Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Γιατί ένα «καθαρό» πρόσωπο τρομοκρατεί το πολιτικό κατεστημένο
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πολιτικός.
Και ακριβώς γι’ αυτό είναι επικίνδυνη για το σύστημα.
Δεν προέρχεται από πολιτικά τζάκια, δεν ανατράφηκε σε κομματικά γραφεία, δεν χρωστάει καριέρα, θέσεις και προσβάσεις σε μηχανισμούς. Δεν είναι προϊόν «σωλήνα», δεν είναι κατασκευή επικοινωνιολόγων, δεν είναι πείραμα δημοσκοπήσεων. Είναι ένα πρόσωπο που αναδείχθηκε από τον ίδιο τον λαό, μέσα από πόνο, απώλεια και ένα αδιαπραγμάτευτο αίτημα: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Η ποιοτική ρήξη
Σε μια χώρα όπου η πολιτική έχει καταντήσει επάγγελμα, η Καρυστιανού εισέρχεται –ή απειλεί να εισέλθει– όχι για να γίνει κάτι, αλλά γιατί δεν αντέχει άλλο αυτό που είναι. Δεν ζητά εξουσία για προσωπική ανέλιξη, δεν χρειάζεται αξιώματα για κοινωνική αναγνώριση, δεν προσδοκά πλουτισμό. Δεν έχει να κερδίσει τίποτα προσωπικά. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για το καθεστώς.
Γιατί το σύστημα ξέρει να διαχειρίζεται φιλόδοξους.
Ξέρει να εξαγοράζει, να εκβιάζει, να φθείρει.
Δεν ξέρει όμως τι να κάνει με ανθρώπους που δεν φοβούνται να χάσουν τίποτα.
Όχι άλλη «πολιτική κανονικότητα»
Η Μαρία Καρυστιανού δεν μιλά τη γλώσσα της πολιτικής υποκρισίας. Δεν μασά λέξεις, δεν κρύβεται πίσω από «θεσμικές ισορροπίες», δεν εξισώνει το έγκλημα με το λάθος. Ονομάζει το κρατικό έγκλημα των Τεμπών έγκλημα. Και απαιτεί ευθύνες. Όχι επικοινωνιακές συγγνώμες, όχι εξεταστικές-παρωδία, όχι παραγραφές, όχι άρθρα-ασπίδες για υπουργούς.
Και μόνο αυτό αρκεί για να ενεργοποιηθούν όλα τα αντανακλαστικά άμυνας:
- σιωπή ή επιλεκτική προβολή από συστημικά ΜΜΕ,
- προσπάθεια απαξίωσης ή «ψυχολογικοποίησης» της στάσης της,
- υπόγεια πίεση να «μην πολιτικοποιηθεί».
Γιατί ξέρουν.
Το αληθινό δίλημμα
Η Καρυστιανού δεν χωράει στο υπάρχον πολιτικό οικοσύστημα.
Και το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί εκείνη να αντέξει το σύστημα.
Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία μπορεί να αντέξει άλλη μία χαμένη ευκαιρία.
Ας είμαστε ειλικρινείς:
Οι μηχανισμοί εξουσίας στην Ελλάδα είναι δομημένοι για να αναπαράγουν τους ίδιους.
ΜΜΕ, δημοσκοπήσεις, χρηματοδοτήσεις, εκλογικές διαδικασίες, ακόμη και η «μετάφραση» της λαϊκής βούλησης σε ποσοστά, λειτουργούν ως φίλτρα αποκλεισμού των μη ελεγχόμενων.
Γι’ αυτό και μια καθαρή πολιτική κίνηση, όσο αγνή κι αν είναι, δύσκολα θα αφεθεί να κυβερνήσει.
Ο πραγματικός ρόλος που φοβούνται
Ίσως λοιπόν ο ιστορικός ρόλος της Μαρίας Καρυστιανού να μην είναι να γίνει «άλλη μία αρχηγός κόμματος».
Ίσως να είναι ο καταλύτης.
Ο άνθρωπος που:
- θα σπάσει τη σιωπή,
- θα ενώσει καθαρούς πολίτες σε αμεσοδημοκρατικούς πυρήνες,
- θα πιέσει για θεσμική κάθαρση,
- θα βάλει στο τραπέζι ζητήματα ταμπού: κατάργηση του άρθρου 86, πραγματική λογοδοσία, έλεγχο εξουσίας, δημοκρατία χωρίς προστάτες.
Όχι άλλη βιτρίνα.
Όχι άλλο «καινούργιο κόμμα» στο ίδιο σάπιο οικοδόμημα.
Τελικό συμπέρασμα (χωρίς ωραιοποιήσεις)
Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα προσώπων.
Έχει πρόβλημα θεσμών και μηχανισμών.
Αν η Μαρία Καρυστιανού επιχειρήσει να παίξει με τους κανόνες τους, θα την συντρίψουν.
Αν όμως επιλέξει να τους αμφισβητήσει ανοιχτά, τότε –είτε το θέλουν είτε όχι– θα έχει ήδη αλλάξει το πολιτικό παιχνίδι.
Και μόνο αυτό, σε μια χώρα βυθισμένη στη συγκάλυψη, είναι πράξη βαθιά πολιτική.