Από τη μετονομασία σε «Δήλιον» μέχρι το αίτημα για Αστυνομικό Τμήμα – Οι δημότες δεν αντέχουν άλλη κοροϊδία
Το σημερινό Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Τανάγρας έχει για ακόμη μία φορά στο επίκεντρο το Δήλεσι. Έναν τόπο που τα τελευταία δώδεκα χρόνια έχει βρεθεί ξανά και ξανά στα δημοτικά έδρανα, έχει ακούσει υποσχέσεις, έχει δει αποφάσεις να ψηφίζονται σχεδόν ομόφωνα, αλλά πολλές φορές δεν είδε την αντίστοιχη συνέχεια στην πράξη.
Και αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα:
Τι απέγιναν όλες εκείνες οι αποφάσεις; Πού χάθηκαν οι ομόφωνες ψήφοι; Ποιος παρακολούθησε την εφαρμογή τους; Ποιος λογοδότησε όταν δεν προχώρησαν;
Η ιστορία του Δηλεσίου στο Δημοτικό Συμβούλιο Τανάγρας δεν αρχίζει σήμερα. Έχει παρελθόν. Και το παρελθόν αυτό πρέπει να θυμηθεί κανείς, γιατί χωρίς μνήμη δεν υπάρχει διεκδίκηση.
Στις 5 Μαρτίου 2014, επί δημαρχίας Ε. Γεωργίου, ελήφθη απόφαση για τη μετονομασία του Δηλεσίου σε «Δήλιον». Το αίτημα υποβλήθηκε από πολίτη, ψηφίστηκε ομόφωνα, όμως στην πορεία ξεχάστηκε. Προεδρικό Διάταγμα δεν εκδόθηκε ποτέ και η απόφαση έμεινε στα χαρτιά.
Λίγο αργότερα, στις 3 Απριλίου 2014, πάλι επί δημαρχίας Ε. Γεωργίου, το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε την αναγνώριση του Δηλεσίου ως Δημοτικής Ενότητας. Και αυτή η απόφαση ψηφίστηκε ομόφωνα. Μόνο που ελήφθη σε χρόνο που δημιουργούσε σοβαρό θεσμικό ζήτημα, καθώς ακολουθούσαν άμεσα δημοτικές εκλογές. Το αποτέλεσμα ήταν να γεννηθούν εύλογα ερωτήματα: γνώριζαν οι αρμόδιοι ότι η απόφαση δεν μπορούσε να προχωρήσει ουσιαστικά; Και αν το γνώριζαν, γιατί τη χρησιμοποίησαν πολιτικά;
Στις 18 Μαΐου 2018, επί δημαρχίας Β. Περγάλια, το αίτημα για αναγνώριση του Δηλεσίου ως Δημοτικής Ενότητας επανήλθε. Αυτή τη φορά δεν ήρθε ως απλή διοικητική πρωτοβουλία, αλλά ως αποτέλεσμα πίεσης πολιτών, μετά από χρόνια αναμονής και απογοήτευσης. Ψηφίστηκε ομόφωνα και τελικά υπήρξε αποτέλεσμα. Όχι όμως επειδή αρκούσε η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλά επειδή ακολούθησαν επίμονες, πιεστικές και συστηματικές ενέργειες.
Αυτό είναι και το μεγάλο μάθημα:
Καμία απόφαση δεν έχει αξία αν δεν υπάρχει συνέχεια, πίεση, έλεγχος και απαίτηση εφαρμογής.
Στις 12 Οκτωβρίου 2021, μετά από ληστρική επίθεση σε κατοικία συνδημότη, η Δημοτική Αρχή συγκάλεσε Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο λόγω πανδημίας πραγματοποιήθηκε τηλεφωνικά. Τότε αποφασίστηκε, κατά πλειοψηφία, να διεκδικήσει ο Δήμος Τανάγρας τη σύσταση Αστυνομικού Τμήματος στο Δήλεσι.
Και εκεί αρχίζει το μεγάλο κενό.
