Υπάρχουν στιγμές που μια δημοτική αρχή δεν εκτίθεται από την αντιπολίτευση, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Και υπάρχουν στιγμές που το επικοινωνιακό προσωπείο σκίζεται τόσο βίαια, ώστε από πίσω να μένει μόνο η διοικητική γύμνια. Η επιστολή του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 3ου Δημοτικού Νέας Αρτάκης προς τη δήμαρχο Χαλκιδέων Έλενα Βάκα είναι ακριβώς αυτό: ένα δημόσιο άδειασμα χωρίς επιστροφή.
Οι γονείς δεν μιλούν για μια απλή αστοχία. Περιγράφουν μια δήμαρχο που, κατά τα όσα καταγγέλλουν, μπέρδεψε σχολικές μονάδες, επικαλέστηκε έργα που δεν αντιστοιχούν στην πραγματική εικόνα του σχολείου, επιμένει σε δαπάνες 33.000 ευρώ που δεν πείθουν κανέναν και, όταν στριμώχτηκε, κρύφτηκε πίσω από μια “ορθή επανάληψη” αντί για μια καθαρή δημόσια συγγνώμη. Όταν όμως μιλάμε για την ασφάλεια παιδιών, η επικοινωνιακή λαθροχειρία δεν είναι απλώς ανεπαρκής. Είναι προσβλητική.
Το πολιτικό ναυάγιο: απάντησε χωρίς να ξέρει καν για ποιο σχολείο μιλά
Αν αληθεύουν όσα καταγγέλλει ο Σύλλογος, τότε η δήμαρχος δεν έκανε απλώς ένα λάθος. Έδωσε κανονική παράσταση προχειρότητας.
Οι γονείς λένε ξεκάθαρα ότι η κα Βάκα φάνηκε να έχει μπερδέψει το 3ο Δημοτικό Νέας Αρτάκης με το όμορο 2ο Νηπιαγωγείο. Δηλαδή, η δημοτική αρχή βγήκε να υπερασπιστεί τον εαυτό της χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει καν ποια σχολική μονάδα αφορά η υπόθεση. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πολιτική κατάρρευση.
Και δεν σταματά εκεί. Ο Σύλλογος ξεκαθαρίζει ότι το 3ο Δημοτικό δεν είχε και δεν έχει παιδική χαρά που «αναβαθμίστηκε» από τον Δήμο. Άρα τι ακριβώς υπερασπιζόταν η δήμαρχος; Ποια εικόνα περιέγραφε; Ποιο σχολείο είχε στο μυαλό της; Και κυρίως: ποιος τη συμβούλευσε τόσο πρόχειρα ή πόσο αδιάφορα μπήκε η ίδια να απαντήσει;
Όταν ο ανώτατος πολιτικός προϊστάμενος ενός Δήμου εμφανίζεται, σύμφωνα με τη σχολική κοινότητα, να μη γνωρίζει βασικά δεδομένα για το σχολείο στο οποίο αναφέρεται, δεν μιλάμε για παραδρομή. Μιλάμε για διοίκηση στον αυτόματο πιλότο.
Τα 33.000 ευρώ της δημάρχου: μεγάλα λόγια, μικρό έργο, μηδενική πειστικότητα
Εδώ η υπόθεση αγγίζει τον πυρήνα της αξιοπιστίας. Η δήμαρχος επικαλείται, κατά τον Σύλλογο, δαπάνες 33.000 ευρώ στο σχολείο μέσα σε τρία χρόνια. Οι γονείς όμως απαντούν με τρόπο συντριπτικό: φέρτε αποδείξεις.
Και όχι μόνο αυτό. Παίρνουν ένα προς ένα τα υποτιθέμενα έργα και τα ξηλώνουν:
- οι ελαιοχρωματισμοί έγιναν με υλικά από τη Σχολική Επιτροπή και χορηγία γονέα, με τα εργατικά να τα αναλαμβάνει ο ίδιος ο Σύλλογος,
- το στέγαστρο στις βρύσες δεν ήταν “έργο” αλλά απλή αντικατάσταση plexiglass,
- η παρέμβαση για τα όμβρια δεν ήταν λύση αλλά πρόχειρη μπαλωματική διαχείριση,
- και τα «δύο κοντέινερ» που εμφανίζονται σαν σπουδαία παρέμβαση αφορούν, όπως υπογραμμίζουν, μία μόνον αίθουσα από ένωση δύο μονάδων.
