«Κατηγορητήριο – Απολογία – Κρίση»
Υπόθεση: Έγκριση Τεχνικού Προγράμματος 2026 από το Δημοτικό Συμβούλιο Χαλκιδέων (συνεδρίαση Τετάρτης 4 Μαρτίου 2026).
Αποτέλεσμα: Εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία, μόνο με τις ψήφους της δημοτικής αρχής.
Κρίσιμο μέγεθος: Ύψος προγράμματος 22 εκατ. ευρώ (αναφορά αντιπολίτευσης: άλλες χρονιές έως 40 εκατ.).
Α. Το Κατηγορητήριο (οι πράξεις/παραλείψεις που καταγγέλλονται)
Κατηγορία 1: Υποβάθμιση αναπτυξιακού αποτυπώματος
Ισχυρισμός: Το Τεχνικό Πρόγραμμα εμφανίζεται περιορισμένο (22 εκατ.) σε σχέση με προηγούμενα έτη (έως 40 εκατ.).
Συνεπαγωγή: Μειωμένο εύρος παρεμβάσεων ή/και αδυναμία ένταξης – ωρίμανσης έργων.
Μάρτυρας/αναφορά: Γιώργος Σπύρου (δημοτική αντιπολίτευση).
Κατηγορία 2: Απόκρυψη της πραγματικότητας μέσω “συνεχιζόμενων” έργων
Ισχυρισμός: Αν αφαιρεθούν τα συνεχιζόμενα έργα (δηλαδή έργα που “θα έπρεπε να είχαν τελειώσει αλλά καθυστερούν”), απομένουν ελάχιστα νέα έργα.
Συνεπαγωγή: Το πρόγραμμα λειτουργεί ως “σκελετός καθυστέρησης” και όχι ως μηχανισμός νέας παραγωγής έργου.
Μάρτυρας/αναφορά: Γιώργος Σπύρου.
Κατηγορία 3: Επαναφορά “παλιού” προγράμματος – ένδειξη διοικητικής αδυναμίας ολοκλήρωσης
Ισχυρισμός: Το πρόγραμμα “δεν είναι νέο αλλά παλιό” και καταδεικνύει αδυναμία ολοκλήρωσης έργων.
Συνεπαγωγή: Πλήγμα σε αποτελεσματικότητα, προγραμματισμό και αξιοπιστία διοίκησης.
Μάρτυρας/αναφορά: Άννα Παππά.
Κατηγορία 4: Έλλειψη πολιτικής νομιμοποίησης/συναίνεσης
Ισχυρισμός: Η έγκριση γίνεται μόνο από τη δημοτική αρχή, χωρίς καμία συνυπογραφή της αντιπολίτευσης.
Συνεπαγωγή: Το πρόγραμμα δεν παράγει “ελάχιστο κοινό τόπο” για την πόλη, άρα τίθεται ζήτημα πολιτικής πειθούς και κοινωνικής αποδοχής, όχι τυπικής νομιμότητας.
Μάρτυρας/αναφορά: Γρανέτα Τσιβίκα (κατά), γενικό αποτέλεσμα ψηφοφορίας.
Β. Η Απολογία της Δημοτικής Αρχής (ο ισχυρισμός υπεράσπισης)
Θέση Υπεράσπισης 1: «Το πρόγραμμα είναι αναπτυξιακό και απαντά στα σύγχρονα προβλήματα»
Εισηγητής: Αντιδήμαρχος έργων Βασίλης Γουρνής.
Κεντρικός ισχυρισμός: Αναπτυξιακός χαρακτήρας – ανταπόκριση σε ανάγκες δημοτών.
Σημείωση δικανικής στάθμισης: Ο ισχυρισμός είναι γενικός. Σε τέτοιες υποθέσεις, η κρίση δεν γίνεται με χαρακτηρισμούς, αλλά με δείκτες εκτέλεσης (τι ξεκινά/τι τελειώνει/πότε/με τι χρηματοδότηση).
