Η Χαλκίδα διαφημίζεται σαν «πράσινη πόλη».
Σαν πόλη που αλλάζει, που σέβεται το περιβάλλον, που επενδύει στην ποιότητα ζωής, που σκέφτεται τον πολίτη.
Και κάπου εδώ πρέπει να ακουστεί η απλή ερώτηση:
Ποιον δουλεύετε, μωρέ; Ποιον δουλεύετε;
Γιατί η «πράσινη πόλη» δεν φαίνεται στα φυλλάδια, στις ανακοινώσεις και στις φωτογραφίες των εκδηλώσεων.
Φαίνεται στα πεζοδρόμια.
Φαίνεται στις γειτονιές.
Φαίνεται στα πάρκα.
Φαίνεται στα χόρτα που έχουν γίνει ζούγκλα.
Φαίνεται στους κάδους που ξεχειλίζουν.
Φαίνεται στις παιδικές χαρές που εγκαταλείπονται.
Φαίνεται στους δημόσιους χώρους που αντί να αναπνέουν, βουλιάζουν στην αδιαφορία.
Μια πόλη δεν γίνεται «πράσινη» επειδή το γράφει ένα δελτίο Τύπου.
Γίνεται πράσινη όταν ο πολίτης περπατάει χωρίς να σκοντάφτει σε σπασμένα πεζοδρόμια.
Όταν οι γειτονιές καθαρίζονται πριν φτάσει η αγανάκτηση στα social media.
Όταν τα δέντρα δεν είναι διακοσμητικό άλλοθι, αλλά φροντισμένο κομμάτι της καθημερινότητας.
Όταν οι δημόσιοι χώροι δεν θυμίζουν εγκατάλειψη, αλλά πόλη με σχέδιο, σεβασμό και ευθύνη.
Στη Χαλκίδα, όμως, η εικόνα που βιώνουν πολλοί κάτοικοι είναι άλλη.
Άλλο το αφήγημα και άλλο η πραγματικότητα.
Άλλο το «πράσινη πόλη» και άλλο το «όπου φυσάει ο άνεμος και όπου φτάνει η υπομονή του δημότη».
Και το χειρότερο δεν είναι μόνο η εγκατάλειψη.
Το χειρότερο είναι η επικοινωνιακή αλαζονεία.
Να βλέπει ο πολίτης την καθημερινότητά του να υποβαθμίζεται και την ίδια ώρα να του σερβίρουν ωραίες λέξεις, ωραίες αφίσες και ωραίες φωτογραφίες.
Όχι.
Η πόλη δεν διοικείται με συνθήματα.
Η πόλη δεν καθαρίζεται με αναρτήσεις.
Η πόλη δεν πρασινίζει με δημόσιες σχέσεις.
Η Χαλκίδα χρειάζεται δουλειά.
Σχέδιο.
Συντήρηση.
Καθαριότητα.
Πράσινο πραγματικό, όχι επικοινωνιακό.
Σεβασμό στις γειτονιές, όχι μόνο στο κέντρο και στις βιτρίνες.
Γιατί «πράσινη πόλη» δεν είναι αυτή που το λέει.
Είναι αυτή που το αποδεικνύει.
Και μέχρι να το αποδείξει η δημοτική αρχή στην πράξη, η απάντηση των πολιτών θα είναι μία:
Ποιον δουλεύετε, μωρέ;
Τη Χαλκίδα δεν τη σώζουν τα συνθήματα. Τη σώζει η δουλειά που δεν έγινε.