Δηλαδή τι μας λέει στην πράξη η επιστολή; Ότι η δημοτική αρχή επιχειρεί να βαφτίσει ως βαρύ έργο μια σειρά από μισές δουλειές, πρόχειρες παρεμβάσεις ή πράγματα που έγιναν χάρη στην πίεση των γονιών, στη συνδρομή της Σχολικής Επιτροπής ή σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες.
Αν αυτή είναι η αλήθεια, τότε τα 33.000 ευρώ δεν είναι αριθμός. Είναι πολιτικό μπούμερανγκ. Γιατί όταν πετάς ένα τόσο βαρύ ποσό στη δημόσια συζήτηση, πρέπει να έχεις χαρτιά. Όχι πομπώδεις ισχυρισμούς. Όχι αναρτήσεις. Όχι επικοινωνιακές φούσκες.
Η σκληρή πραγματικότητα που γκρεμίζει το αφήγημα: κοντέινερ-σαπιοκάραβα, νερά από τα ταβάνια και ηλεκτρολογική βόμβα
Εκεί που η υπόθεση γίνεται ασήκωτη για τη δήμαρχο είναι στο περιεχόμενο της ίδιας της σχολικής πραγματικότητας. Γιατί αν υπήρχε πράγματι σοβαρό δημοτικό έργο, δεν θα υπήρχε αυτή η εικόνα που περιγράφουν οι γονείς.
Και τι περιγράφουν;
Περιγράφουν σχολείο με κοντέινερ 18 και 20 ετών.
Περιγράφουν αίθουσες που υποτίθεται ήταν προσωρινές και έγιναν μόνιμη ντροπή.
Περιγράφουν ελλιπή μόνωση, νερά που μπαίνουν από τις οροφές, όμβρια που λιμνάζουν σαν στάσιμη απειλή στον αύλειο χώρο.
Και πάνω απ’ όλα, περιγράφουν άκρως επικίνδυνες ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, τις οποίες οι ίδιοι χαρακτηρίζουν “ωρολογιακή βόμβα”.
Αυτή είναι η πραγματική καταδίκη της δημοτικής αρχής. Όχι τα λόγια των επικριτών της. Η ίδια η κατάσταση ενός σχολείου που λειτουργεί, κατά τις καταγγελίες της σχολικής κοινότητας, σε συνθήκες που δεν συνάδουν ούτε με σύγχρονη εκπαίδευση ούτε με στοιχειώδη ασφάλεια.
Όταν, λοιπόν, από τη μία πλευρά έχεις δημόσιες δηλώσεις περί έργων και δαπανών και από την άλλη μια πεντασέλιδη κραυγή αγωνίας για κοντέινερ, διαρροές και κίνδυνο ατυχήματος, τότε κάποιος κοροϊδεύει τον κόσμο. Και οι γονείς ξεκάθαρα δείχνουν προς το δημαρχείο.
Η Βάκα δεν έχει πια απέναντί της μια “γκρίνια”. Έχει απέναντί της μια σχολική κοινότητα που την αδειάζει θεσμικά, δημόσια και με χειρουργική ακρίβεια. Μια επιστολή που δεν λέει απλώς “κάνατε λάθος”, αλλά επί της ουσίας φωνάζει: δεν ξέρατε τι λέγατε, δεν αποδείξατε όσα λέγατε και επιχειρήσατε να ντύσετε την εγκατάλειψη με δελτία αυτοδικαίωσης.
Και εδώ τελειώνουν οι ωραίες λέξεις. Γιατί όταν μιλάς για παιδιά μέσα σε γερασμένα κοντέινερ, για νερά που στάζουν στις αίθουσες, για ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις-παγίδες και για χιλιάδες ευρώ που δεν αποτυπώνονται πουθενά, δεν έχεις δικαίωμα ούτε στην προχειρότητα ούτε στην πολιτική αυταρέσκεια.
Η δήμαρχος οφείλει πλέον τρία πράγματα: αποδείξεις, εξηγήσεις και έργα. Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι ομολογία ότι το μόνο πράγμα που συντηρήθηκε σωστά αυτά τα χρόνια δεν ήταν το σχολείο, αλλά η τέχνη της δημοτικής ωραιοποίησης.