Στην Ελλάδα, έχουμε μια παλιά τέχνη: όταν η κοινωνία βυθίζεται, όταν η αγορά στενάζει, όταν τα νοικοκυριά μπαίνουν σε λειτουργία “επιβίωσης”, η Αυτοδιοίκηση κοιτάζει αλλού.
Σαν να μην υπάρχει η πραγματικότητα.
Σαν να ζούμε σε δύο παράλληλους κόσμους.
Στον έναν κόσμο, οι επιχειρήσεις της Χαλκίδας βρίσκονται στο γόνατο.
Στον άλλον κόσμο, ο Δήμος συνεχίζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα, συζητώντας για έργα, σχέδια, φωτογραφίες, διαγωνισμούς, “όραμα”, κορδέλες και μακέτες.
Αλλά ας το πούμε επιτέλους καθαρά:
Δεν υπάρχει όραμα όταν δεν υπάρχει επιβίωση.
Η Ευρώπη καίγεται – και εμείς παίζουμε με τις μπογιές
Η οικονομική εξαθλίωση δεν είναι ελληνική πατέντα. Παντού στην Ευρώπη, Δήμοι και Περιφέρειες τρέχουν σαν τρελοί να στηρίξουν τις τοπικές επιχειρήσεις:
τοπικά ταμεία, φοροελαφρύνσεις, επιδοτήσεις λειτουργικού κόστους, δημοτικά γραφεία συμβουλευτικής, ψηφιακές πλατφόρμες πωλήσεων, προγράμματα επιμόρφωσης, συνεργασίες με πανεπιστήμια, ακόμα και δωρεάν υποδομές για μικρές επιχειρήσεις.
Κι εμείς;
Εμείς εδώ παίζουμε άμυνα απέναντι στην πραγματικότητα.
Ρίχνουμε μια ματιά προς την Ευρώπη μόνο για τις φωτογραφίες.
Όχι για τις λύσεις.
Απλή ερώτηση: ο Δήμος Χαλκιδέων ξέρει σε τι κατάσταση βρίσκεται η αγορά του;
Ξέρει πόσες επιχειρήσεις είναι δύο και τρεις μήνες πίσω σε εισφορές;
Ξέρει πόσες δουλεύουν με προσωπικό-σκιές;
Ξέρει πόσες θα κλείσουν μέσα στο 2025;
Ξέρει πώς επιβιώνει ο μικρός επαγγελματίας;
Ρητορικές ερωτήσεις.
Δεν ξέρει. Γιατί δεν έχει κάνει ποτέ “μελέτη επί εδάφους”.
Καμία σοβαρή αποτύπωση της πραγματικότητας.
Καμία στρατηγική επιβίωσης της τοπικής οικονομίας.
Μόνο ευχολόγια.
Ο Δήμος του… PowerPoint
Όταν ο Δήμος δεν έχει καθαρή εικόνα της κατάστασης, τότε παράγει αυτό που όλοι έχουμε συνηθίσει:
ωραίες κουβέντες, διαβουλεύσεις για τα μάτια του κόσμου, παρουσιάσεις που θα ζήλευε και σχολή γραφιστικής, και βέβαια… αναρτήσεις.
Όλα για την ψηφιακή κορνίζα.
Καμία σχέση με την πραγματικότητα του μαγαζιού που δεν βγαίνει.
Του φούρνου που παλεύει με το ρεύμα.
Του συνεργείου που έχει μηδέν ρευστότητα.
Της μικρής οικογενειακής επιχείρησης που δουλεύει μόνο για να κρατηθεί όρθια μέχρι τον επόμενο μήνα.
Χρειαζόμαστε έναν Δήμο που να μπει στην πραγματικότητα – όχι να τη ζωγραφίζει
Και η πραγματικότητα λέει το εξής απλό:
Πριν από τις αναπλάσεις, πριν από τις “έξυπνες πόλεις”, πριν από τις μακέτες και τις κορδέλες, χρειάζεται σχέδιο σωτηρίας της τοπικής οικονομίας.
Τίποτα άλλο δεν έχει προτεραιότητα.
Τίποτα.
Η λύση υπάρχει – απλώς δεν την έχουμε αγγίξει
Μελέτη πεδίου, καταγραφή των επιχειρήσεων, στοχευμένα μέτρα, αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πρακτικών, συνεργασία με Επιμελητήριο, Πανεπιστήμιο και συλλόγους επαγγελματιών, πρόγραμμα στήριξης σε επίπεδο Δήμου.
Τόσο δύσκολο είναι;
Όχι.
Αλλά χρειάζεται κάτι που έχει γίνει είδος υπό εξαφάνιση: πολιτικό θάρρος και ικανότητα.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλες μακέτες. Χρειάζεται οξυγόνο.
Αν δεν στηριχθεί άμεσα η τοπική αγορά, ό,τι έργο και να γίνει μετά, θα γίνει για μια πόλη με άδεια μαγαζιά, με νεκρό εμπορικό ιστό και με ανθρώπους που απλώς… άντεξαν όσο μπόρεσαν.
Η πόλη δεν είναι τα έργα της.
Η πόλη είναι ο κόσμος της.
Και αυτόν τον κόσμο τον έχουμε αφήσει μόνο του.
Αν ο Δήμος Χαλκιδέων δεν θέλει να μείνει στην Ιστορία ως “ο Δήμος των παρουσιάσεων ενώ η αγορά κατέρρεε”, τότε ήρθε η ώρα να κάνει το προφανές:
Να σκύψει στην πραγματικότητα και να πολεμήσει για την επιβίωση των επιχειρήσεων.
ΤΩΡΑ — όχι όταν θα είναι αργά.