Η Ιστορία του 1821 δεν γράφτηκε μόνο από ονόματα που μπήκαν στα βιβλία.
Γράφτηκε και από ψυχές που μάτωσαν για την ελευθερία και μετά τις κατάπιε η σιωπή.
Μία από αυτές ήταν η Σταυριάνα Σάββαινα.
Μια γυναίκα που είδε τον άντρα της να εκτελείται από τους Οθωμανούς. Μια μάνα με τέσσερα παιδιά, που μέσα σε μια στιγμή έχασε σπίτι, στήριγμα, ζωή όπως την ήξερε. Και όμως, δεν γονάτισε. Δεν κρύφτηκε πίσω από τον πόνο της. Δεν έμεινε θεατής της Ιστορίας.
Άφησε τα παιδιά της για να σωθούν, πήρε ό,τι είχε απομείνει από την περιουσία της και μπήκε στον Αγώνα.
Όχι για να τη δοξάσουν.
Όχι για να τη θυμούνται.
Αλλά για να πολεμήσει.
Για πέντε ολόκληρα χρόνια βρέθηκε μέσα στις μάχες, κουβαλώντας πυρίτιδα και φυσίγγια κάτω από καταιγισμό πυρών, δίπλα σε άντρες που μάχονταν για την ελευθερία. Δεν ζήτησε ρόλο. Τον κέρδισε με αίμα, αντοχή και ψυχή.
Η Σταυριάνα Σάββαινα δεν είναι απλώς μια λησμονημένη μορφή του ’21.
Είναι η απόδειξη ότι η Επανάσταση δεν είχε μόνο ήρωες με σπαθιά και αξιώματα, αλλά και γυναίκες που σήκωσαν στην πλάτη τους το βάρος της πατρίδας, χωρίς να ζητήσουν τίποτα.
Η λευτεριά αυτού του τόπου δεν χτίστηκε μόνο από εκείνους που έγραψε η επίσημη Ιστορία. Χτίστηκε και από εκείνους που πρώτα πρόσφεραν τα πάντα και μετά ξεχάστηκαν.
Η Σταυριάνα Σάββαινα δεν ζητά δόξα. Ζητά να πάψει η λήθη να είναι η δεύτερη εκτέλεσή της.