Σε κάθε νοσοκομείο, κάθε κλινική και κάθε μονάδα φροντίδας, η ανθρώπινη ζωή εξαρτάται απόλυτα από την επάρκεια και την επαγγελματική ετοιμότητα του υγειονομικού προσωπικού. Όμως, τα τελευταία χρόνια, η συνεχής αποψίλωση των δομών υγείας από κρίσιμο προσωπικό έχει φέρει το σύστημα στα όριά του. Η έλλειψη νοσηλευτών, γιατρών και εργαστηριακών υπαλλήλων δεν είναι πλέον ένα ζήτημα οργανωτικής δυσλειτουργίας – είναι μια καθημερινή απειλή για τη ζωή των ασθενών.
Το ανθρώπινο λάθος δεν είναι επιλογή – είναι αποτέλεσμα πίεσης
Η μετάγγιση αίματος αποτελεί μία από τις πιο κρίσιμες και ευαίσθητες ιατρικές πράξεις. Χρειάζεται ακρίβεια, αυστηρούς ελέγχους και πλήρη συγκέντρωση. Κάτω από συνθήκες έντασης και εξάντλησης, όπου ένας νοσηλευτής καλείται να καλύψει ρόλους δύο ή και τριών ανθρώπων, οι πιθανότητες για λάθος αυξάνονται δραματικά. Και ένα τέτοιο λάθος μπορεί να είναι μοιραίο.
Το προσωπικό «φωνάζει» – θα ακούσει κανείς;
Οι εργαζόμενοι στην υγεία ζητούν το αυτονόητο: επαρκή στελέχωση, σταθερό ωράριο, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και συνεχή εκπαίδευση. Δεν πρόκειται για συνδικαλιστικά αιτήματα – πρόκειται για το βασικό θεμέλιο μιας ασφαλούς και λειτουργικής παροχής φροντίδας. Όταν ένας νοσηλευτής καλείται να διαχειριστεί 30 ασθενείς σε μια βάρδια, όταν τα τμήματα μένουν με το 50% του προβλεπόμενου προσωπικού, τότε δεν είναι θέμα «ατομικής ευθύνης». Είναι συστημική αποτυχία.
Η Πολιτεία οφείλει να δράσει – ΤΩΡΑ
Η αναπλήρωση των κενών θέσεων δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Απαιτούνται:
- Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.
- Κίνητρα για την παραμονή των επαγγελματιών υγείας στη δημόσια δομή.
- Επένδυση στην εκπαίδευση και διαρκή επιμόρφωση.
- Αναγνώριση του επαγγελματικού κινδύνου και των συνθηκών εργασίας.
Γιατί κάθε καθυστέρηση μετριέται σε ζωές
Όταν ένας ασθενής χάνει τη ζωή του από λάθος μετάγγιση, δεν φταίει ο «ανθρώπινος παράγοντας». Φταίει ένα σύστημα που επιμένει να λειτουργεί με το ελάχιστο δυνατό προσωπικό, αδιαφορώντας για την ασφάλεια των ασθενών και την υγεία των ίδιων των εργαζομένων.
Η ζωή δεν είναι αριθμός στον προϋπολογισμό. Είναι ευθύνη όλων μας – και πρώτα απ’ όλα της Πολιτείας