Όταν μια πόλη κάνει ανάπλαση στην επιφάνεια, αλλά από κάτω βράζουν τα δίκτυα, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Η Χαλκίδα βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με εικόνες που δεν τιμούν ούτε την πόλη, ούτε τη δημοτική της διοίκηση, ούτε τη ΔΕΥΑΧ. Σύμφωνα με την καταγγελία της παράταξης «Άμεσα – Νέο Ξεκίνημα» του Γιώργου Σπύρου, λύματα έχουν εισρεύσει σε υπόγεια επιχειρήσεων στο παραλιακό μέτωπο, ενώ υπάρχουν αναφορές και για εκροή προς τη θάλασσα, στην περιοχή κοντά στο γνωστό «στρογγυλό».
Η καταγγελία δεν μιλά για μια απλή ενόχληση. Μιλά για έντονη δυσοσμία, για επιχειρηματίες που φέρονται να έχουν ειδοποιήσει τη ΔΕΥΑΧ από την Παρασκευή 24 Απριλίου και για μια κατάσταση που, αντί να αντιμετωπιστεί άμεσα, φαίνεται να σέρνεται.
Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα.
Αν μυρίζει η παραλία, μυρίζει και η διοίκηση
Η παραλία της Χαλκίδας δεν είναι μια δευτερεύουσα γειτονιά. Είναι η βιτρίνα της πόλης. Είναι το σημείο από το οποίο περνούν κάτοικοι, επισκέπτες, επαγγελματίες, τουρίστες. Αν εκεί υπάρχουν λύματα, δυσοσμία και φόβοι για διαρροή στη θάλασσα, τότε δεν μιλάμε απλώς για «βλάβη».
Μιλάμε για διοικητική αποτυχία.
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, το πρόβλημα πιθανόν συνδέεται με βλάβη κεντρικού αγωγού, ενώ τίθεται και το ενδεχόμενο συσχέτισης με τα έργα ανάπλασης στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Διότι δεν μπορείς να ξηλώνεις και να φτιάχνεις επιφάνειες, πεζοδρόμια, πλακοστρώσεις και αισθητικές παρεμβάσεις, αφήνοντας από κάτω ένα γερασμένο δίκτυο να καταρρέει.
Ανάπλαση χωρίς υποδομές είναι μακιγιάζ πάνω σε πληγή.
Πρώτα τα δίκτυα, μετά οι κορδέλες
Η παράταξη Σπύρου θέτει ένα αυτονόητο ζήτημα: πριν από κάθε έργο βιτρίνας, έπρεπε να έχουν ελεγχθεί και, όπου χρειάζεται, να έχουν αντικατασταθεί τα παλιά δίκτυα. Ύδρευση, αποχέτευση, όμβρια, αγωγοί. Αυτά είναι ο πραγματικός σκελετός μιας πόλης.
Όχι οι φωτογραφίες.
Όχι οι δηλώσεις.
Όχι τα δελτία Τύπου.
Διότι όταν το δίκτυο υποχωρεί, όταν τα λύματα φτάνουν σε υπόγεια επιχειρήσεων και όταν η θάλασσα της Χαλκίδας γίνεται αντικείμενο καταγγελιών για μόλυνση, τότε καμία ανάπλαση δεν σώζει την εικόνα. Αντιθέτως, την εκθέτει περισσότερο.
Δημόσια υγεία και τουρισμός στο ίδιο κάδρο
Η υπόθεση δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας. Είναι ζήτημα προστασίας των επαγγελματιών. Είναι ζήτημα αξιοπιστίας της πόλης απέναντι στους επισκέπτες της.
Μια παραλιακή ζώνη με δυσοσμία δεν μπορεί να πλασάρεται ως τουριστικό προϊόν. Μια πόλη που αφήνει επιχειρήσεις να παλεύουν με λύματα στα υπόγεια δεν μπορεί να μιλά για ανάπτυξη. Μια δημοτική αρχή που δεν δίνει άμεσες, καθαρές και δημόσιες απαντήσεις, δεν μπορεί να ζητά εμπιστοσύνη.
Η ΔΕΥΑΧ οφείλει να ενημερώσει επισήμως:
τι ακριβώς συνέβη, πότε ειδοποιήθηκε, ποιες ενέργειες έγιναν, αν υπάρχει κίνδυνος για τη δημόσια υγεία, αν επηρεάστηκε η θάλασσα και πότε θα αποκατασταθεί πλήρως η βλάβη.
Όχι γενικόλογα. Όχι μισόλογα. Όχι «θα δούμε».
Το ερώτημα πλέον είναι θεσμικό
Η καταγγελία αναφέρει ότι η κατάσταση αυτή έχει προηγούμενο, με αφετηρία παλαιότερο πρόβλημα στη διασταύρωση Φαρμακίδου και Κριεζώτου. Αν λοιπόν υπάρχει επαναλαμβανόμενο μοτίβο αστοχιών ή καθυστερήσεων, τότε το θέμα δεν είναι μεμονωμένο.
Είναι θέμα λειτουργίας.
Και όταν μπαίνουν στο κάδρο λύματα, επιχειρήσεις, δημόσια υγεία, θάλασσα και πιθανή ολιγωρία αρμοδίων, τότε εύλογα τίθεται και το ερώτημα: πρέπει να παρέμβουν οι αρμόδιες ελεγκτικές ή εισαγγελικές αρχές;
Διότι άλλο η πολιτική κριτική και άλλο η προστασία της δημόσιας υγείας.
Η Χαλκίδα δεν αντέχει άλλο έργα βιτρίνας με υπόγεια προβλήματα. Δεν γίνεται να μιλάμε για τουρισμό, ανάπτυξη και αναπλάσεις, όταν η παραλία πνίγεται στη δυσοσμία και οι επαγγελματίες φωνάζουν ότι δεν βρίσκουν ανταπόκριση.
Η πόλη δεν χρειάζεται άλλα λόγια. Χρειάζεται άμεση αποκατάσταση, καθαρές απαντήσεις και λογοδοσία.
Γιατί όταν τα λύματα βγαίνουν στην επιφάνεια, μαζί τους βγαίνει και όλη η αλήθεια για το πώς διοικείται μια πόλη.