Δεν είναι “σενάριο”. Δεν είναι “δημοσιογραφική υπερβολή”. Είναι τραπεζικό ίχνος.
Η προπληρωμένη κάρτα στο όνομα του Αιμίλιου Κοσμίδη —η κάρτα που φέρεται να χρησιμοποιήθηκε για αγορές υπηρεσιών σχετικών με τα μολυσμένα SMS του Predator— μπαίνει στη δικογραφία, γίνεται αναγνωστέο έγγραφο στο δικαστήριο και κουβαλάει ημερομηνίες, συναλλαγές και όγκο κινήσεων. Με άλλα λόγια: ό,τι δεν “έπρεπε” να υπάρχει για να μείνει η υπόθεση στο συρτάρι, υπάρχει.
Και κάπου εδώ ξεκινά το πραγματικό πρόβλημα: πριν από περίπου έναν χρόνο, η ηγεσία της Δικαιοσύνης επέλεξε να κλείσει την πόρτα. Να αρχειοθετήσει τις μηνύσεις Κουκάκη και Ανδρουλάκη κατά του Κοσμίδη, με υπογραφή και συναίνεση στην κορυφή. Τότε βιασύνη. Τώρα, χαρτί στο ακροατήριο. Τότε “τελειώσαμε”. Τώρα, ο φάκελος ξαναμιλάει — και μιλάει με αριθμούς.
Το «σφυρί» (εκεί που πονάει)
Αν η κάρτα έχει πρώτη συναλλαγή από την έκδοση και τελευταία συναλλαγή σε συγκεκριμένη ημερομηνία, τότε δεν μιλάμε για “αέρα”. Μιλάμε για χρονικό αποτύπωμα μιας διαδρομής χρήματος. Και όταν η τελευταία κίνηση “συμπίπτει” με γεγονότα-κλειδιά της υπόθεσης (servers, μετακινήσεις, εξαφανίσεις τεκμηρίων, ό,τι κι αν αποδειχθεί), τότε δεν υπάρχει άλλο περιθώριο για τη γνωστή ελληνική τεχνική: να κουκουλώσουμε τον κρίκο για να μη φτάσουμε στην αλυσίδα.
Κι εδώ είναι το ερώτημα που δεν παρακάμπτεται:
Ποιος αποφάσισε ότι ο Κοσμίδης είναι “εκτός κάδρου” — και με ποια έρευνα;
Διότι αν σήμερα η δίκη διαβάζει τραπεζικά στοιχεία που δείχνουν κίνηση, τότε κάποιος χθες είτε δεν τα ζήτησε, είτε δεν τα αξιολόγησε, είτε προτίμησε να τα προσπεράσει. Και όποια από τις τρεις εκδοχές κι αν ισχύει, το αποτέλεσμα είναι ένα: η αρχειοθέτηση δεν μοιάζει με δικαιοσύνη· μοιάζει με τακτοποίηση.
Το πραγματικό διακύβευμα
Το Predator δεν είναι “μία υπόθεση παρακολούθησης”. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Και όταν εμφανίζεται οικονομικό ίχνος που δείχνει ποιος πλήρωνε, πότε, πόσο και σε ποια χρονική αλληλουχία, τότε δεν μιλάμε για “πολιτικό θόρυβο”. Μιλάμε για συγκεκριμένα πρόσωπα, συγκεκριμένες κινήσεις, συγκεκριμένες ευθύνες.
Η κοινωνία δεν ζητά ρητορικές δηλώσεις. Ζητά ένα πράγμα:
να πάψει η Ελλάδα να είναι το μέρος όπου οι υποκλοπές έχουν πάντα “άγνωστο πληρωτή” και οι φάκελοι “κλείνουν μόνοι τους”.