127 χρόνια φυλάκιση επέβαλε το μονομελές σε 4 ιδιώτες για τη χρήση Predator και τις παρακολουθήσεις αντιπάλων και φίλων πολιτικών, του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, δημοσιογράφων και πολιτών. Μια δίκη σε επίπεδο μονομελούς, λες και αφορούσε τροχαία παράβαση, με κατηγορούμενους «αυτοφωράκηδες», την ώρα που οι πραγματικοί ένοχοι μένουν κλεισμένοι στο κουκούλι της συγκάλυψης.
«Μονομελές» για υπόθεση Δημοκρατίας
Το θεσμικό σοκ δεν είναι μόνο οι ποινές. Είναι το μήνυμα: μια υπόθεση που αφορά τον πυρήνα του πολιτεύματος, την ελευθερία του Τύπου, τη λειτουργία των κομμάτων, την ασφάλεια της χώρας, «χωράει» σε μια διαδικασία που θυμίζει ρουτίνα.
Κι αυτό γεννά το καίριο ερώτημα: όταν η Δημοκρατία αντιμετωπίζεται σαν απλή παράβαση, ποιος πληρώνει το κόστος;
Οι «εκτελεστές» τιμωρούνται. Οι «εντολείς»;
Δεν είναι υπεύθυνος ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ; Δεν είναι υπεύθυνος αυτός που έδωσε εντολές; Δεν είναι υπεύθυνος όποιος ωφελήθηκε από τις παρακολουθήσεις;
Το αφήγημα που σερβίρεται είναι βολικό: φταίνε μόνο όσοι “εκτέλεσαν”.
Όμως σε ένα κράτος δικαίου, η αλυσίδα ευθύνης δεν σταματά στον τελευταίο κρίκο. Αν σταματά, τότε δεν μιλάμε για κάθαρση — μιλάμε για πλυντήριο.
Η σιωπή των παρακολουθούμενων και η στοχοποίηση όσων μιλούν
Ο αποδεδειγμένα παρακολουθούμενος Ανδρουλάκης κάνει την πάπια. Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας που δείχνει με το δάχτυλο το έγκλημα σε βάρος της Δημοκρατίας δέχεται απειλές και εξώδικα.
Κι εδώ φαίνεται το βάθος του προβλήματος: όταν οι θεσμικοί παίκτες δεν σηκώνουν το βάρος της υπόθεσης, η υπόθεση γίνεται λάστιχο — και η κοινωνία μένει με το «όλοι ίδιοι» που είναι το λίπασμα του αυταρχισμού.
5 ΘΕΣΜΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΘΑΦΤΟΥΝ
- Ποιος αποφάσισε ποιοι στοχοποιούνται και με ποιο «κριτήριο»;
- Ποιος πλήρωσε (άμεσα ή έμμεσα) και ποιος έστησε το δίκτυο λειτουργίας;
- Ποιος κάλυψε τη διαδρομή του λογισμικού, των εταιρειών, των διασυνδέσεων;
- Ποιος μέσα στο κράτος γνώριζε και έκανε ότι δεν βλέπει;
- Γιατί η Δικαιοσύνη και η πολιτική εξουσία δείχνουν να τιμωρούν τον «χειριστή» και να προστατεύουν τον «σκηνοθέτη»;
Να κάνετε μηνύσεις και αγωγές, αν έχετε τα κότσια. Δεν θα το κάνετε.
Γιατί ξέρετε πως έξω από τις αίθουσες δεν θα είναι «οι λίγοι». Θα είναι περισσότεροι. Όχι μόνο για τα Τέμπη.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για παρακολουθήσεις. Μιλάμε για μηχανισμό εξουσίας που δοκίμασε να κάνει τη Δημοκρατία “διαχειρίσιμη” μέσω φόβου, φακελώματος και εκβιασμού.
Και τότε το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν «ηθικοί αυτουργοί».
Το ερώτημα είναι: θα υπάρξει ποτέ πολιτειακή κάθαρση — ή θα μείνουμε στο “καταδικάστηκαν 4” για να σωπάσουν οι υπόλοιποι;