Κάποτε, η Λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου είχε τη δική της μικρή, καθημερινή μαγεία. Τα δεντράκια της ― ίσως όχι τα μεγαλύτερα, ούτε τα πιο εντυπωσιακά ― όμως ήταν εκεί. Σιωπηλοί σύντροφοι της πόλης, κουβαλούσαν το δικό τους κομμάτι ζωής μέσα στα χρόνια.
Το καλοκαίρι, τους έδινες μια ματιά και αμέσως ένιωθες μια δροσιά που δεν περιγραφόταν. Το φθινόπωρο, τα φύλλα τους έπεφταν στο δρόμο σαν χρυσόσκονη που στόλιζε την καθημερινότητα. Και τον χειμώνα, ακόμη κι όταν έμεναν γυμνά, σου θύμιζαν ότι η άνοιξη δεν είναι ποτέ μακριά.
Κι ύστερα… σιώπησαν.
Κόπηκαν.
Και μεμιάς ο δρόμος έγινε πιο γυμνός απ’ όσο περιμέναμε.
Σήμερα, κοιτάζεις τη λεωφόρο και μοιάζει σαν να λείπει κάτι πολύ παραπάνω από λίγα δέντρα. Μοιάζει σαν να λείπει ένα κομμάτι χαρακτήρα, σαν να αφαιρέθηκε ένα χρώμα από την παλέτα της πόλης. Ένας χώρος που κάποτε ήταν ζωντανός, τώρα φαίνεται πιο άδειος, πιο σκληρός, πιο ξένος.
Δεν είναι τυχαίο που πολλοί νιώθουν απογοήτευση ή λύπη. Το πράσινο, όταν χάνεται, μας δείχνει πόσο πολύ το είχαμε δεδομένο. Πόσο μεγάλη δύναμη έχουν λίγα κλαδιά, λίγες ρίζες, λίγο σκιάς.
Θα φυτευτούν νέα δέντρα, λένε. Ίσως πιο πολλά, ίσως πιο υγιή. Μα αυτά που έφυγαν είχαν τη δική τους χάρη. Τη δική τους ιστορία. Δεν αντικαθίσταται εύκολα η μνήμη μιας διαδρομής που σκιάστηκε από τα ίδια φύλλα για δεκαετίες.
Η πόλη αλλάζει, προχωρά, αναπλάθεται.
Αλλά κι εμείς, οι άνθρωποί της, κουβαλάμε τη νοσταλγία του παλιού πρασίνου. Γιατί μέσα σε αυτό το πράσινο δεν βλέπαμε μόνο δέντρα. Βλέπαμε συνήθειες, αναμνήσεις, στιγμές.
Ίσως, τελικά, αυτός να είναι ο λόγος που η απουσία τους μας βαραίνει τόσο:
τα δέντρα δεν ήταν απλώς μέρος του δρόμου — ήταν μέρος κι από εμάς.
Δείτε το video: Facebook