Στο ΕΠΑΛ Χαλκίδας το πρόβλημα δεν είναι ο χειμώνας.
Το πρόβλημα είναι η κρατική και δημοτική εγκατάλειψη.
Για χρόνια, τα κτιριοδομικά και μηχανολογικά προβλήματα του σχολικού συγκροτήματος είναι γνωστά, καταγεγραμμένα, επισημασμένα.
Για χρόνια, όμως, δεν λύνεται απολύτως τίποτα.
Καυστήρες επικίνδυνοι – Ευθύνες εξαφανισμένες
Το σύστημα θέρμανσης του σχολείου αποτελεί μνημείο αδιαφορίας:
- καυστήρες πεπαλαιωμένοι,
- ασυντήρητοι επί σειρά ετών,
- σε κατάσταση που έχει κριθεί επικίνδυνη.
Επικίνδυνη όχι μόνο περιβαλλοντικά, αλλά και για τη ζωή και την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών.
Αντί για άμεση αντικατάσταση, επιλέχθηκε η γνωστή ελληνική λύση:
αναμονή, μετάθεση ευθυνών και αυτοσχέδια μπαλώματα.
Δημόσιο σχολείο με αερόθερμα μαθητών
Κατά τη φετινή σχολική χρονιά:
- αίθουσες θερμαίνονταν με αερόθερμα που έφερναν οι ίδιοι οι μαθητές,
- άλλες με air condition από δωρεές ιδιωτών,
- και οι υπόλοιπες… στο κρύο.
Δημόσια εκπαίδευση τύπου “φέρε ό,τι μπορείς από το σπίτι”.
Όταν το κρύο γίνεται βασανιστήριο
Με το πρόσφατο κύμα ψύχους, αποφασίστηκε η επαναλειτουργία του υφιστάμενου συστήματος θέρμανσης.
Του ίδιου συστήματος που θεωρείται προβληματικό και επικίνδυνο.
Και το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο:
κανείς δεν υπογράφει για την ασφαλή λειτουργία του.
Δηλαδή:
- το σχολείο λειτουργεί,
- οι μαθητές παγώνουν ή κινδυνεύουν,
- και η ευθύνη… αιωρείται.
Το μάθημα σε συνθήκες ψύχους δεν είναι “δυσκολία”.
Είναι σωματικό βασανιστήριο και εκπαιδευτική ακύρωση.
Παιδιά ενός κατώτερου θεού;
Οι μαθητές του ΕΠΑΛ προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από οικογένειες που δεν έχουν φωνή, πρόσβαση ή ισχύ.
Αυτό όμως δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να τους μεταχειρίζεται ως μαθητές δεύτερης κατηγορίας.
Ούτε η Πολιτεία.
Ούτε ο Δήμος Χαλκιδέων.
Η επαγγελματική εκπαίδευση δεν είναι αποθήκη ψυχών.
Δεν είναι χώρος αναμονής.
Δεν είναι λύση ανάγκης.
Το πραγματικό ερώτημα
Πόσους χειμώνες ακόμη θα κάνουν μάθημα στο κρύο;
Πόσο ακόμη θα “περιμένουν” την αντικατάσταση των καυστήρων;
Πόσο ακόμη θα θεωρείται φυσιολογικό ένα σχολείο να λειτουργεί χωρίς ασφάλεια και χωρίς ευθύνη;
Όταν ένα κράτος και ένας δήμος αποτυγχάνουν να εξασφαλίσουν θέρμανση σε σχολείο,
δεν μιλάμε για τεχνικό πρόβλημα.
Μιλάμε για θεσμική ντροπή.