Ο «Καλλικράτης» ένωσε πέντε διαφορετικούς δήμους, αλλά δεν έλυσε τις τεράστιες διοικητικές και κοινωνικές ανισότητες. Δεκαπέντε χρόνια μετά, οι δημότες εξακολουθούν να περιμένουν δρόμους, ασφαλές νερό, υποδομές και πραγματική ανάπτυξη.
Ο Δήμος Κύμης–Αλιβερίου μπορεί να είναι μεγάλος στον χάρτη, αλλά παραμένει μικρός στην αποτελεσματικότητα.
Η συνένωση των πρώην Δήμων Κύμης, Κονιστρών, Αυλώνος, Δυστίων και Ταμυνέων δημιούργησε έναν διοικητικό γίγαντα με πήλινα πόδια. Πέντε διαφορετικές περιοχές, με τεράστιες αποστάσεις, διαφορετικές ανάγκες, άλλες οικονομικές δραστηριότητες και χρόνια προβλήματα, κλήθηκαν ξαφνικά να διοικηθούν από ένα ενιαίο κέντρο. Οι πέντε σημερινές δημοτικές ενότητες αποτυπώνονται και στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Κύμης–Αλιβερίου.
Οι «Νέοι Ορίζοντες» είχαν αντιταχθεί εξαρχής σε αυτήν τη διοικητική κατασκευή, προειδοποιώντας ότι ο νέος δήμος έπρεπε να χωριστεί σε δύο λειτουργικές ενότητες: Κύμη–Κονίστρες–Αυλώνας και Αλιβέρι–Δύστος.
Η πραγματικότητα που ακολούθησε δεν διέψευσε αυτές τις ανησυχίες.
Ένας δήμος μέσα στο διοικητικό χάος
Με την ανάληψη της πρώτης δημοτικής αρχής από τον Δημήτρη Θωμά, αποκαλύφθηκε –σύμφωνα με όσα υποστηρίζει η παράταξή του– ένας κυκεώνας συσσωρευμένων εκκρεμοτήτων: ακατάστατα οικονομικά στοιχεία, καθυστερήσεις στην καταμέτρηση της κατανάλωσης νερού, ανείσπρακτες οφειλές, εγκαταλειμμένα δίκτυα, παροπλισμένα οχήματα και υπηρεσίες χωρίς σαφή οργάνωση.
Αυτές είναι σοβαρές καταγγελίες και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοιες, όχι ως δικαστικά αποδεδειγμένα γεγονότα χωρίς τα αντίστοιχα έγγραφα. Το πολιτικό συμπέρασμα, όμως, παραμένει: ο νέος δήμος ξεκίνησε χωρίς κοινό βηματισμό, χωρίς ενιαία διοικητική κουλτούρα και χωρίς μηχανισμό ικανό να αντιμετωπίσει ισότιμα τις ανάγκες όλων των περιοχών.
Η τότε διοίκηση επιχείρησε να οργανώσει τον δήμο από την αρχή, να αξιοποιήσει προσωπικό και χρηματοδοτικά εργαλεία και να δώσει ίσες ευκαιρίες στις δημοτικές ενότητες. Η ανεξάρτητη πολιτική της πορεία, ωστόσο, την έφερε σε σύγκρουση με κομματικούς, επιχειρηματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς.
Και κάπου εκεί, η πολιτική σταμάτησε να αφορά τον τόπο και άρχισε να αφορά την εξόντωση του αντιπάλου.
Όταν η πολιτική μεταφέρεται στα δικαστήρια
Ο Δημήτρης Θωμάς οδηγήθηκε επανειλημμένα ενώπιον της Δικαιοσύνης. Ο αριθμός των «πάνω από 35 αθωώσεων» που αναφέρεται στην παρέμβαση των υποστηρικτών του χρειάζεται πλήρη δικαστική τεκμηρίωση. Υπάρχουν, όμως, συγκεκριμένες και δημόσια καταγεγραμμένες αθωωτικές αποφάσεις.
Χαρακτηριστικότερη είναι η ομόφωνη αθώωσή του, τον Οκτώβριο του 2023, από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, μαζί με ακόμη έξι συγκατηγορουμένους, για υπόθεση απιστίας και έκδοσης ψευδούς βεβαίωσης. Η υπόθεση είχε παραμείνει ανοιχτή επί εννέα χρόνια. Η σχετική δικαστική εξέλιξη καταγράφηκε δημόσια.
Το ζήτημα δεν είναι να μετατραπεί κανείς σε δικαστή. Το ζήτημα είναι αν η δικαστική εκκρεμότητα χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό όπλο, ώστε ένας αντίπαλος να εμφανίζεται διαρκώς ως «υπόδικος» πριν υπάρξει τελεσίδικη κρίση.
Διότι οι κατηγορίες δημιουργούν πρωτοσέλιδα. Οι αθωώσεις, εννέα χρόνια αργότερα, συνήθως περνούν στα ψιλά.
Το 2019 η εκλογική αναμέτρηση κρίθηκε οριακά, με τον Θανάση Μπουραντά να λαμβάνει 50,64% και τον Δημήτρη Θωμά 49,36%, σύμφωνα με τα επίσημα εκλογικά αποτελέσματα. Σήμερα δήμαρχος είναι ο Νίκος Μπαράκος, ο οποίος εξελέγη το 2023 με 51,20%, όπως αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου.
Τα πρόσωπα άλλαξαν. Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, παραμένει: άλλαξε ο Δήμος;
Ποιος θα ασχοληθεί επιτέλους με τον τόπο;
Ο δρόμος Χαλκίδας–Κύμης εξακολουθεί να αποτελεί διαδρομή αγωνίας. Μπορεί η ευθύνη να μην ανήκει αποκλειστικά στον Δήμο, αλλά η δημοτική αρχή οφείλει να απαιτεί, να πιέζει και να λογοδοτεί για τις ενέργειές της.
Το λιμάνι της Κύμης περιμένει ακόμη την αναπτυξιακή προοπτική που του αξίζει.
Το νερό παραμένει πηγή ανασφάλειας αντί να αποτελεί αυτονόητο δημόσιο αγαθό.
Οι αγροτικοί δρόμοι, οι βασικές υποδομές, η υγεία, η παιδεία και ο πολιτισμός δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με φωτογραφίες, ευχολόγια και ανακοινώσεις. Ορισμένα από αυτά τα ζητήματα ξεπερνούν τις στενές αρμοδιότητες του Δήμου. Κανένα, όμως, δεν ξεπερνά την πολιτική του ευθύνη να τα διεκδικεί.
Οι δημότες δεν χρειάζονται άλλον έναν εμφύλιο παρατάξεων. Χρειάζονται χρονοδιαγράμματα, χρηματοδοτήσεις, έργα και καθαρούς λογαριασμούς. Χρειάζονται μια δημοτική αρχή που θα μετριέται από όσα παραδίδει και όχι από το πόσο αποτελεσματικά πολεμά τον αντίπαλό της.
Η ανασύνταξη των δυνάμεων της προόδου δεν μπορεί να σημαίνει επιστροφή στο παρελθόν από νοσταλγία. Πρέπει να σημαίνει επιστροφή στην πολιτική με σχέδιο, γνώση, λογοδοσία και αποφασιστικότητα.
Γιατί η Κύμη, το Αλιβέρι, οι Κονίστρες, ο Αυλώνας και ο Δύστος δεν αντέχουν άλλη χαμένη δεκαετία. Και η ελπίδα δεν θα χαμογελάσει στον τόπο από μόνη της. Κάποιοι πρέπει επιτέλους να δουλέψουν γι’ αυτήν.