.
Είναι υπόθεση για εισαγγελέα.
Και ίσως – αυτή τη φορά – κάποιος να φτάσει μέχρι εκεί που ποτέ δεν περίμενε: στη Δικαιοσύνη.
Όχι από εκδίκηση.
Αλλά γιατί η Δημοκρατία προϋποθέτει ευθύνη.
Και σε μια ευνομούμενη πολιτεία, κάποιος πρέπει να πληρώσει. Όχι με χρήμα. Με συνέπειες.