Ένα έγκλημα διαρκείας με θύματα τους αγρότες και συνένοχο το κράτος
Δεν πρόκειται για «αγροτική αναταραχή».
Δεν πρόκειται για «υπερβολές», «συντεχνιακά αιτήματα» ή «μικροπολιτικά παιχνίδια».
Αυτό που εξελίσσεται σήμερα στον πρωτογενή τομέα είναι η τελική φάση μιας συντεταγμένης αποδόμησης της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα.
Οι αγρότες δεν κατεβαίνουν στον δρόμο επειδή «έχουν μάθει στις επιδοτήσεις». Κατεβαίνουν γιατί τους αφαιρέθηκε κάθε προοπτική επιβίωσης. Και οι πολίτες τους στηρίζουν, όχι από ιδεολογία, αλλά από ένστικτο αυτοσυντήρησης: γιατί καταλαβαίνουν ότι όταν πεθάνει ο αγρότης, η ακρίβεια δεν θα είναι πρόβλημα – θα είναι καθεστώς.
ΟΠΕΚΕΠΕ: η λεηλασία που πλήρωσαν οι τίμιοι
Το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων δεν ήταν «παθογένεια». Ήταν σύστημα.
Χρήματα της Ευρώπης που προορίζονταν για τον παραγωγό κατέληξαν σε απατεώνες, εικονικά βοσκοτόπια, κομματικούς διαμεσολαβητές και “ημέτερους”.
Και τι έκανε το κράτος;
Όχι μόνο δεν ανέκτησε ουσιαστικά τα κλεμμένα, αλλά τιμώρησε συλλογικά τον αγροτικό κόσμο με:
- καθυστερήσεις πληρωμών
- μπλοκαρίσματα
- καχυποψία απέναντι σε όλους
Ο έντιμος αγρότης αντιμετωπίζεται ως ύποπτος, ενώ ο απατεώνας έχει ήδη εξαφανίσει το χρήμα. Αυτό δεν είναι ανικανότητα. Είναι ηθική χρεοκοπία.
Ευλογιά και θανάτωση κοπαδιών: κρατική εγκατάλειψη
Χιλιάδες ζώα θανατώθηκαν. Οικογενειακά κοπάδια δεκαετιών εξαφανίστηκαν.
Όχι επειδή δεν υπήρχε λύση, αλλά επειδή δεν υπήρξε πρόληψη, σχέδιο, ετοιμότητα.
Η κυβέρνηση απέτυχε:
- να εξασφαλίσει εγκαίρως εργαλεία προστασίας
- να οργανώσει σοβαρή κτηνιατρική άμυνα
- να αποζημιώσει άμεσα και δίκαια
Για τον κτηνοτρόφο, αυτό δεν ήταν «υγειονομικό μέτρο». Ήταν οικονομική θανατική καταδίκη. Και το κράτος απλώς παρακολουθούσε.
ΚΑΠ 2028–2034: η επερχόμενη σφαγή
Η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική προμηνύει λιγότερα χρήματα, περισσότερες υποχρεώσεις, μεγαλύτερο κόστος.
Μείωση πόρων, πράσινες απαιτήσεις χωρίς χρηματοδοτική κάλυψη, γραφειοκρατία για μεγάλες εκμεταλλεύσεις – όχι για τον μικρό Έλληνα παραγωγό.
Όποιος δεν το βλέπει, εθελοτυφλεί.
Όποιος το βλέπει και δεν μιλά, συναινεί.
Mercosur: η χαριστική βολή
Η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur είναι η απόλυτη υποκρισία των Βρυξελλών:
- απαιτούν από τον Ευρωπαίο αγρότη υψηλά περιβαλλοντικά και εργασιακά στάνταρ
- και ταυτόχρονα ανοίγουν την αγορά σε προϊόντα που δεν τηρούν τίποτα από αυτά
Αυτό δεν είναι ελεύθερο εμπόριο. Είναι ανταγωνισμός χωρίς κανόνες.
Και ο χαμένος είναι προκαθορισμένος: ο μικρός και μεσαίος παραγωγός.
Γιατί οι πολίτες είναι με τους αγρότες
Γιατί βλέπουν αυτό που τα υπουργεία αρνούνται:
- χωρίς αγρότη δεν υπάρχει τρόφιμο
- χωρίς τρόφιμο δεν υπάρχει κοινωνική σταθερότητα
- χωρίς πρωτογενή τομέα δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία
Η στήριξη στις κινητοποιήσεις είναι κραυγή ενσυναίσθησης:
«Αν τους αφήσουμε να τους τελειώσουν, αύριο είμαστε εμείς».
Το έγκλημα πίσω από όλα: ανυπαρξία στρατηγικής
Δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ εισέρρευσαν στον αγροτικό τομέα τις τελευταίες δεκαετίες.
Πού πήγαν;
Όχι σε υποδομές.
Όχι σε αναδιάρθρωση.
Όχι σε συλλογικά σχήματα, νερό, έρευνα, μεταποίηση.
Πήγαν:
- σε πελατειακές πολιτικές
- σε αποσπασματικές ενισχύσεις
- σε ένα σύστημα που έμαθε να μοιράζει χρήμα, όχι να χτίζει παραγωγή
Το αποτέλεσμα είναι σήμερα μπροστά μας:
Ένας πρωτογενής τομέας γονατισμένος, γερασμένος, χωρίς διάδοχη γενιά.
Οι αγρότες δεν ζητούν χάρη.
Ζητούν να μην τους σκοτώνει το ίδιο τους το κράτος.
Και αν αυτός ο αγώνας χαθεί, τότε δεν θα μιλάμε πια για μπλόκα και απεργίες.
Θα μιλάμε για επισιτιστική εξάρτηση, για ύπαιθρο-φάντασμα και για μια χώρα που επέλεξε να εισάγει ό,τι θα μπορούσε να παράγει.
Αυτό δεν είναι αγροτικό ζήτημα.
Είναι ζήτημα επιβίωσης της κοινωνίας.