Λήγουν οι συμβάσεις 12 εργασιακών συμβούλων του ΚΠΑ2 Χαλκίδας – Ένταση και αποδοκιμασίες κατά την παρουσία της Διοικήτριας της ΔΥΠΑ στην πόλη
Η υπόθεση της ΔΥΠΑ Χαλκίδας δεν είναι ένα απλό υπηρεσιακό θέμα. Είναι κοινωνικό ζήτημα πρώτης γραμμής. Είναι η εικόνα μιας πόλης και μιας ολόκληρης Περιφερειακής Ενότητας που βλέπει μια κρίσιμη δημόσια υπηρεσία να αποδυναμώνεται την ώρα που οι ανάγκες στην αγορά εργασίας παραμένουν τεράστιες.
Σύμφωνα με δημοσίευμα, από τις 28 Απριλίου έως τις 30 Ιουνίου 2026 λήγουν οι συμβάσεις 12 εργασιακών συμβούλων ΙΔΟΧ του ΚΠΑ2 Χαλκίδας. Πρόκειται για εργαζόμενους που φέρονται να εξυπηρετούν περίπου 10.000 ανέργους, εκατοντάδες επιχειρήσεις και δημόσιους φορείς της Π.Ε. Εύβοιας.
Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι, μετά την αποχώρησή τους, η υπηρεσία θα μείνει με μόλις δύο μόνιμους συμβούλους ανέργων και δύο μόνιμους συμβούλους εργοδοτών.
Αν αυτό επιβεβαιωθεί πλήρως στην πράξη, τότε δεν μιλάμε για απλή μείωση προσωπικού. Μιλάμε για λειτουργική ασφυξία.
Η Χαλκίδα της ανεργίας μένει χωρίς συμβούλους;
Το ερώτημα είναι απλό και σκληρό:
Ποιος θα εξυπηρετεί τους ανέργους;
Ποιος θα καθοδηγεί ανθρώπους που αναζητούν εργασία; Ποιος θα διαχειρίζεται προγράμματα, αιτήσεις, εργοδότες, επιχειρήσεις, δημόσιους φορείς, ωφελούμενους και ανέργους που περιμένουν όχι απλώς ένα χαρτί, αλλά μια ευκαιρία;
Η ΔΥΠΑ δεν είναι μια υπηρεσία πολυτελείας. Δεν είναι γραφείο διεκπεραίωσης χωρίς κοινωνικό βάρος. Είναι ένας από τους βασικούς κρίκους ανάμεσα στον άνεργο και την αγορά εργασίας. Και ειδικά σε μια περιοχή όπως η Εύβοια, με γνωστές κοινωνικές και εργασιακές πιέσεις, η αποδυνάμωση μιας τέτοιας υπηρεσίας δεν μπορεί να περνά ως απλή διοικητική λεπτομέρεια.
Για τον άνεργο που ψάχνει δουλειά, ο εργασιακός σύμβουλος δεν είναι «νούμερο οργανικής θέσης». Είναι ο άνθρωπος που θα του εξηγήσει, θα τον κατευθύνει, θα τον βοηθήσει να μη χαθεί μέσα στη γραφειοκρατία.
Και όταν αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν, το κενό δεν καλύπτεται με ευχές.
Η ένταση δεν ήρθε από το πουθενά
Μέσα σε αυτό το κλίμα, καταγράφηκε ένταση στη Χαλκίδα κατά την παρουσία της Διοικήτριας της ΔΥΠΑ, με δημοσίευμα να κάνει λόγο για αποδοκιμασίες και αποχώρησή της υπό προστασία ασφάλειας.
Ανεξάρτητα από το πώς ακριβώς εξελίχθηκε το περιστατικό, το μήνυμα είναι καθαρό: η κοινωνική πίεση έχει βγει στην επιφάνεια.
Όταν μια υπηρεσία που συνδέεται με την ανεργία, την επιβίωση, τα προγράμματα απασχόλησης και την εργασιακή προοπτική εμφανίζεται να αποψιλώνεται, τότε η αγανάκτηση δεν μένει στα χαρτιά. Βγαίνει στον δρόμο. Γίνεται φωνή. Γίνεται διαμαρτυρία.
