Ο Δήμος Χαλκιδέων πληρώνει ξανά μισθώματα για σχολικές μονάδες, ενώ η πόλη χρειάζεται επιτέλους σχέδιο ιδιόκτητης σχολικής στέγης
Υπάρχουν δαπάνες που είναι αναγκαίες. Υπάρχουν όμως και δαπάνες που, όταν επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, παύουν να είναι «λύση ανάγκης» και γίνονται απόδειξη έλλειψης στρατηγικής.
Η πρόσφατη απόφαση ανάληψης υποχρέωσης του Δήμου Χαλκιδέων για το οικονομικό έτος 2026 φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα ποσό που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο: 259.191,81 ευρώ δεσμεύονται για την κάλυψη μισθωμάτων σχολικών μονάδων.
Με απλά λόγια, ο Δήμος πληρώνει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για σχολεία που δεν του ανήκουν.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ερωτήματα.
Το προσωρινό έγινε μόνιμο
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, η ενοικίαση κτηρίων μπορεί να είναι αναγκαστική λύση. Όταν οι ανάγκες είναι άμεσες και τα παιδιά πρέπει να στεγαστούν, ο Δήμος οφείλει να δώσει λύση.
Όμως άλλο πράγμα η προσωρινή λύση και άλλο πράγμα η μόνιμη εξάρτηση από μισθώματα.
Όταν κάθε χρόνο φεύγουν τέτοια ποσά για ενοίκια σχολικών μονάδων, τότε δεν μιλάμε απλώς για λογιστική δαπάνη. Μιλάμε για μια διαρκή οικονομική αιμορραγία. Για χρήματα που χάνονται οριστικά, αντί να επενδύονται σε υποδομές που θα μείνουν στην πόλη, στους μαθητές, στους δημότες.
Με 259.191 ευρώ τον χρόνο δεν αγοράζεις απλώς υπηρεσίες στέγασης. Θα μπορούσες, με σχέδιο και συνέπεια, να δημιουργήσεις αποθεματικό, να αξιοποιήσεις ακίνητα, να ωριμάσεις μελέτες, να διεκδικήσεις χρηματοδοτήσεις, να χτίσεις δημοτική περιουσία.
Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται κάτι περισσότερο από διαχείριση της καθημερινότητας.
Χρειάζεται πολιτική βούληση.
Πού είναι το σχέδιο για σχολική στέγη;
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να πορεύεται με τη λογική του ενοικιαστή. Δεν μπορεί κάθε χρόνο να πληρώνει μισθώματα και την ίδια ώρα να μην υπάρχει ένας καθαρός, δημόσιος, δεσμευτικός οδικός χάρτης για την απεξάρτηση από αυτή την κατάσταση.
Ο Δήμος Χαλκιδέων οφείλει να απαντήσει συγκεκριμένα:
Ποια σχολικά κτήρια μισθώνονται;
Για πόσα χρόνια συνεχίζεται αυτή η πρακτική;
Υπάρχει καταγραφή διαθέσιμων δημοτικών ή δημόσιων ακινήτων;
Έχουν εξεταστεί ανταλλαγές εκτάσεων με το Δημόσιο;
Υπάρχουν ώριμες μελέτες για ανέγερση νέων σχολικών μονάδων;
Έχει διεκδικηθεί χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά προγράμματα, ΕΣΠΑ ή άλλα εργαλεία;
Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο πόσα πληρώνει σήμερα ο Δήμος. Το θέμα είναι τι κάνει ώστε να μη συνεχίσει να τα πληρώνει και αύριο.
Η ακίνητη περιουσία δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο
Ένας μεγάλος δήμος, όπως ο Δήμος Χαλκιδέων, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη δημοτική ακίνητη περιουσία ως κατάλογο ακινήτων χωρίς ενεργό ρόλο. Η περιουσία του Δήμου πρέπει να αξιοποιείται με σχέδιο, με προτεραιότητες και με κοινωνικό αντίκρισμα.
Και αν υπάρχει ένας τομέας όπου η αξιοποίηση αυτή είναι απολύτως αναγκαία, αυτός είναι η παιδεία.
Εγκαταλελειμμένα ή ανενεργά ακίνητα, διαθέσιμες εκτάσεις, παλαιές δημοτικές υποδομές, δυνατότητες ανταλλαγών και παραχωρήσεων πρέπει να μπουν στο τραπέζι. Όχι θεωρητικά. Όχι επικοινωνιακά. Αλλά με χρονοδιάγραμμα, μελέτες, κοστολόγηση και διεκδίκηση χρηματοδότησης.
Διότι κάθε ευρώ που δίνεται σε ενοίκιο είναι ένα ευρώ που δεν μένει στην πόλη.
Δεν γίνεται αίθουσα.
Δεν γίνεται εργαστήριο.
Δεν γίνεται αυλή.
Δεν γίνεται ιδιόκτητο σχολικό κτήριο.
Γίνεται απλώς μίσθωμα.
Η τελική γροθιά
Τα 259.191,81 ευρώ για μισθώματα σχολικών μονάδων δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε μια απόφαση ανάληψης υποχρέωσης.
Είναι ο καθρέφτης μιας πόλης που πληρώνει κάθε χρόνο για να καλύπτει κενά που έπρεπε ήδη να είχαν αντιμετωπιστεί.
Η Χαλκίδα χρειάζεται σχολεία που να ανήκουν στους δημότες της. Χρειάζεται σχέδιο σχολικής στέγης, αξιοποίηση περιουσίας, διεκδίκηση πόρων και πολιτική ευθύνη.
Γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να στεγάζονται επ’ αόριστον πάνω σε προσωρινές λύσεις.
Και ο Δήμος δεν μπορεί να συνεχίζει να πληρώνει ενοίκια σαν να μην υπάρχει αύριο.