Γ. Τα Στοιχεία του Φακέλου (όσα προκύπτουν από τη συνεδρίαση)
- Το ποσό 22 εκατ. τέθηκε ως σημείο τριβής και σύγκρισης.
- Η αντιπολίτευση ανέδειξε ότι το “νέο έργο” είναι περιορισμένο εάν αφαιρεθούν καθυστερούμενα/συνεχιζόμενα.
- Η διοίκηση πέρασε το πρόγραμμα χωρίς ευρύτερη συναίνεση.
- Στην ίδια συνεδρίαση υπήρξαν και ομόφωνες αποφάσεις (ψήφισμα στήριξης ΕΑΒ, ονοματοδοσίες σχολείων), άρα το Συμβούλιο μπορεί να συναινεί όταν υπάρχει σαφές, επαρκώς τεκμηριωμένο αντικείμενο.
Δ. Η Κρίση (η “απόφαση” επί της ουσίας)
1) Για την ουσία του “αναπτυξιακού”
Ο χαρακτηρισμός “αναπτυξιακό” δεν αρκεί ως απόδειξη.
Αν πράγματι είναι αναπτυξιακό, τότε οφείλει να εμφανίζει:
- σαφή δέσμευση ολοκλήρωσης έργων,
- καθαρή εμφάνιση νέων έργων (όχι μόνο συνέχιση),
- μετρήσιμες προτεραιότητες (ασφάλεια, υποδομές, σχολεία, γειτονιές, ύδρευση/αποχέτευση κ.λπ.).
Χωρίς αυτά, ο όρος λειτουργεί ως ρητορικό κάλυμμα.
2) Για το πρόβλημα των “συνεχιζόμενων”
Όταν το τεχνικό πρόγραμμα “βαραίνει” από έργα που έπρεπε να έχουν κλείσει, τότε η διοίκηση δεν κρίνεται στο τι “υποσχέθηκε”, αλλά στο τι καθυστέρησε.
Και στο δημόσιο έργο, η καθυστέρηση δεν είναι λεπτομέρεια: είναι κόστος, είναι φθορά, είναι καθημερινή ζημία.
3) Για τη διαδικαστική–πολιτική νομιμοποίηση
Τυπικά, η πλειοψηφία αρκεί.
Αλλά πολιτικά, η απομόνωση της διοίκησης στο κορυφαίο εργαλείο προγραμματισμού της πόλης συνιστά ένδειξη ότι δεν οικοδομήθηκε πειθώ ούτε παρουσιάστηκε πρόγραμμα που να μπορεί να σταθεί ως “κοινό κεκτημένο” για το 2026.
Ε. Διατακτικό (τι ζητά η πόλη – όχι τι “εύχεται” η διοίκηση)
Η δημοτική αρχή οφείλει να καταθέσει δημόσια, γραπτώς και με ημερομηνίες:
- Κατάλογο “ΝΕΩΝ έργων 2026” (όχι συνεχιζόμενων): τίτλος – προϋπολογισμός – χρηματοδότηση – χρονοδιάγραμμα.
- Κατάλογο έργων που ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ εντός 2026 (με τρίμηνο/μήνα).
- Απολογισμό εκτέλεσης 2025 (ποσοστό υλοποίησης, αποκλίσεις, αιτίες).
- Δείκτη ωριμότητας: πόσα έργα έχουν μελέτες/άδειες/διαγωνισμούς και πόσα είναι “ευχές σε λίστα”.
- Ορισμό υπευθύνων ανά έργο (project owner) και μηχανισμό δημόσιας λογοδοσίας ανά τρίμηνο.
Το Τεχνικό Πρόγραμμα 2026 δεν καταδικάζεται από τους αντιπάλους του. Καταδικάζεται από το ίδιο του το κενό: αν, πίσω από τα “συνεχιζόμενα”, τα νέα έργα είναι ελάχιστα και αν περνά μόνο με τις ψήφους της διοίκησης, τότε δεν έχουμε αναπτυξιακή πολιτική — έχουμε διαχείριση καθυστέρησης. Και η πόλη το διαβάζει ήδη στην πινακίδα: “Κλειστό λόγω ανικανότητας”.