Η ΔΥΠΑ Χαλκίδας δεν είναι απλώς μια υπηρεσία.
Είναι κοινωνική βαλβίδα πίεσης.
Και όταν η βαλβίδα πιέζεται υπερβολικά, η ένταση δεν είναι έκπληξη. Είναι προειδοποίηση.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι 12 συμβάσεις
Το ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στο αν θα ανανεωθούν ή όχι οι συμβάσεις των 12 εργαζομένων.
Το βαθύτερο ερώτημα είναι αν υπάρχει σχέδιο για τη στήριξη του ΚΠΑ2 Χαλκίδας. Αν υπάρχει πρόβλεψη για τη συνέχεια. Αν υπάρχει οργανωμένη μετάβαση. Αν υπάρχει επίγνωση του όγκου δουλειάς που σηκώνει η υπηρεσία.
Διότι μια δημόσια υπηρεσία δεν κρίνεται από τις εξαγγελίες της κεντρικής διοίκησης. Κρίνεται από το αν ο πολίτης μπορεί να εξυπηρετηθεί.
Αν ο άνεργος περιμένει εβδομάδες.
Αν η επιχείρηση δεν βρίσκει άκρη.
Αν οι εργαζόμενοι εξαντλούνται.
Αν οι μόνιμοι υπάλληλοι καλούνται να σηκώσουν φορτίο που αντικειμενικά δεν βγαίνει.
Τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι δομικό.
Τρία ερωτήματα που ζητούν απάντηση
1. Θα ανανεωθούν οι συμβάσεις των 12 εργασιακών συμβούλων;
Η ΔΥΠΑ οφείλει να απαντήσει καθαρά. Όχι με γενικόλογες διαβεβαιώσεις, αλλά με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
2. Πώς θα λειτουργήσει το ΚΠΑ2 Χαλκίδας αν αποχωρήσουν;
Αν πράγματι μείνουν μόνο δύο μόνιμοι σύμβουλοι ανέργων και δύο σύμβουλοι εργοδοτών, πρέπει να εξηγηθεί πώς θα εξυπηρετηθούν περίπου 10.000 άνεργοι και εκατοντάδες φορείς.
3. Ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την αποδυνάμωση της υπηρεσίας;
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να ακούει μόνο ότι «όλα λειτουργούν». Πρέπει να ξέρει ποιος σχεδιάζει, ποιος αποφασίζει και ποιος λογοδοτεί.
Δεν είναι αριθμοί. Είναι άνθρωποι.
Οι 12 συμβασιούχοι δεν είναι απλή παράγραφος σε πίνακα προσωπικού. Είναι εργαζόμενοι με εμπειρία, γνώση της τοπικής πραγματικότητας και καθημερινή επαφή με τους πολίτες.
Οι 10.000 άνεργοι δεν είναι στατιστική. Είναι άνθρωποι που ψάχνουν δουλειά, εισόδημα, σταθερότητα, αξιοπρέπεια.
Οι επιχειρήσεις δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι τοπική οικονομία, θέσεις εργασίας, ανάγκες, διαδικασίες.
Όταν όλα αυτά συμπιέζονται σε μια υποστελεχωμένη υπηρεσία, τότε η κοινωνία δεν ζητά χάρη. Ζητά το αυτονόητο: να λειτουργεί το κράτος.
Η Χαλκίδα δεν ζητά προνόμιο.
Ζητά να μη μείνει η υπηρεσία απασχόλησης χωρίς ανθρώπους.
Ζητά να μη μετατραπεί το ΚΠΑ2 σε γραφείο αναμονής και ταλαιπωρίας.
Ζητά να μην πληρώσουν οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις το κόστος μιας διοικητικής επιλογής που μοιάζει να αγνοεί την πραγματικότητα της περιοχής.
Γιατί όταν μια πόλη με χιλιάδες ανέργους μένει χωρίς εργασιακούς συμβούλους, το πρόβλημα δεν είναι μόνο υπηρεσιακό.
Είναι πολιτικό.
Είναι κοινωνικό.
Και είναι βαθιά ανθρώπινο.