Ο Αριστοτέλης Ωνάσης γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1906 στη Σμύρνη, γιος του Σωκράτη και της Πηνελόπης Ωνάση. Φοίτησε στην ιστορική Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, όμως το 1922 η Μικρασιατική Καταστροφή ανέτρεψε βίαια τη ζωή του. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του μαζί με χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες, κουβαλώντας από νωρίς το τραύμα της απώλειας και του ξεριζωμού.
Αφού έφτασε στην Ελλάδα, έναν χρόνο αργότερα μετανάστευσε στην Αργεντινή, αναζητώντας μια νέα αρχή. Εκεί ασχολήθηκε αρχικά με το εμπόριο καπνού, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του. Το 1932, αλλάζοντας πορεία, αγόρασε το πρώτο του πλοίο, την «Καλλιρρόη», βάζοντας τα θεμέλια μιας επιχειρηματικής αυτοκρατορίας που έμελλε να λάβει μυθικές διαστάσεις.
Το 1946 παντρεύτηκε την Αθηνά-Τίνα Λιβανού, κόρη του μεγαλοεφοπλιστή Σταύρου Λιβανού. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Αλέξανδρο, το 1948, και τη Χριστίνα, το 1950. Αν και ο γάμος τους έληξε με διαζύγιο δέκα χρόνια αργότερα, ο Ωνάσης είχε ήδη εδραιωθεί ως ένας από τους ισχυρότερους εφοπλιστές του κόσμου, κυρίως στον τομέα των πετρελαιοφόρων. Το όνομά του έγινε σύμβολο πλούτου, επιρροής και διεθνούς ισχύος.
Το 1956 αγόρασε από το ελληνικό Δημόσιο την ΤΑΕ και στις 6 Απριλίου 1957 ίδρυσε την Ολυμπιακή Αεροπορία. Μέσα σε λίγα χρόνια, η εταιρεία εξελίχθηκε σε διεθνές πρότυπο ποιότητας και εξυπηρέτησης, με υψηλές προδιαγραφές που σήμερα μοιάζουν σχεδόν αδιανόητες. Η Ολυμπιακή πέταξε στις πέντε ηπείρους, απέκτησε σύγχρονο στόλο και αναδείχθηκε σε μία από τις ασφαλέστερες αεροπορικές εταιρείες της εποχής, αποτελώντας στολίδι για την Ελλάδα.
Το 1963 αγόρασε τον Σκορπιό, το μικρό νησί στο Ιόνιο που μετέτρεψε σε επίγειο παράδεισο. Εκεί φιλοξενήθηκαν ορισμένες από τις πιο λαμπρές προσωπικότητες του 20ού αιώνα, από τη Μέριλιν Μονρόε, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον μέχρι τη Γκρέις Κέλι, τον πρίγκιπα Ρενιέ, τον Ουίνστον Τσόρτσιλ και τον Φρανκ Σινάτρα.
Η προσωπική του ζωή υπήρξε εξίσου θυελλώδης και πολυσυζητημένη. Το 1957 γνώρισε τη Μαρία Κάλλας, με την οποία έζησε έναν από τους πιο διάσημους έρωτες του αιώνα. Το 1968 παντρεύτηκε τη Ζακλίν Μπουβιέ, χήρα του δολοφονημένου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζον Φ. Κένεντι, επιβεβαιώνοντας ότι η ζωή του κινούνταν διαρκώς ανάμεσα στην εξουσία, τη χλιδή και τον παγκόσμιο μύθο.
Όμως, πίσω από την κοσμοπολίτικη λάμψη, ερχόταν η στιγμή της μεγάλης κατάρρευσης. Στις 24 Ιανουαρίου 1973, ο γιος του Αλέξανδρος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Ο θάνατός του αποτέλεσε το πιο βαρύ πλήγμα της ζωής του Ωνάση. Ποτέ δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει. Πάντα πίστευε πως ο γιος του δεν πέθανε τυχαία, αλλά δολοφονήθηκε. Από εκείνη τη μέρα, ο άλλοτε ακατάβλητος μεγιστάνας άρχισε να λυγίζει.
Κλείστηκε όλο και περισσότερο στον εαυτό του, απομακρύνθηκε από τη ζωή που ο ίδιος είχε χτίσει και βυθίστηκε στη θλίψη. Δύο χρόνια αργότερα, στις 15 Μαρτίου 1975, άφησε την τελευταία του πνοή στο Αμερικανικό Νοσοκομείο του Νεϊγύ, κοντά στο Παρίσι, χτυπημένος από οξεία μυασθένεια gravis. Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί στον Σκορπιό, δίπλα στον αγαπημένο του γιο Αλέξανδρο και την αδελφή του Άρτεμη.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης δεν ήταν απλώς ένας πανίσχυρος επιχειρηματίας. Ήταν ένα παγκόσμιο σύμβολο δύναμης, επιτυχίας, φιλοδοξίας και τραγικότητας. Από τον ξεριζωμό της Σμύρνης έως τα σαλόνια της διεθνούς ελίτ, έζησε μια ζωή που έμοιαζε με μυθιστόρημα. Και όμως, στο τέλος, ούτε ο αμύθητος πλούτος ούτε η παγκόσμια επιρροή μπόρεσαν να τον προστατεύσουν από τη συντριβή της προσωπικής απώλειας.
Το όνομα Ωνάσης παραμένει μέχρι σήμερα βαρύ, ιστορικό και σχεδόν μυθικό — συνδεδεμένο με τον πλούτο, την εξουσία, αλλά και με τη σκληρή υπενθύμιση ότι ακόμη και οι πιο ισχυρές δυναστείες έχουν το δικό τους τραγικό τέλος.