Όπως στην Ελλάδα, παλαιότερα, οι κτηνοτρόφοι ανέβαζαν το καλοκαίρι τα πρόβατα από τα χειμαδιά στα ορεινά καλοκαιρινά βοσκοτόπια, έτσι και στον Πόντο μέχρι σήμερα οι άνθρωποι ανεβάζουν τις αγελάδες τους από τα χαμηλά στα παρχάρια.
Μια τέτοια εικόνα αποτυπώνεται στη φωτογραφία: Πόντιοι κάτοικοι της περιοχής οδηγούν τις στολισμένες αγελάδες τους προς τα παρχάρια, σε μια διαδικασία που δεν είναι απλώς μετακίνηση κοπαδιών, αλλά τελετουργία, παράδοση και τρόπος ζωής.
Ο Πόντος, στα παράλια του Εύξεινου Πόντου, χωρίζεται από τον υπόλοιπο μικρασιατικό κορμό από τις Ποντικές Άλπεις, μια ορεινή αλυσίδα που αγγίζει τα 4.000 μέτρα. Πίσω από αυτά τα βουνά απλώνεται η Καππαδοκία.
Η διαφορά ανάμεσα στις δύο περιοχές είναι εντυπωσιακή. Στον Πόντο κυριαρχεί η πλούσια βλάστηση, τα δάση, τα λιβάδια και τα ορεινά βοσκοτόπια. Στην Καππαδοκία, αντίθετα, η βλάστηση είναι χαμηλή και πιο περιορισμένη.
Η εξήγηση βρίσκεται στο ίδιο το φυσικό ανάγλυφο.
Οι υδρατμοί που δημιουργούνται πάνω από τον Εύξεινο Πόντο κινούνται προς τον νότο. Όταν όμως συναντούν τις Ποντικές Άλπεις, αναγκάζονται να ανέβουν σε μεγάλο υψόμετρο. Εκεί ψύχονται, συμπυκνώνονται και μετατρέπονται σε βροχή, η οποία πέφτει κυρίως στην πλευρά του Πόντου. Έτσι, η υγρασία δύσκολα περνά στην άλλη πλευρά των βουνών, προς την Καππαδοκία.
Γι’ αυτό ο Πόντος είναι τόπος κατάλληλος για μεγάλα ζώα, όπως οι αγελάδες. Η άφθονη βλάστηση και τα ψηλά χόρτα προσφέρουν τροφή στα κοπάδια. Οι αγελάδες, με τη μεγάλη μουσούδα τους, μπορούν να βοσκήσουν εύκολα σε πλούσια και ψηλή βλάστηση.
Αντίθετα, στην Καππαδοκία, όπου η βλάστηση είναι χαμηλή, ευνοείται περισσότερο η εκτροφή προβάτων και μικρότερων ζώων. Τα πρόβατα, με τη μικρότερη μουσούδα τους, μπορούν να τραφούν ευκολότερα από το χαμηλό χόρτο της περιοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι το φημισμένο κεμπάπ της Καππαδοκίας συνδέεται παραδοσιακά με το κρέας προβάτου.
Στον Πόντο, όμως, η άνοδος στα παρχάρια δεν είναι μόνο οικονομική δραστηριότητα. Είναι πράξη βαθιά ριζωμένη στην παράδοση. Οι αγελάδες στολίζονται, οι άνθρωποι συνοδεύουν τα ζώα τους με τελετουργικό τρόπο και η μετακίνηση προς τα ορεινά βοσκοτόπια αποκτά χαρακτήρα γιορτής.
Είναι μια εικόνα επαφής με τη φύση, συνέχειας της παράδοσης και επικοινωνίας με το Θείον.
Μέσα από τέτοιες εικόνες διασώζεται ένας ολόκληρος πολιτισμός: ο πολιτισμός των παρχαριών, της γης, των ζώων, της μνήμης και της ποντιακής ψυχής.
Πηγή: Άρθρο του Ευθύμιου