Η πολιτική δεν είναι χόμπι για τους “ψαγμένους”. Είναι ο μηχανισμός με τον οποίο μοιράζονται ισχύς, χρήμα, δικαιώματα και μέλλον. Κι αν δεν συμμετέχεις, δεν μένεις ουδέτερος. Απλώς παραδίνεις το τιμόνι.
Τι είναι η πολιτική στην πράξη; Είναι ο λογαριασμός του ρεύματος και οι φόροι. Είναι το νοσοκομείο που “δεν έχει προσωπικό”. Είναι το σχολείο που στάζει, ο δρόμος που σκοτώνει, η ασφάλεια της γειτονιάς, ο μισθός που δεν φτάνει, η σύνταξη που “κουρεύεται”, η δουλειά που γίνεται λάστιχο. Πολιτική είναι και η σιωπή που βαφτίζεται “ρεαλισμός”. Και οι αποφάσεις που παίρνονται “χωρίς εσένα, για εσένα”.
Κι εδώ είναι το δύσκολο: ο πολίτης έχει καθήκον. Όχι να γίνει κομματικός στρατιώτης, ούτε να ζει μέσα σε συνελεύσεις. Αλλά να κάνει τα ελάχιστα που κρατούν μια κοινωνία όρθια: να ενημερώνεται, να ψηφίζει, να ελέγχει, να ρωτά, να ζητά λογαριασμό. Να μην καταπίνει “αόρατα” έργα, “καλές προθέσεις” και “δεν ξέραμε”.
Γιατί όποιος απέχει, δεν αποφεύγει την πολιτική. Αποφεύγει μόνο την ευθύνη. Και τότε η πολιτική δεν εξαφανίζεται — απλώς γίνεται μονοπώλιο των οργανωμένων, των θορυβωδών, των συμφερόντων. Και μετά έρχεται το γνωστό θέατρο: “μα πώς φτάσαμε εδώ;”
Η αποχή δεν είναι ηθική ανωτερότητα. Είναι εκχώρηση. Είναι άδεια χρήσης της ζωής σου σε τρίτους.
Αν δεν ασχοληθείς εσύ με την πολιτική, θα ασχοληθεί η πολιτική με εσένα. Και συνήθως… χωρίς την άδειά σου.