Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι εγκατάλειψη.
Στην υπόθεση που αφορά τη ΔΟΥ Χαλκίδας, ανάμεσα στους ανθρώπους που βρέθηκαν στο επίκεντρο βρίσκεται και ένας λογιστής, ένας άνθρωπος που γνωρίζω προσωπικά και βαθιά.
Δεν γράφω σήμερα ως δικαστής. Δεν διαθέτω ολόκληρη τη δικογραφία και δεν επιχειρώ να υποκαταστήσω τη Δικαιοσύνη. Γράφω ως φίλος. Ως ένας άνθρωπος που βρήκε απέναντί του έναν άλλο άνθρωπο πρόθυμο να τον στηρίξει πραγματικά, χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Πίσω από τις δικαστικές αίθουσες, τα κατηγορητήρια και τους τίτλους των δημοσιευμάτων υπάρχει μια ανθρώπινη ζωή.
Υπάρχει ένας οικογενειάρχης. Ένας πατέρας δύο παιδιών. Ένας άνθρωπος σε μεγάλη ηλικία, που καλείται να αντιμετωπίσει μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Ένας επαγγελματίας που επί χρόνια βρισκόταν δίπλα σε ανθρώπους, επιχειρήσεις και οικογένειες.
Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο που περιγράφεται μέσα από κατηγορίες και ψυχρές γραμμές ενός ρεπορτάζ.
Γνωρίζω τον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα μου όταν τον χρειάστηκα. Τον άνθρωπο που δεν κρύφτηκε, που δεν υπολόγισε το προσωπικό κόστος και που δεν με αντιμετώπισε ως αριθμό ή ως ευκαιρία.
Γι’ αυτό αισθάνομαι την ηθική υποχρέωση να μιλήσω.
Κατά τη δική μου βαθιά πεποίθηση, του αποδόθηκαν πράξεις και ευθύνες με τις οποίες δεν είχε πραγματική σχέση. Δεν μπορώ να αποφανθώ δικαστικά. Μπορώ, όμως, να καταθέσω τη δική μου αλήθεια. Τη μαρτυρία της προσωπικής μου σχέσης μαζί του, της συμπεριφοράς του και της διαδρομής του.
Η Δικαιοσύνη οφείλει να αναζητά την ατομική ευθύνη με απόλυτη ακρίβεια. Να διακρίνει εκείνον που αποφάσισε, εκείνον που συμμετείχε, εκείνον που γνώριζε και εκείνον που απλώς βρέθηκε, λόγω επαγγελματικής ιδιότητας ή συγκυριών, μέσα σε μια υπόθεση μεγαλύτερη από τον ίδιο.
Κάθε άνθρωπος πρέπει να κρίνεται για όσα πραγματικά έκανε ο ίδιος.
Όχι για τις πράξεις άλλων.
Όχι επειδή το επάγγελμά του ή η παρουσία του σε συγκεκριμένες διαδικασίες τον καθιστούν αυτομάτως υπεύθυνο για τα πάντα.
Σε τέτοιες υποθέσεις δεν δοκιμάζεται μόνο ο ίδιος ο άνθρωπος. Δοκιμάζεται η σύζυγος, τα παιδιά, οι συγγενείς και όλοι όσοι τον γνωρίζουν πραγματικά. Μια ολόκληρη οικογένεια καλείται να ζήσει με τον φόβο, την αβεβαιότητα, την κοινωνική πίεση και τη δημόσια έκθεση.
Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση για έναν φίλο.
Ζητώ να εξεταστεί η περίπτωσή του ξεχωριστά, με απόλυτη προσοχή, χωρίς γενικεύσεις και χωρίς συλλογική απόδοση ευθυνών. Να αξιολογηθεί κάθε στοιχείο με τη βαρύτητα που του αναλογεί. Να ακουστούν όλες οι πλευρές και να μη χαθεί ο άνθρωπος μέσα στον θόρυβο μιας μεγάλης υπόθεσης.
Εγώ δεν θα τον εγκαταλείψω τώρα.
Δεν θα προσποιηθώ ότι δεν τον γνωρίζω, επειδή η δημόσια στήριξη ενός ανθρώπου που βρίσκεται σε δύσκολη θέση μπορεί να έχει κόστος. Δεν θα ξεχάσω ότι εκείνος στάθηκε δίπλα μου στις δύσκολες στιγμές.
Η φιλία δεν αποδεικνύεται στα εύκολα.
Αποδεικνύεται όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν.
Σήμερα, λοιπόν, στέκομαι δίπλα σε έναν πραγματικό φίλο. Όχι απέναντι στη Δικαιοσύνη, αλλά υπέρ της ουσιαστικής και δίκαιης απονομής της.
Υπέρ του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να κρίνεται αποκλειστικά για τις δικές του πράξεις και με βάση πραγματικά, συγκεκριμένα και αδιάσειστα στοιχεία.
Γιατί πίσω από κάθε υπόθεση υπάρχει ένας άνθρωπος.
Και πίσω από αυτόν τον άνθρωπο υπάρχει μια οικογένεια που δεν πρέπει να συντριβεί.