Δεν πρόκειται για επενδύσεις. Πρόκειται για μεταφορά γης, κατοικίας και τοπικού πλούτου από μια κοινωνία εξουθενωμένη σε μηχανισμούς κερδοσκοπίας που πατούν πάνω σε πλειστηριασμούς, χρέη και κρατική συνενοχή.
Η Ελλάδα δεν «αναπτύσσεται». Ρευστοποιείται. Και όσο το κράτος βαφτίζει το ξεπούλημα «πρόοδο», τόσο οι πολίτες χάνουν σπίτια, επιχειρήσεις, ακτές και τελικά τον ίδιο τον έλεγχο του τόπου τους.
Το έγκλημα δεν είναι αόρατο — είναι σχεδιασμένο
Ας τελειώνουμε με το παραμύθι της «ουδέτερης αγοράς». Ουδέτερη αγορά δεν υπάρχει όταν ο ένας οδηγείται στον πλειστηριασμό και ο άλλος περιμένει στη γωνία με ρευστό για να αρπάξει το ακίνητο σε τιμή κατάρρευσης. Ουδέτερη αγορά δεν υπάρχει όταν η πρώτη κατοικία, η μικρή τουριστική μονάδα, το παραλιακό οικόπεδο και το οικογενειακό μαγαζί γίνονται λεία ενός συστήματος που πρώτα συνθλίβει και μετά αγοράζει.
Αυτό δεν είναι οικονομία. Είναι πολιτικά οργανωμένη αφαίμαξη. Είναι το μοντέλο μιας χώρας που έσπρωξε τους πολίτες της στη χρεοκοπία και μετά έβγαλε στο σφυρί τα απομεινάρια τους. Και τώρα ζητά και χειροκρότημα επειδή βρήκε αγοραστές.
Ο μηχανισμός έχει ονοματεπώνυμο
Πρώτα οι τράπεζες ξεφορτώθηκαν τα δάνεια. Μετά εμφανίστηκαν τα funds. Ύστερα ήρθαν οι servicers, οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, οι βίαιες ρευστοποιήσεις και η μετατροπή της κοινωνικής καταστροφής σε επενδυτικό προϊόν. Παράλληλα, η Golden Visa λειτούργησε ως επίσημη κρατική πρόσκληση: ελάτε να αγοράσετε μια χώρα που λυγίζει.
Έτσι στήθηκε η μεγάλη μπίζνα.
Οι τράπεζες καθάρισαν ισολογισμούς.
Τα funds μάζεψαν περιουσία.
Οι servicers εκτέλεσαν τη βρόμικη δουλειά.
Το κράτος έκανε τον τροχονόμο.
Και οι τοπικές κοινωνίες έμειναν να κοιτούν τον τόπο τους να περνά σε άλλα χέρια.
Αυτή είναι η αλήθεια χωρίς φτιασίδια: δεν έχουμε επενδυτική άνθηση. Έχουμε real estate αποικιοποίηση με κρατική άδεια, τραπεζική προστασία και επικοινωνιακή συγκάλυψη.
Η ευθύνη είναι πολιτική — και είναι βαριά
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι «δεν ήξερε». Ήξεραν όλοι. Ήξεραν τι θα φέρει η έκρηξη των πλειστηριασμών. Ήξεραν τι σημαίνει να αφήνεις παραλιακές ζώνες, νησιά και τουριστικές περιοχές έρμαια στην κερδοσκοπία. Ήξεραν τι σημαίνει να μην προστατεύεις την πρώτη κατοικία, να μην βάζεις όριο στη συγκέντρωση ακινήτων, να μην ελέγχεις ποιος αγοράζει, πόσα αγοράζει και με ποια εταιρικά πέπλα κρύβεται.
Δεν πρόκειται για αμέλεια. Πρόκειται για πολιτική επιλογή.
Επέλεξαν να κάνουν τη στέγη χρηματιστηριακό χαρτί.
Επέλεξαν να κάνουν την ελληνική περιφέρεια πεδίο λεηλασίας.
Επέλεξαν να παραδώσουν γη και κοινωνικό χώρο στο πιο επιθετικό κεφάλαιο.
Επέλεξαν να πουλήσουν την εκτόπιση ως «μεταρρύθμιση».
Και τώρα, αφού άνοιξαν διάπλατα την πόρτα, παριστάνουν πως δεν βλέπουν τη δημογραφική, κοινωνική και οικονομική αλλοίωση που γεννά η ίδια τους η πολιτική.
Η Ελλάδα δεν αδειάζει μόνη της. Την αδειάζουν.
Δεν ξεπουλιέται από ατύχημα. Την ξεπουλούν.
Δεν χάνει τον χαρακτήρα της από φυσικό νόμο. Τον παραδίδουν κομμάτι-κομμάτι, με υπογραφές, με νόμους, με πλατφόρμες πλειστηριασμών και με κυβερνητικά χαμόγελα μπροστά στους «επενδυτές».
Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι αγοράζουν.
Το πρόβλημα είναι ότι μια ολόκληρη πολιτική τάξη αποφάσισε να πουλήσει.
Να πουλήσει σπίτια, γη, ακτές, πόλεις, χωριά και μαζί την τελευταία ψευδαίσθηση ότι αυτή η χώρα ανήκει ακόμη στους ανθρώπους της.
Αυτό δεν είναι ανάπτυξη.
Είναι εκποίηση εθνικής κλίμακας.
Και οι υπεύθυνοι δεν είναι αόρατοι. Φορούν γραβάτες, ψηφίζουν νόμους, υπογράφουν διευκολύνσεις και μετά ζητούν από την κοινωνία να σωπάσει μπροστά στο πλιάτσικο.