Η ζωή, μετά από μια συγκεκριμένη ηλικία, αλλάζει.
Όχι θεαματικά, αλλά ουσιαστικά.
Δεν υπάρχει πια επιθυμία για δράματα, συγκρούσεις, ατέρμονες εξηγήσεις. Η ενέργεια δεν περισσεύει για θορύβους χωρίς περιεχόμενο. Εκεί ξεκινά ένα είδος εσωτερικής «επιλογής». Όχι επιθετικής, ούτε αμυντικής. Μιας επιλογής ήρεμης, σχεδόν αρχιτεκτονικής: τι μένει και τι φεύγει.
Σιγά σιγά επιλέγουμε να περιβάλλουμε τον εαυτό μας με όλο και λιγότερους ανθρώπους. Όχι από ψυχρότητα, αλλά από ακρίβεια. Η σιωπή παύει να είναι αμηχανία και γίνεται στάση ζωής. Κάποιες φορές, ακόμη και η απουσία γίνεται πράξη φροντίδας προς τον εαυτό μας.
Αφιερωνόμαστε μόνο σε ό,τι είναι σε ειρήνη με τον εαυτό του. Σε ανθρώπους, σχέσεις και καταστάσεις που δεν απαιτούν εξηγήσεις για να σταθούν. Αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι – όχι όπως φαίνονται, ούτε όπως τα ωραιοποιεί η συνήθεια.
Το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας το κρατάμε για λίγους. Για εκείνους που ξέρουν να πηγαίνουν βαθιά. Που αντέχουν τη σιωπή. Που δεν φοβούνται την αλήθεια. Μαθαίνουμε να σωπαίνουμε για πολλά και να αφήνουμε ακόμη περισσότερα. Λόγια που δεν οδηγούν πουθενά. Σχέσεις που επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους χωρίς νόημα.
Στο τέλος, η ζωή οργανώνεται γύρω από έναν απλό αλλά αυστηρό άξονα: το χρήσιμο και το άχρηστο. Και ό,τι είναι άχρηστο – όσο οικείο κι αν είναι – δεν μας χρησιμεύει πια. Απαλλασσόμαστε από λέξεις, ανθρώπους, αντικείμενα. Όχι με θυμό, αλλά με διαύγεια.
Κρατάμε μόνο ό,τι μας κάνει καλύτερους. Πιο ήρεμους. Πιο καθαρούς. Πιο αληθινούς.
Για τα υπόλοιπα, μαθαίνουμε την πιο δύσκολη και πιο απελευθερωτική τέχνη: την τέχνη της αδιαφορίας.
Όχι ως αδιαφορία για τη ζωή.
Αλλά ως σεβασμό στον εαυτό μας.
Nikos Papiggis
Dott. Architetto – Firenze & Atene