Ο δήμαρχος Στυλίδας Γιάννης Αποστόλου μεταξύ των δύο συλληφθέντων – Στο μικροσκόπιο το δίκτυο μεταφοράς ενέργειας από ανεμογεννήτριες και ένα πολιτικό ζήτημα που ξεπερνά την ποινική υπόθεση
Δεν μιλάμε πλέον για μία ακόμη φωτιά που «την πήρε ο αέρας». Δεν μιλάμε για ένα αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο ούτε για τη βολική καραμέλα της «κλιματικής κρίσης», η οποία επιστρατεύεται κάθε φορά για να σκεπαστούν ανθρώπινες ευθύνες, κακοτεχνίες και ανύπαρκτοι έλεγχοι.
Η μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στη Βοιωτία και πέρασε στη Δυτική Αττική, αφήνοντας πίσω της καμένη γη, κατεστραμμένες περιουσίες και ανυπολόγιστη οικολογική ζημιά, φαίνεται ότι άρχισε από εκεί όπου υποτίθεται πως όλα έπρεπε να έχουν κατασκευαστεί, ελεγχθεί και θωρακιστεί με απόλυτη ασφάλεια: από ιδιωτικό εναέριο δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας παραγόμενης από ανεμογεννήτριες.
Και ανάμεσα στους δύο συλληφθέντες βρίσκεται, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, ο δήμαρχος Στυλίδας Γιάννης Αποστόλου, ως ιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας που είχε αναλάβει το συγκεκριμένο έργο. Η εταιρεία φέρεται να είχε κατασκευάσει το ιδιωτικό εναέριο δίκτυο.
Αιρετός από τη μία. Εργολάβος από την άλλη. Δήμαρχος που καλείται θεσμικά να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και επιχειρηματίας που δρα στον εξαιρετικά κερδοφόρο χώρο των ενεργειακών υποδομών.
Αυτή είναι η εικόνα που καίει περισσότερο και από τις ίδιες τις φλόγες.
Η σπίθα δεν έπεσε από τον ουρανό
Η έρευνα της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού δεν περιορίστηκε σε αόριστες υποθέσεις. Έγιναν αυτοψίες στο σημείο έναρξης, συλλέχθηκαν ευρήματα και μαρτυρίες, αξιοποιήθηκε βιντεοληπτικό υλικό και ζητήθηκε η συνδρομή δικαστικού πραγματογνώμονα ηλεκτρολόγου μηχανικού.
Από την έως τώρα διερεύνηση προέκυψε ότι η ταλάντωση αγωγών του ιδιωτικού δικτύου προκάλεσε σπινθηρισμούς. Οι καυτοί σπινθήρες έπεσαν στην ξερή βλάστηση και αποτέλεσαν, σύμφωνα με τα ευρήματα της Πυροσβεστικής, την εστία έναρξης της πυρκαγιάς, η οποία με τη βοήθεια των θυελλωδών ανέμων ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Η έρευνα της ΔΑΕΕ επικεντρώθηκε στη μελέτη, την κατασκευή, την επίβλεψη και τη λειτουργία του δικτύου.
Η δικογραφία φέρεται να συνδέει τις κατηγορίες με τη μη τήρηση προβλεπόμενων μέτρων κατά την κατασκευή, την επιθεώρηση και τη συντήρηση του δικτύου, καθώς και με πιθανές αποκλίσεις από τεχνικές προδιαγραφές και κανόνες ασφαλείας.
Οι δύο συλληφθέντες παραπέμφθηκαν να απολογηθούν ενώπιον ανακριτή, αντιμετωπίζοντας τέσσερις κακουργηματικές κατηγορίες και ένα πλημμέλημα. Μεταξύ των κατηγοριών περιλαμβάνεται ο εμπρησμός δασικής έκτασης με ενδεχόμενο δόλο.
Η Δικαιοσύνη θα κρίνει την ποινική ευθύνη κάθε προσώπου. Το τεκμήριο αθωότητας ισχύει απολύτως και καμία δημοσιογραφική ή πολιτική κριτική δεν μπορεί να το καταργήσει.
Όμως η κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να περιμένει την τελεσίδικη απόφαση για να θέσει τα αυτονόητα πολιτικά ερωτήματα.
