Ο Χακάν Φιντάν επιχείρησε ξανά να μιλήσει σαν επιτηρητής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, βαφτίζοντας ως «κίνδυνο» τη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Και η Αθήνα του απάντησε όπως όφειλε: η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις, δεν ζητά άδεια και δεν δίνει αναφορά σε κανέναν.
Πίσω από τις τουρκικές κορώνες περί «περικύκλωσης» και «επικίνδυνων πολιτικών» δεν κρύβεται κάποιο δήθεν ενδιαφέρον για τη σταθερότητα. Κρύβεται η γνωστή νεοοθωμανική απαίτηση να σιωπούν οι άλλοι, να περιορίζονται οι συμμαχίες τους και να κινούνται μόνο μέσα στα όρια που εγκρίνει η Άγκυρα.
Η τουρκική υποκρισία σε πλήρη ανάπτυξη
Η Άγκυρα θέλει να εμφανίζεται ως θύμα κάθε φορά που οι γείτονές της συνεργάζονται χωρίς την έγκρισή της. Όταν όμως η ίδια απλώνει επιρροή, παρεμβαίνει, απειλεί, εργαλειοποιεί κρίσεις και φαντασιώνεται ζώνες ελέγχου στην Ανατολική Μεσόγειο, τότε βαφτίζει την επιθετικότητά της «γεωπολιτική αναγκαιότητα». Αυτό δεν είναι διπλωματία. Είναι η γνωστή συνταγή του ταραξία που φωνάζει πρώτος για να παριστάνει μετά τον αδικημένο.
Τι πραγματικά ενόχλησε τον Φιντάν
Δεν ενόχλησε τον Φιντάν κάποιος πόλεμος. Τον ενόχλησε ότι η Ελλάδα ασκεί κυριαρχικό δικαίωμα. Τον ενόχλησε ότι η Αθήνα χτίζει συνεργασίες χωρίς να σκύβει το κεφάλι. Τον ενόχλησε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία υπάρχει, συνομιλεί και συμμετέχει ισότιμα. Και τον ενόχλησε ακόμη περισσότερο ότι το αφήγημα της τουρκικής μοναχικής κυριαρχίας στην περιοχή τρίζει κάθε φορά που συγκροτούνται σχήματα συνεργασίας έξω από την τροχιά της Άγκυρας.
Η απάντηση της Αθήνας ήταν το ελάχιστο
Η ελληνική απάντηση δεν ήταν ούτε υπερβολική ούτε «σκληρή». Ήταν το απολύτως στοιχειώδες. Γιατί όταν ένας ξένος υπουργός επιχειρεί να εγκαταστήσει καθεστώς επιτήρησης πάνω στις διεθνείς σχέσεις της χώρας σου, δεν απαντάς με αμηχανία, δεν ψελλίζεις ισορροπίες και δεν στρογγυλεύεις τις λέξεις. Απαντάς καθαρά: η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο κανενός, ούτε θα απολογείται επειδή δεν συμμορφώνεται με τις εμμονές της τουρκικής ηγεσίας.
Ο Φιντάν δεν μίλησε σαν υπουργός Εξωτερικών μιας γειτονικής χώρας. Μίλησε σαν πολιτικός επιστάτης που θεωρεί ότι η Ελλάδα πρέπει να κινείται με τουρκική άδεια. Εκεί ακριβώς έπρεπε να πέσει η πόρτα. Και έπεσε. Γιατί η εξωτερική πολιτική μιας κυρίαρχης χώρας δεν γράφεται στην Άγκυρα, δεν εγκρίνεται από τον τουρκικό εκνευρισμό και δεν μπαίνει στον γύψο επειδή η Τουρκία δεν αντέχει να βλέπει την Ελλάδα όρθια.