Όταν αντί για λογοδοσία έχουμε δημόσιες πλάτες, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο προμηθευτής — είναι ολόκληρη η διοίκηση
Η υπόθεση με τις βίδες στο ψωμί των παιδιών δεν είναι απλώς σοκαριστική. Είναι πολιτικά βρόμικη.
Και γίνεται ακόμη πιο βρόμικη όταν η αρμόδια Αντιδήμαρχος, αντί να σκύψει το κεφάλι, να δώσει εξηγήσεις και να διασφαλίσει ότι δεν θα ξαναμπεί σε κίνδυνο ούτε ένα παιδί, επιλέγει να βγει μπροστά και να “ξεπλύνει” δημόσια τον προμηθευτή.
Εδώ πλέον δεν μιλάμε για ατυχές περιστατικό.
Μιλάμε για πολιτική κάλυψη.
Μιλάμε για σκανδαλώδη σπουδή υπεράσπισης.
Μιλάμε για μια στάση που γεννά εύλογα και βαριά ερωτήματα.
Γιατί τόση πρεμούρα να προστατευτεί η εικόνα του προμηθευτή;
Γιατί τέτοια δημόσια αγωνία να πέσουν οι τόνοι, αντί να σηκωθούν όλες οι υπηρεσίες στο πόδι;
Γιατί η ευαισθησία δεν εξαντλείται στην προστασία των παιδιών, αλλά επεκτείνεται τόσο γενναιόδωρα και στην προστασία εκείνου που εξέθεσε τον Δήμο;
Και τελικά, δικαιούται η κοινωνία να ρωτήσει:
Είναι απλώς ένας προμηθευτής ή κάτι πολύ περισσότερο για τη δημοτική εξουσία;
Είναι ένας “ημέτερος”;
Είναι ένας “μεγάλος χορηγός” πολιτικής ανοχής και σιωπής;
Δεν ισχυριζόμαστε.
Ρωτάμε.
Όπως ρωτά κάθε λογικός γονιός όταν βλέπει ότι μπροστά σε ένα τόσο αδιανόητο περιστατικό, η πρώτη αντίδραση της διοίκησης δεν είναι η συντριβή, η λογοδοσία και η αυστηρότητα, αλλά η δημόσια ασπίδα προστασίας προς τον εμπλεκόμενο.
Αν η Αντιδήμαρχος θεωρεί ότι το μείζον είναι να σώσει τον προμηθευτή από τη δημόσια έκθεση και όχι να σώσει τον Δήμο από τη δημόσια ντροπή, τότε έχει ήδη δώσει το πραγματικό πολιτικό της στίγμα.
Και αυτό το στίγμα είναι σκοτεινό.
1. Στα ψωμιά των παιδιών βρέθηκαν βίδες και η Αντιδήμαρχος βρήκε… λόγια υπεράσπισης.
2. Όποιος σπεύδει να καλύψει τον εκτεθειμένο, εκτίθεται μαζί του.
3. Όταν η εξουσία λειτουργεί σαν γραφείο δημοσίων σχέσεων προμηθευτών, η κοινωνία οφείλει να υποψιάζεται.
Η Χαλκίδα δεν ζητά επικοινωνιακά μπαλώματα. Ζητά απαντήσεις. Ζητά ευθύνη. Ζητά αλήθεια. Και πάνω απ’ όλα ζητά να μάθει γιατί, σε μια υπόθεση που αγγίζει την ασφάλεια βρεφών και νηπίων, η Αντιδήμαρχος έδειξε περισσότερο ζήλο για την αποκατάσταση του προμηθευτή παρά για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των γονιών.
Γιατί τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος φταίει.
Το ερώτημα είναι ποιος καλύπτει ποιον.