Η πολιτική δεν είναι παζάρι συσχετισμών ούτε απλή συμφωνία κορυφής. Είναι όραμα για τη χώρα. Και χωρίς όραμα, ο λαός δεν εμπνέεται· απλώς διαχειρίζεται την απογοήτευσή του.
Γιατί ψηφίζουμε τελικά;
Ψηφίζουμε για να αλλάξει κάτι ή για να επιβεβαιώσουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει; Ψηφίζουμε επειδή ακούσαμε λύσεις ή επειδή κουραστήκαμε από τους προηγούμενους; Ψηφίζουμε επειδή κάποιος μας έπεισε με σχέδιο ή επειδή απλώς μας ζητήθηκε να διαλέξουμε τον λιγότερο κακό;
Αυτό είναι το μεγάλο κενό της σημερινής πολιτικής. Όλοι μιλούν για συμφωνίες, συνεργασίες, ισορροπίες, αριθμούς, έδρες, ποσοστά, δημοσκοπήσεις. Ελάχιστοι μιλούν για τη χώρα. Ακόμη λιγότεροι μιλούν για το αύριο.
Η αληθινή πολιτική, όμως, δεν αρχίζει από το ερώτημα «με ποιον θα κυβερνήσω;». Αρχίζει από το ερώτημα: τι χώρα θέλω να φτιάξω;
Χώρα με παραγωγή ή χώρα επιδομάτων;
Χώρα δικαιοσύνης ή χώρα διευθετήσεων;
Χώρα αξιοπρέπειας ή χώρα εξάρτησης;
Χώρα που κρατά τα παιδιά της ή χώρα που τα διώχνει στο εξωτερικό;
Χώρα που σέβεται τον πολίτη ή χώρα που τον θυμάται μόνο στην κάλπη;
Οι άνθρωποι δεν κινητοποιούνται από τεχνικές συμφωνίες. Δεν αλλάζουν τη ζωή τους επειδή κάποιοι τα βρήκαν σε ένα γραφείο. Δεν εμπνέονται από λογιστικά κουτάκια και επικοινωνιακά συνθήματα.
Οι άνθρωποι χρειάζονται κάτι βαθύτερο:
ένα όνειρο που να αξίζει τον κόπο.
Ένα σχέδιο που να τους αφορά.
Μια προοπτική που να τους κάνει να πουν: «ναι, αυτό μπορούμε να το πετύχουμε».
Γιατί κανένας λαός δεν έκανε άλμα προς τα εμπρός ακούγοντας μόνο διαχείριση. Οι κοινωνίες προχωρούν όταν πιστεύουν ότι υπάρχει νόημα, κατεύθυνση και σκοπός.
Σήμερα, η πολιτική μοιάζει πολλές φορές να φοβάται το όραμα. Το θεωρεί ρομαντισμό, υπερβολή, ρίσκο. Προτιμά τη μικρή κουβέντα, τη μικρή υπόσχεση, τη μικρή διευθέτηση. Όμως μια χώρα δεν σώζεται με μικροπολιτική. Και σίγουρα δεν ξαναχτίζεται με κυνισμό.
Αν οι πολίτες δεν ακούσουν καθαρές λύσεις, αν δεν ακούσουν ένα εθνικό σχέδιο, αν δεν δουν μπροστά τους έναν δρόμο, τότε η ψήφος γίνεται μηχανική πράξη. Γίνεται εκτόνωση. Γίνεται συνήθεια. Γίνεται τιμωρία.
Δεν γίνεται δημιουργία.
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο: μια δημοκρατία όπου οι πολίτες ψηφίζουν, αλλά δεν πιστεύουν. Όπου οι κάλπες γεμίζουν, αλλά η ελπίδα αδειάζει.
Η πολιτική οφείλει να ξαναμιλήσει στη φαντασία των ανθρώπων. Όχι με ψέματα. Όχι με μεγάλα λόγια χωρίς αντίκρισμα. Αλλά με ένα πραγματικό, σοβαρό, συγκροτημένο όραμα για τη χώρα.
Γιατί πρώτα πρέπει να ακούσουμε το όνειρο.
Μετά να το πιστέψουμε.
Και ύστερα να το κάνουμε πραγματικότητα.