Ο σεβασμός στα άτομα με αναπηρία δεν αποδεικνύεται με επετειακές αναρτήσεις και μεγάλα λόγια, αλλά με έργα που εξασφαλίζουν ισότιμη πρόσβαση στην καθημερινότητα, στον πολιτισμό και στην ψυχαγωγία.
Από τις αρχές Ιουνίου του 2016 έως και σήμερα, κάθε χρόνο με την έναρξη των θεατρικών παραστάσεων, επανέρχεται το ίδιο σοβαρό ζήτημα στο υπαίθριο θέατρο «Ορέστης Μακρής» στη Χαλκίδα.
Δεν υπάρχει κατάλληλος, ασφαλής και προσβάσιμος διάδρομος, με τις απαιτούμενες μπάρες στήριξης, που να συνδέει τον χώρο του θεάτρου με τις τουαλέτες. Παράλληλα, δεν έχει προβλεφθεί ειδικά διαμορφωμένη τουαλέτα για άτομα με αναπηρία, για πολίτες που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο αλλά και για όσους αντιμετωπίζουν σοβαρά κινητικά προβλήματα.
Δέκα ολόκληρα χρόνια διαμαρτυριών και επισημάνσεων δεν στάθηκαν αρκετά ώστε κάποιος από τους εκάστοτε υπευθύνους του Δήμου Χαλκιδέων να δώσει οριστική λύση.
Και όμως, μιλάμε για μια παρέμβαση περιορισμένου κόστους, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με τα μεγάλα ποσά που διατίθενται κάθε χρόνο για εκδηλώσεις, αναθέσεις και άλλες δημοτικές δραστηριότητες.
Μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί ούτε μια πειστική απάντηση για το τι ακριβώς εμποδίζει την κατασκευή των απαραίτητων υποδομών. Υπάρχει τεχνικό, πολεοδομικό ή άλλο πρόβλημα; Έχουν πραγματοποιηθεί σχετικές μελέτες; Έχει προβλεφθεί χρηματοδότηση; Έχει υπάρξει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα;
Ή μήπως το θέμα απλώς μεταφέρεται από χρονιά σε χρονιά, επειδή κάποιοι θεωρούν ότι η προσβασιμότητα μπορεί να περιμένει;
Οι συμπολίτες μας με αναπηρία έχουν το ίδιο δικαίωμα να παρακολουθήσουν μια θεατρική παράσταση, να συμμετέχουν στις πολιτιστικές εκδηλώσεις της πόλης και να απολαμβάνουν τη ζωή χωρίς ταπεινωτικά εμπόδια και αποκλεισμούς.
Η ύπαρξη προσβάσιμης διαδρομής και ειδικής τουαλέτας δεν αποτελεί πολυτέλεια, ούτε πράξη φιλανθρωπίας. Αποτελεί αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας και της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ο Δήμος Χαλκιδέων οφείλει να δώσει άμεσα δημόσια και συγκεκριμένη απάντηση. Κυρίως, όμως, οφείλει να προχωρήσει επιτέλους στο έργο.
Η λύση έπρεπε να είχε δοθεί εδώ και δέκα χρόνια. Ας δοθεί, τουλάχιστον, τώρα. Γιατί ο πολιτισμός που αποκλείει ανθρώπους δεν είναι πολιτισμός.