Ποιος ελέγχει τους ανθρώπους της εξουσίας όταν γίνονται εργολάβοι;
Όταν ένας δήμαρχος δρα ταυτόχρονα ως επιχειρηματίας σε έργα ενεργειακών υποδομών, δεν δημιουργείται απλώς μία δυσάρεστη εντύπωση. Γεννιέται ένα τεράστιο ζήτημα θεσμικής διαφάνειας.
Πού τελειώνει η ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα και πού αρχίζει η δημόσια ιδιότητα; Ποιοι έλεγχοι έγιναν; Από ποιους; Πότε επιθεωρήθηκε το έργο; Ποιος πιστοποίησε ότι το δίκτυο ήταν ασφαλές; Είχαν καταγραφεί προηγούμενα περιστατικά ή προειδοποιητικά σημάδια; Υπήρχε επαρκής αποψίλωση κάτω από τους αγωγούς και γύρω από τους πυλώνες; Ποιος είχε την ευθύνη συντήρησης μετά την παράδοση;
Και, κυρίως, γιατί χρειάστηκε να καεί η μισή περιοχή για να ανοίξει ο φάκελος των πραγματικών ευθυνών;
Οι πολίτες ακούν επί χρόνια ότι οι αιολικές εγκαταστάσεις αποτελούν μονόδρομο, ότι όλα γίνονται με αυστηρές προδιαγραφές και ότι το θεσμικό πλαίσιο εξασφαλίζει την προστασία του περιβάλλοντος.
Την ίδια ώρα, δημοτικά συμβούλια και τοπικές κοινωνίες εκδίδουν αρνητικές γνωμοδοτήσεις, καταθέτουν ενστάσεις και προειδοποιούν ότι ο τόπος τους μετατρέπεται σε βιομηχανική ζώνη, χωρίς οι κάτοικοι να έχουν ουσιαστικό λόγο στη λήψη των αποφάσεων.
Οι γνωμοδοτήσεις τους καταλήγουν συχνά να έχουν μικρότερο βάρος από έναν φάκελο αδειοδότησης και μία επενδυτική υπογραφή. Τους ζητούν να συμφωνήσουν. Κι όταν διαφωνούν, το έργο προχωρά έτσι κι αλλιώς.
Η «πράσινη ανάπτυξη» δεν είναι συγχωροχάρτι
Το πρόβλημα δεν είναι ο άνεμος ούτε η ίδια η τεχνολογία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η λεγόμενη πράσινη μετάβαση μετατρέπεται σε ζώνη μειωμένης λογοδοσίας, όπου η ταχύτητα των επενδύσεων προηγείται της ασφάλειας και το επιχειρηματικό κέρδος της προστασίας του τόπου.
Καμία ανεμογεννήτρια δεν αποτελεί άλλοθι για κακοτεχνίες. Καμία «πράσινη» ταμπέλα δεν σβήνει την υποχρέωση για σωστή μελέτη, ασφαλή κατασκευή, τακτική επιθεώρηση και αυστηρή συντήρηση. Και κανένας αιρετός δεν μπορεί να θεωρεί ότι η δημόσια ιδιότητά του αρκεί για να τον προστατεύει από δύσκολα ερωτήματα γύρω από την ιδιωτική του δραστηριότητα.
Η υπόθεση της Βοιωτίας δεν αφορά μόνο δύο κατηγορουμένους. Αφορά ένα ολόκληρο σύστημα που αδειοδοτεί γρήγορα, ελέγχει αργά και λογοδοτεί μόνο όταν η καταστροφή έχει ήδη συντελεστεί.
Οι τοπικές κοινωνίες δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία στους χάρτες των επενδυτών. Τα δημοτικά συμβούλια δεν μπορεί να καλούνται απλώς για να συμπληρωθεί ένα πρακτικό διαβούλευσης. Και οι αιρετοί δεν εκλέγονται για να φορούν, ανάλογα με την περίσταση, άλλοτε το καπέλο του δημόσιου λειτουργού και άλλοτε εκείνο του εργολάβου.
Τώρα τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη. Αλλά τον πολιτικό λογαριασμό οφείλουν να τον ανοίξουν αμέσως η κυβέρνηση, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και η Αυτοδιοίκηση.
Γιατί όταν πέφτει η σπίθα, δεν καίγεται το επιχειρηματικό σχέδιο.
Καίγονται τα δάση, τα σπίτια και οι ζωές των άλλων.
