Όταν οι τιμές ανεβαίνουν, το κράτος εισπράττει περισσότερα, το χρέος εμφανίζεται καλύτερο ως ποσοστό του ΑΕΠ και ο πολίτης μένει με επιδόματα αντί για προοπτική.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει ότι «λυπάται και θυμώνει» όταν βλέπει την ακρίβεια να ροκανίζει το εισόδημα. Μόνο που η κοινωνία δεν χρειάζεται συγκίνηση από το Μαξίμου. Χρειάζεται πολιτική. Χρειάζεται μισθούς που να φτάνουν, αγορά που να λειτουργεί και κράτος που να μην κερδίζει πάνω στην απόγνωση των πολιτών.
Η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε ετήσιο πληθωρισμό 5,4% τον Απρίλιο του 2026, ενώ τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών δείχνουν υπεραπόδοση εσόδων, με τον ΦΠΑ να κινείται πάνω από τον στόχο σε προηγούμενα στοιχεία εκτέλεσης προϋπολογισμού. Την ίδια ώρα, η Κομισιόν προβλέπει ότι η σχέση χρέους/ΑΕΠ της Ελλάδας θα συνεχίσει να μειώνεται, κυρίως λόγω ονομαστικής ανάπτυξης και δημοσιονομικών πλεονασμάτων.
Η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο
Η ακρίβεια δεν είναι καταιγίδα. Δεν είναι σεισμός. Δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει και η κυβέρνηση το παρακολουθεί με θλίψη.
Είναι πολιτικό αποτέλεσμα.
Είναι αποτέλεσμα επιλογών.
Είναι αποτέλεσμα μιας αγοράς που αφήνεται να λειτουργεί υπέρ των ισχυρών και εις βάρος των πολλών.
Όταν το σούπερ μάρκετ γίνεται καθημερινός εφιάλτης, όταν το ρεύμα παραμένει μόνιμη απειλή, όταν το ενοίκιο καταπίνει μισό μισθό και όταν οι νέοι κοιτούν ξανά το εξωτερικό ως μόνη διέξοδο επιβίωσης, τότε δεν μιλάμε απλώς για οικονομικό πρόβλημα. Μιλάμε για εθνική φθορά.
Γιατί η ακρίβεια δεν αδειάζει μόνο πορτοφόλια. Αδειάζει σπίτια. Αδειάζει χωριά. Αδειάζει προοπτικές. Και στο τέλος επιδεινώνει ακόμη και το δημογραφικό, αφού ποιος νέος άνθρωπος μπορεί να κάνει οικογένεια όταν δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα;
Το κράτος κερδίζει, ο πολίτης χάνει
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία.
Όσο ανεβαίνουν οι τιμές, τόσο αυξάνονται και τα έσοδα από έμμεσους φόρους. Ο ΦΠΑ υπολογίζεται πάνω στην τιμή. Άρα όσο ακριβότερα αγοράζει ο πολίτης τρόφιμα, καύσιμα, υπηρεσίες και βασικά αγαθά, τόσο περισσότερα εισπράττει το κράτος.
Την ίδια ώρα, ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ βελτιώνεται όταν το ονομαστικό ΑΕΠ φουσκώνει. Δηλαδή η ακρίβεια, ενώ διαλύει την πραγματική ζωή του πολίτη, μπορεί να ομορφαίνει τους δημοσιονομικούς δείκτες.
Αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι λογιστική ψευδαίσθηση.
Και γι’ αυτό η δήλωση του πρωθυπουργού ότι «λυπάται και θυμώνει» δεν αρκεί. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι αν θυμώνει ο κ. Μητσοτάκης. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική του αφήνει την ακρίβεια να λειτουργεί ως μηχανισμός αφαίμαξης των πολλών και δημοσιονομικής άνεσης για το κράτος.
Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις; Υπάρχουν κανονικές λύσεις
Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι «δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις». Σωστά. Μόνο που κανείς δεν ζητά μαγεία. Ζητά κανονική διακυβέρνηση.
