Πρέπει να είναι μοναδική περίπτωση πολιτικού στην Ευρώπη. Γύρω του να σκάνε δικογραφίες, σκάνδαλα, θεσμικές εκτροπές, κομματικά χρέη, πελατειακά δίκτυα, υποκλοπές, διασυρμοί και πολιτικές ήττες, κι εκείνος να επιμένει ότι απλώς… στάθηκε άτυχος. Πάντα κάποιος άλλος φταίει. Κάποιος υπουργός, κάποιος γραμματέας, κάποιος συνεργάτης, κάποιος υπηρεσιακός, κάποιος τρίτος. Ποτέ ο ίδιος. Ποτέ το σύστημα που ο ίδιος έστησε. Ποτέ η εξουσία που ο ίδιος άσκησε.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πούλησε “αριστεία” και παρέδωσε αλαζονεία. Πούλησε “επιτελικό κράτος” και παρέδωσε μηχανισμό ευθυνών χωρίς υπεύθυνο. Πούλησε “ηθικό πλεονέκτημα” και κατέληξε να απολογείται, άμεσα ή έμμεσα, για ό,τι πιο σάπιο παράγει το κομματικό κράτος όταν πιστέψει ότι είναι άτρωτο. Δεν είναι άτυχος. Είναι ο πολιτικός προϊστάμενος μιας εποχής που μυρίζει παρακμή, συγκάλυψη και περιφρόνηση προς την κοινωνία.
Το παραμύθι πια δεν περπατάει.
Δεν γίνεται να κυβερνάς με απόλυτο έλεγχο, να διαφημίζεις ότι τα ξέρεις όλα, ότι τα παρακολουθείς όλα, ότι τίποτα δεν κινείται χωρίς το Μαξίμου, και μόλις αρχίσει η αποσύνθεση να παριστάνεις τον αιφνιδιασμένο περαστικό.
Δεν γίνεται να απαιτείς χειροκρότημα για την “τάξη” και τη “σοβαρότητα”, όταν πίσω από τις λέξεις αποκαλύπτεται ο γνώριμος βούρκος της εξουσίας: ρουσφέτι, κομματική αυλή, δημόσιο χρήμα ως εργαλείο επιρροής, θεσμοί που λυγίζουν και μια μόνιμη επιχείρηση μεταφοράς ευθυνών.
Κάθε φορά το ίδιο έργο.
Σκάνε οι υποθέσεις; Φταίνε οι από κάτω.
Βγαίνουν στη φόρα οι μηχανισμοί; Φταίνε οι κακοί χειρισμοί.
Καταρρέει το αφήγημα; Φταίει η τοξικότητα.
Αντιδρά η κοινωνία; Φταίει ο λαϊκισμός.
Ποτέ δεν φταίει ο αρχηγός.
Ποτέ δεν φταίει ο ιδιοκτήτης του πολιτικού σχεδίου.
Ποτέ δεν φταίει εκείνος που συγκέντρωσε στα χέρια του εξουσία, πρόσωπα, μηχανισμούς, ελέγχους και αποφάσεις.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ζητούν και ευγνωμοσύνη.
Να πεις κι ευχαριστώ που πληρώνεις πανάκριβα τη βενζίνη, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, τα ενοίκια, τους φόρους.
Να πεις κι ευχαριστώ που σε μετατρέπουν από πολίτη σε επαίτη επιδόματος.
Να πεις κι ευχαριστώ που σε θεωρούν τόσο πολιτικά κουρασμένο, ώστε να ξεχάσεις το ένα σκάνδαλο μόλις σου σερβίρουν το επόμενο “μέτρο στήριξης”.
Αυτή δεν είναι διακυβέρνηση. Είναι πολιτική προσβολή με δελτίο Τύπου.
Το πιο βαρύ, όμως, δεν είναι η φθορά.
Είναι η υποκρισία.
Γιατί αυτό το σύστημα δεν παρουσιάστηκε ως κυνικό. Παρουσιάστηκε ως ανώτερο.
Δεν ήρθε λέγοντας “είμαστε σαν τους προηγούμενους”. Ήρθε λέγοντας “είμαστε καλύτεροι”.
Και τελικά αποδείχθηκε κάτι χειρότερο:
ένα καθεστώς επικοινωνιακής υπεροψίας που πίστεψε ότι η εικόνα αρκεί για να θάψει την πραγματικότητα.
Όχι, δεν είναι άτυχος ο Κυριάκος.
Άτυχος είναι ο λαός που του έδωσε εξουσία για να κυβερνήσει και βρέθηκε να παρακολουθεί ένα κακοπαιγμένο θέατρο ευθυνών χωρίς ενόχους.
Γιατί όταν παντού γύρω σου μένει η οσμή της σήψης, δεν μπορείς να συνεχίζεις να παριστάνεις τον άσπιλο.
Κάποια στιγμή ο “άτυχος ηγέτης” τελειώνει — και μένει μόνο ο πολιτικός λογαριασμός.
