Η αντιπαράθεση Κωνσταντοπούλου – Γεωργιάδη έδειξε ξανά ότι το Κοινοβούλιο κινδυνεύει να μετατραπεί από θεσμικό πεδίο λογοδοσίας σε αρένα προσωπικών συγκρούσεων.
Η συζήτηση για την άρση ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου δεν έμεινε στο θεσμικό της πλαίσιο. Αντί να γίνει ψύχραιμα, με κανόνες, με πολιτική σοβαρότητα και με απόλυτο σεβασμό στις διαδικασίες, εξελίχθηκε σε σφοδρή σύγκρουση μέσα στην Ολομέλεια, με βαριές καταγγελίες, προσωπικούς χαρακτηρισμούς και εικόνα γενικευμένης κοινοβουλευτικής έντασης. Η Επιτροπή Δεοντολογίας είχε προηγουμένως εισηγηθεί την άρση ασυλίας της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατήγγειλε κακοποιητικές συμπεριφορές από βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, μιλώντας για ύβρεις, απειλές, χτυπήματα στα έδρανα και προσβολές. Η Νέα Δημοκρατία, μέσω του Δημήτρη Μαρκόπουλου, απάντησε με σκληρή αναφορά στην περίοδο της προεδρίας της στη Βουλή, με την ίδια να κάνει λόγο για «συκοφαντία και ψεύδη».
Και εκεί μπήκε στο προσκήνιο ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ο υπουργός Υγείας παρενέβη επί προσωπικού, αναφερόμενος στην υπόθεση πρώην εργαζόμενης στο κόμμα της Πλεύσης Ελευθερίας. Η κόντρα ξέφυγε πλήρως, με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας να τον αποκαλεί «φασίστα» και «βδέλυγμα», ενώ ο ίδιος την κατηγόρησε ότι «ξεπέρασε και τον χειρότερό της εαυτό».
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φωνές
Το πρόβλημα δεν είναι ότι στη Βουλή υπήρξε ένταση. Η πολιτική σύγκρουση είναι φυσικό στοιχείο της Δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι όταν η σύγκρουση αντικαθιστά τη διαδικασία. Όταν το θέμα δεν είναι πια αν τηρήθηκαν οι κανόνες, αν υπάρχει επαρκής χρόνος ενημέρωσης, αν οι δικογραφίες εξετάζονται με θεσμική καθαρότητα, αλλά ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά και ποιος θα καρφώσει πιο βαθιά τον αντίπαλο.
Η άρση ασυλίας δεν είναι εργαλείο εντυπώσεων. Είναι θεσμική πράξη. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε ως πολιτική εκδίκηση ούτε ως προσωπικό δράμα ούτε ως τηλεοπτικό επεισόδιο για τα δελτία ειδήσεων.
Οι καταγγελίες θέλουν έλεγχο, όχι κραυγές
Όταν διατυπώνονται καταγγελίες για εργασιακές σχέσεις, πιέσεις, ψευδείς αναφορές ή πολιτική μεθόδευση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι το ουρλιαχτό. Η απάντηση είναι έλεγχος. Έγγραφα. Διαδικασία. Θεσμική απόφαση. Καθαρή κρίση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης ζήτησε από την Επιθεώρηση Εργασίας να ολοκληρώσει τον έλεγχο στην υπόθεση που επικαλέστηκε, λέγοντας ότι η καταγγελία εκκρεμεί πάνω από δύο μήνες και έχει πάρει αναβολές. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο: να μιλήσουν οι αρμόδιοι μηχανισμοί, όχι οι πολιτικοί χαρακτηρισμοί.
Η Βουλή δεν είναι στούντιο τηλεοπτικού καβγά
Η εικόνα που εκπέμπεται προς την κοινωνία είναι αποκαρδιωτική. Πολίτες που παλεύουν με ακρίβεια, φόρους, νοσοκομεία, σχολεία, δικαιοσύνη και καθημερινά αδιέξοδα βλέπουν την Ολομέλεια να μετατρέπεται σε πεδίο προσωπικής σύγκρουσης.
Και εδώ υπάρχει ευθύνη όλων. Της κυβέρνησης, που οφείλει να μην εργαλειοποιεί θεσμικές διαδικασίες. Της αντιπολίτευσης, που οφείλει να μετατρέπει την ένταση σε πολιτικό επιχείρημα και όχι σε προσωπική έκρηξη. Και του Προεδρείου, που έχει υποχρέωση να προστατεύει τη Βουλή από την κατάρρευση του κοινοβουλευτικού ύφους.
Η Δημοκρατία δεν φοβάται τη σύγκρουση. Φοβάται την ευτέλεια.
Και όταν η Βουλή γίνεται αρένα, όταν οι θεσμοί πνίγονται μέσα στις κραυγές και όταν η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε προσωπικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών, τότε δεν χάνει μόνο ο ένας ή ο άλλος πολιτικός.
Χάνει το ίδιο το Κοινοβούλιο.
Και μαζί του χάνει ο πολίτης που περιμένει σοβαρότητα, λογοδοσία και αλήθεια.