Υπάρχουν λύσεις που δεν είναι καθόλου μαγικές:
Έλεγχος της αισχροκέρδειας στην ενέργεια.
Πραγματική εποπτεία των τραπεζών και των υπερκερδών τους.
Πίεση στα ολιγοπώλια των σούπερ μάρκετ.
Μείωση έμμεσων φόρων σε βασικά αγαθά.
Στήριξη της παραγωγής και όχι μόνο των εισαγωγών.
Αύξηση μισθών με βάση το πραγματικό κόστος ζωής.
Χτύπημα στις τριγωνικές συναλλαγές και στις πρακτικές που φουσκώνουν τεχνητά τις τιμές.
Αυτά δεν είναι επανάσταση. Είναι τα αυτονόητα μιας σοβαρής πολιτείας.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχουν λύσεις. Το ερώτημα είναι γιατί δεν εφαρμόζονται.
Ποιοι θησαυρίζουν μέσα στην κρίση;
Όσο ο πολίτης μετράει ευρώ στο ταμείο, κάποιοι μετρούν υπερκέρδη.
Το καρτέλ της ενέργειας εξακολουθεί να λειτουργεί με όρους ισχύος. Οι τράπεζες εμφανίζουν υψηλή κερδοφορία, την ώρα που οι πολίτες πιέζονται από προμήθειες, επιτόκια και δάνεια. Τα σούπερ μάρκετ λειτουργούν σε μια αγορά όπου ο ανταγωνισμός συχνά μοιάζει περισσότερο με σύνθημα παρά με πραγματικότητα.
Και το κράτος; Το κράτος εμφανίζεται ως δήθεν προστάτης, ενώ στην πράξη εισπράττει από την ίδια ακρίβεια που υποτίθεται ότι πολεμά.
Αυτή είναι η μεγάλη πολιτική απάτη της εποχής: να παρουσιάζεται η κυβέρνηση ως θύμα της ακρίβειας, ενώ το δημοσιονομικό της μοντέλο ωφελείται από αυτή.
Κοινωνία με επιδόματα, κοινωνία χωρίς μέλλον
Μια κοινωνία που στηρίζεται στα επιδόματα είναι κοινωνία χωρίς σταθερότητα.
Με επίδομα δεν σχεδιάζεις οικογένεια.
Με επίδομα δεν παίρνεις σπίτι.
Με επίδομα δεν κρατάς τα παιδιά σου στην Ελλάδα.
Με επίδομα δεν χτίζεις παραγωγή, αξιοπρέπεια και μέλλον.
Τα επιδόματα μπορεί να είναι προσωρινό μαξιλάρι. Δεν μπορεί να είναι εθνική στρατηγική. Όταν η κυβέρνηση μοιράζει μικρές ενισχύσεις αφού πρώτα έχει αφήσει τις τιμές να εκτοξευθούν, δεν λύνει το πρόβλημα. Απλώς επιστρέφει ψίχουλα από αυτά που αφαιρέθηκαν.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται διαχείριση φτώχειας. Χρειάζεται σχέδιο ευημερίας.
Η ακρίβεια είναι το πιο βαρύ πολιτικό κατηγορητήριο κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Γιατί δεν χτυπά όλους το ίδιο.
Χτυπά τον μισθωτό.
Χτυπά τον συνταξιούχο.
Χτυπά τον νέο που σκέφτεται να φύγει.
Χτυπά την οικογένεια που δεν τολμά να κάνει παιδί.
Χτυπά την ίδια την Ελλάδα.
Και όσο το Μαξίμου μιλά για «θυμό» και «λύπη», η κοινωνία ζει με λογαριασμούς, αποδείξεις και άδεια πορτοφόλια.
Υπάρχει άλλος δρόμος.
Όχι μαγικός.
Όχι εύκολος.
Αλλά σοβαρός, δίκαιος και ορθολογικός.
Μακριά από το χάος Μητσοτάκη. Μακριά από την Ελλάδα των επιδομάτων. Κοντά σε μια χώρα όπου ο πολίτης δεν θα επιβιώνει με κουπόνια, αλλά θα ζει με αξιοπρέπεια.