Η συνέχεια αυτής της απόφασης παρέμεινε για χρόνια άγνωστη. Μόλις πρόσφατα, σύμφωνα με έγγραφο του αρμόδιου υπουργείου, έγινε γνωστό ότι αίτημα ή έγγραφο για τη σύσταση Αστυνομικού Τμήματος στο Δήλεσι δεν είχε ληφθεί ποτέ. Αν αυτό ισχύει, τότε δεν μιλάμε απλώς για καθυστέρηση. Μιλάμε για πολιτική αδράνεια, θεσμική ανεπάρκεια και ευθύνη απέναντι στους δημότες.
Σήμερα, 3 Ιουνίου 2026, το θέμα επιστρέφει.
Μετά από αίτημα συλλόγων του Δηλεσίου, επαναδιατυπώνεται η πρόταση για σύσταση Αστυνομικού Τμήματος στην περιοχή. Και αυτή τη φορά δεν πρέπει να επιτραπεί να επαναληφθεί το ίδιο έργο.
Το Δήλεσι δεν χρειάζεται άλλη μία ωραία απόφαση για τα πρακτικά. Δεν χρειάζεται άλλη μία βραδιά έντονων τοποθετήσεων, χειροκροτημάτων και υποσχέσεων. Δεν χρειάζεται άλλη μία ομόφωνη ή σχεδόν ομόφωνη απόφαση που αύριο θα ξεχαστεί σε κάποιο συρτάρι.
Χρειάζεται συγκεκριμένες ενέργειες.
Χρειάζεται αριθμό πρωτοκόλλου.
Χρειάζεται αποστολή αιτήματος στο αρμόδιο υπουργείο.
Χρειάζεται παρακολούθηση.
Χρειάζεται ενημέρωση των πολιτών.
Χρειάζεται χρονοδιάγραμμα.
Χρειάζεται πολιτική πίεση.
Χρειάζεται λογοδοσία.
Η ασφάλεια των κατοίκων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Δεν είναι ζήτημα εντυπώσεων. Είναι ζήτημα καθημερινότητας, αξιοπρέπειας και προστασίας της ζωής και της περιουσίας των πολιτών.
Το Δήλεσι έχει πληθυσμό, έχει ανάγκες, έχει προβλήματα, έχει οικογένειες, ηλικιωμένους, εργαζόμενους, επαγγελματίες, ανθρώπους που ζητούν το αυτονόητο: να αισθάνονται ασφαλείς στον τόπο τους.
Απόψε, λοιπόν, η ιστορία αρχίζει να γράφεται ξανά.
Αλλά αυτή τη φορά οι πρωταγωνιστές δεν πρέπει να είναι μόνο οι δημοτικοί σύμβουλοι, οι δήμαρχοι και οι υπηρεσιακοί παράγοντες.
Πρωταγωνιστές πρέπει να είναι οι ίδιοι οι δημότες.
Γιατί αν οι δημότες δεν παρακολουθήσουν, δεν πιέσουν, δεν απαιτήσουν και δεν ελέγξουν, υπάρχει ο κίνδυνος να προστεθεί ακόμη μία ημερομηνία στον μακρύ κατάλογο των αποφάσεων που πάρθηκαν, χειροκροτήθηκαν και ξεχάστηκαν.
Το Δήλεσι δεν ζητά χάρη.
Ζητά θεσμική σοβαρότητα.
Ζητά ασφάλεια.
Ζητά σεβασμό.
Ζητά να πάψει να αντιμετωπίζεται ως περιοχή που θυμούνται μόνο όταν υπάρχει πίεση, αγανάκτηση ή εκλογική ανάγκη.
Απόψε δεν κρίνεται μόνο μία πρόταση.
Κρίνεται αν ο Δήμος Τανάγρας μπορεί επιτέλους να μετατρέπει τις αποφάσεις του σε πράξη.
Και αυτή τη φορά, το Δήλεσι δεν πρέπει να αφήσει κανέναν να ξεχάσει.